Visser, Erik

Er zit meer rijpheid en diepte in

Muziekgroep Flairck is weer terug in de oorspronkelijke bezetting met Judy Schomper viool, Peter Weekers fluiten, Hans Visser akoestische basgitaar en gitaar en Erik Visser gitaren. Nu uitgebreid met multi-instrumentaliste Annet Visser en drie acrobatische danseressen van muziektheatergezelschap Zenga.
Op de zolder vond Erik als jochie van een jaar tien een gitaar en dat instrument trok hem. 'Mijn jongere broer Hans raakte weer geïnspireerd door mij en zo gingen we samen gitaarspelen. Na mijn middelbare schooltijd ben ik gaan reizen, ik was zo'n hippie die op blote voeten door Europa liftte en ik ging vooral richting het Oosten, naar Turkije en Griekenland en ook in Ierland ben ik veel geweest. Op die manier maakte ik kennis met de volksmuziek uit die landen en dat heeft me altijd erg aangesproken en daar zijn we wat mee gaan doen.'
Met Flairck werd in '76 begonnen. Erik woonde in die tijd in Dublin en hij kende fluitist Peter Weekers en die kwam naar hem toe en zei: Laten we iets proberen op te zetten wat op die Ierse stijl van musiceren lijkt. Erik: 'Fluit, viool, bas en gitaar, zo'n akoestisch gezelschap, dat was in Ierland een bekend gegeven. In Nederland was dat onbekend dus dat sloeg goed aan. We hebben twee jaar lang zelf de muziek geschreven en mensen bij elkaar gezocht. Mijn broer kwam erbij en violiste Judy en daarna ging het razendsnel, die formule van dat akoestisch instrumentarium bleek een gat in de markt. Het woord wereldmuziek bestond nog niet maar wij brachten dat wel met onze ideeën en ritmes uit Oost-Europa en melodieën uit de Keltische hoek. We hebben dat 25 jaar gedaan en toen werd ik op een ochtend wakker en dacht: ik moet eens even stoppen. De groep bestond inmiddels uit een man of twintig en het repertoire werd steeds circusachtiger en ik werd een soort circusdirecteur inplaats van een muzikant. Ik ben een solo CD gaan maken met alleen maar instrumentale akoestische gitaarmuziek, iets wat ik al 25 jaar wilde maar waarvoor ik nooit tijd had. Tegelijkertijd ben ik samen met musicoloog Piet Zweers al het oude materiaal van Flairck gaan archiveren en kwam weer in aanraking met die allereerste stukken. Het leek me een goed idee om die mensen, inmiddels dertig jaar na dato, te vragen of ze ervoor voelden om dat opnieuw uit te voeren, vooral dat beginwerk. En daar hadden ze allemaal zin in. Wel is de groep nu uitgebreid. Er staan ook jonge meisjes op het podium en dat komt goed uit want het oog wil ook wat want wij zijn allemaal dik in de 50.'
Waar staat Flairck voor? 'We zochten naar een naam die iets met handen te maken had daar het nogal handwerkachtig was wat we allemaal deden, en met flair. Qua speelstijl is er niet veel veranderd, de stukken die we laten horen zijn dezelfde dan die we toen schreven, maar we spelen ze nu wel anders want we zijn natuurlijk dertig jaar ouder. Dat hele opgefokte wat er vroeger inzat is er een beetje uit, we hebben het nu meer onder controle.'

Peter Weekers



Hij speelt een hele reeks instrumenten waaronder pan- en dwarsfluit en sampogna: 'Dat is een soort panfluit waarmee je als het ware één melodie speelt met twee mensen, en dat doe ik samen met Annet.'
Peter richtte indertijd Flairck op met de gebroeders Hans en Erik Visser, speelde een paar jaar mee, stapte eruit en is nu weer terug. Wat is er veranderd? 'Het repertoire is hetzelfde daar het stukken zijn die we toen ook speelden alleen je speelt ze met 25 jaar meer ervaring. Er zit dus meer rijpheid en diepte in; wat je verloren bent is dat onbezoldigd enthousiasme wat je toen wel had, zo'n jonge honden geestdrift. Dat is inherent aan leeftijd.'
Jullie zijn zo'n twee maanden bezig, hoe zijn de reacties? 'Heel goed en het is ook leuk vanwege die combinatie met Zenga waardoor het dans en theateraspect één geheel vormt met het instrumentale gebeuren en dat heeft een verrassende uitwerking. Flairck staat als een huis.'

Ellen de Jong