Kézér, Lieke, 2019

Gezinsdrama zonder omhaal van woorden

Als moeder Kira overlijdt bij een auto ongeluk blijft schrijver Thomas met zijn drie kinderen Cleo, Tommy en Matilde, achter. Na haar debuut ‘De afwezingen’ verscheen van Lieke Kézér (1976), schrijfster en journalist ‘De verloren berg’. Uitgave De Arbeiderspers. Ze doet daarin verslag van het gezinsdrama, waarin de personages ieder op hun eigen manier moeten leren omgaan met de dood van Kira, die diep ingreep in hun leven. Thomas is vierenveertig en hij weet niet waar hij het zoeken moet. Hij werkte als schrijver dagenlang achter zijn bureau en bemoeide zich weinig met zijn kinderen. Maar nu krijgt hij geen letter meer op papier. Ook Kira schreef. Op zijn computer las hij ‘de laatste zinnen die hij had geschreven op de avond dat zijn vrouw tegen een boom was gereden. Zijn gedachten waren niet bij haar geweest.’ Hij besluit met zijn kinderen in een camper op reis te gaan door de Spaanse Pyreneeën. Tijdens de reis voedt hij zijn kinderen op. Een goede afleiding want hij denkt voortdurend aan de tijd met zijn vrouw. Ze waren vierentwintig en verliefd. Zij wilde nergens lang blijven: ‘Laten we een jaar in Berlijn gaan wonen, een jaar in Kopenhagen. […] Waarom zouden we ons ergens vestigen? We zijn schrijvers, we zijn niet gebonden aan één plaats, we zijn vrij.’ Maar een half jaar later zette Thomas zijn handtekening onder het koopcontract van hun huis aan zee. ‘Haar verweer was zo zwak geweest dat hij zich niet had laten weerhouden de ideale omstandigheden te creëren waaronder hij kon schrijven.’Tegen Matilde, die ook verhalen schrijft, zegt hij dat Kira niet tevreden was over haar boeken. ‘Waren ze niet goed dan?’ ‘Ik vond van wel. Maar ik hield van je moeder, ik vond alles wat ze schreef mooi. […] Ze heeft wel dagboeken geschreven, toch? Mag ik die lezen als we thuis zijn?’ Zijn hart miste een slag… Toen de kinderen geboren waren besloot Kira niet meer te schrijven. Ze was nu toch moeder. Hij overdenkt ‘dat ze nooit mee wilde naar zijn lezingen. Ze wilde niet mee naar de uitreikingen van de literaire prijzen waarvoor hij was genomineerd. Ze was nooit de eerste geweest om hem te feliciteren als hij won. […] Ze wilde de verhalen van Matilde ook niet lezen.’ 
Het boek is opgedeeld in ‘De bergen’, dan zijn ze met vakantie en ‘De zee’, dan zijn  ze thuis. Als hij op het schoolplein de juf van Tommy, Lauren, ziet, gaat zijn hart tekeer. Hij gaat naar haar huis en ze delen een paar keer het bed. Verder wil hij niets met haar. Later kon hij niet geloven dat hij zich zo had laten gaan: ‘Deze periode, waarin zijn hele ziel was doordesemd met het verlies van zijn vrouw. De aardbeving die zich onder zijn gezin had voltrokken. […] Hij wist ineens zeker dat zijn leven over het hoogtepunt heen was. De schitterende jaren, die van overvloed, hij kon alleen maar verliezen.’ Kézér schrijft zonder omhaal van woorden, maar die ze op papier zet zijn vol betekenis. Ze stipt aan, legt niet uit, pas als de plot daar is, komt ze helemaal uit de verf!

Ellen de Jong 2019