van Rooijen, Wilco 2019

‘Klimmers blijven klimmers’

‘Overleven op de K2’.’ Bergbeklimmer Wilco van Rooijen (41) schreef er een boek over, geïllustreerd met foto’s. Door Fontaine Uitgevers. Hij is ‘de eerste en enige Nederlander die op eigen kracht en zonder extra zuurstof de Seven Summits (zeven hoogste toppen op elk continent) en de Three Poles (Noordpool, Zuidpool en de hoogste pool, Mount Everest) bereikte.’ In het voorwoord schrijft klimmaat Cas van de Gevel dat de expeditie naar de 8611 meter hoge K2 ‘de kroon moest worden op onze jarenlange alpiene ervaringen. Die verliep echter niet zo gladjes. Wilco werd al in de beginfase geraakt door een steen en moest voortijdig afhaken. Ikzelf had een beestje in mijn buik en zat meer achter de tent dan op de berg.’ Van Rooijen is getrouwd en heeft een zoon. Hij beklom in 2004 de Mount Everest zonder extra zuurstof. In 2006 probeerde Van Rooijen de K2 te beklimmen, maar helaas haalde hij de top niet. Samen met de Ier Gerard McDonnell planden zij voor 2008 een expeditie om terug te keren naar de ‘Killer Mountain’. Nadat Van Rooijen zonder extra zuurstof de top had bereikt werd hij na een ongeval op de K2 vermist: ‘Een ijslawine in de ‘bottleneck’ sloeg de veiligheidslijnen weg en maakte daarmee een veilige afdaling onmogelijk.’ Van Rooijen overleefde nadat hij twee nachten in ‘De Zone des Doods’ had doorgebracht. Zonder slaapzak, eten of drinken: ‘Alles drukt zwaar op me: de dorst, de eenzaamheid, de steile afgrond, de kou, de duisternis. Tegelijkertijd is mijn gevoel afgestompt; het is net of ik er zelf niet bij ben.’ Elf andere klimmers kwamen om. Met teamgenoot Cas  van de Gevel keerde Van Rooijen na een helse tocht terug naar het basiskamp. Zijn tenen waren derdegraads bevroren. Later werden ze alle tien geamputeerd. Na 36 uur – waarvan 30 uur boven de 8000 meter- bereikte hij een tentenkamp. Van Rooijen beschrijft onder meer wat je allemaal moet mee sjouwen: slaapzakken, branders, eten, matjes klimmaterialen etc. En wat je allemaal kan overkomen, hoe je in diepe spleten kan wegzakken en overmand kan worden door enorme ijslawines. En hoe steenslag je onverhoeds weet te raken. Hij vertelt over zijn stemmingswisselingen, van totale uitputting en vertwijfeling tot geluksmomenten. Na het zware afdalen waarbij ‘je belandt in de harde realiteit van smalle richels, glibberige zwarte rotsen, verraderlijke sneeuw en immense ijsmassa’s, is er het gelukzalige gevoel de top bereikt te hebben. Met zijn fenomenale uitzichten en de onvergetelijke zonsopgang. Als van Rooijen weer thuis is constateert hij: ‘Alles is dubbel: enerzijds het overweldigende succes, anderzijds dat afgrijselijke drama.’ Van Rooijen verloor tijdens de tocht zijn dierbare vriend Gerard. Op een vraag van een lezer wat hem drijft en of hij zijn eigen essentie gevonden heeft antwoordt hij: ‘Wat mij drijft is mijn passie. Mijn bevlogenheid. Ik voel me thuis in de bergen. In de bergen kan ik alles kwijt […]. Samen met een team iets onmogelijks neerzetten.’ Het is een flitsend en ijzingwekkend relaas van een op en top klimmer, die intussen alweer een berg in Marokko heeft beklommen.

Ellen de Jong   2019