Verhoef, Esther, 2019

Twee verhaallijnen komen geraffineerd bij elkaar

Esther Verhoef, thrillerschrijfster ten voeten uit - ze won onder meer de NS Publieksprijs 2015 en de Gouden Strop 2016 - publiceerde bij uitgeverij Querido ‘Lieve mama’. In een brief aan haar moeder schrijft Helen, dat een stemmetje in haar hoofd, haar toefluistert: ‘Jij mag niet genieten, want je hebt iets verschrikkelijks gedaan […]. Maar die inktzwarte herinneringen zitten in mijn ziel verankerd. Die draag ik met me mee, onzichtbaar voor de buitenwereld.’ Helen, verpleegkundige, is getrouwd met horecaondernemer Werner. Ze hebben drie kinderen. In ‘Lieve mama’ ontvouwt Verhoef haar verhaal, dat twee lijnen bevat, die met elkaar verbonden zijn. Helen en Werner wonen met hun drie kinderen in een riante villa, met een grote tuin en een zwembad. ‘Geen mens die in je tuin keek. Niets dan groen en vrijheid.’ Het gezin lijkt perfect, ze hebben alles wat hun hartje begeert. Maar het huwelijk van Helen en Werner staat op een laag pitje: ze leven langs elkaar heen. Toch blijft Helen Werner trouw, want ze denkt aan haar kinderen en aan alles wat ze wel heeft. Dat er iets gaat gebeuren dat haar leven omver gooit is te verwachten. In de tweede verhaallijn is Ralf achttien jaar. Hij is een loser, evenals zijn criminele vriend Brian die bovendien drugsverslaafd is. Brian wil de villa van Helen en Werner overvallen, hij heeft geld nodig. Ralf moet hem daarbij helpen, maar die houdt zich voorlopig schuil in de buurt. Werner is alleen thuis als hij iemand de trap op hoort komen. Als Helen later na haar werk de keuken binnenkomt hoort ze gestommel boven: ‘Helen keek naar het plafond. Was Werner aan het douchen? Nee, ze hoorde geen water lopen. Het leek of daarboven iets omviel. Daarna weer een bons.’ Wat er vervolgens gebeurde doet je rillen van spanning. Ralf weet ondertussen niet waar Brian blijft al hoorde hij wel een paar schoten…Helen neemt de draad na een ijzingwekkend gebeurtenis weer op, maar niet zonder kleerscheuren; ze heeft het zwaar. Ze heeft een gruwelijke taak op zich genomen en al helpt Werner haar daarbij, ze is aan het eind van haar Latijn. Als hij haar voorstelt om een paar dagen met vakantie naar Engeland te gaan vindt ze dat een heerlijk plan. Na een gezellige reis logeren ze in luxe hotels. Ze hebben het reuze naar hun zin: ‘Of het kwam door het weer, de sprookjesachtige omgeving of Werners vrolijke bui, ze wist het niet, maar het was lang geleden dat ze zo’n intense verbondenheid met hem had gevoeld […].’ Maar af en toe bekruipt haar een angstig gevoel. Hij kan bij vlagen kil en afstandelijk zijn, alsof hij er met zijn gedachten niet bij is: ‘Dit was gewoon Werner, en toch was er iets met hem. Ze kon de vinger er niet op leggen.’ Als hij haar voorstelt een lange wandeling langs de kliffen te maken, voelt ze er niets voor. Maar ze gaat toch op zijn voorstel in. Verhoef zou Verhoef niet zijn als ze niet vol elan afstevent op een grandioze plot, waarbij de twee verhaallijnen - van Helen en Werner, en van Ralf die eerst op de achtergrond opereert, maar nu de hoofdrol speelt - geraffineerd bij elkaar komen.  

Ellen de Jong  2019