Van Rooij, René 2018

Geloofwaardig verhaal over een tienermeisje

Echtpaar Diederik en Ireen Coppello besluiten na vijftig jaar huwelijk hun villa in Eindhoven te verlaten en te verhuizen naar een appartement. Ze hebben veel spullen op de zolder bewaard. Het wordt tijd om op te ruimen.
Eindhoven 1997.
�Je denkt het verleden te kunnen begraven door tastbare herinneringen op te bergen. En dan word je er twee�ndertig jaar later toch meedogenloos mee geconfronteerd. Ik wist het toen ik de trap naar de zolder opging. Hij staat daar in het duister, dag en nacht: De doos.� In �Het korte leven van Heleen�, uitgave Aspekt, laat auteur Ren� van Rooij moeder Ireen �n dochter Heleen aan het woord. Als Ireen de doos opent valt vooral haar aandacht op een schrift dat Heleen vol heeft geschreven met �krabbels, hartenkreten, hele en halve zinnen, wensen en verwensingen. [�] Heleens doos is een verzuchting, bladzijde na bladzijde, velletje na velletje. In die agenda, [�] schreef ze in dat typisch naoorlogse meisjeshandschrift alles op wat haar te binnen schoot, rijp en groen. [�] Ik moet tranen wegdrukken. [�] Ze had me nodig maar ik kon geen troost bieden.[�] Konden we maar weer praten.�
Maart 1965.     
Heleen zit op het gymnasium. Ze moet eindexamen doen. Ze heeft een bos rood haar en groene ogen en ze vraagt zich vaak af van wie ze die heeft�Als ze het aan haar moeder vraagt geeft die geen sjoege. Ze vertelt hoe eenzaam ze thuis is. Haar moeder bridget altijd, haar vader is eeuwig op zakenreis, er is geen liefdevolle aandacht voor haar. Aan haar broer Peter heeft ze ook niets. Op school heeft ze geen echte vriendinnen en met de jongens uit haar klas heeft ze geen klik. �Rob Roelands is misschien het enige lichtpunt in mijn leven.� Ze vrijen een beetje, maar als hij met haar naar bed wil zegt ze hem onomwonden �Rot op Rob, doe me een lol [�] Ik wil met niemand naar bed.� Maar een breuk wordt het niet. Op een avond gaan ze samen naar een nachtclub en daar is ook de populaire leraar Nederlands, De Wilde. Hij is getrouwd en heeft een kind, maar dat belet hem niet Heleen te versieren. Ze weet niet hoe ze hem moet afweren en ze wordt bang dat ze straks uitgelachen wordt op school, vooral door Rob. Er is ook nog een schoolreis naar Parijs voor het examen. Ze ziet er tegenop want De Wilde gaat mee en Rob ook. De trip die een mislukking wordt heeft tegen het einde van het boek een afschuwelijk vervolg. �Niemand heeft enig idee hoe de weken na Parijs voor mij waren. Mama weet niet wat er nu precies tijdens die schoolreis is gebeurd. Ze heeft mij niets gevraagd.� Had ze maar met haar moeder kunnen praten�Ireen voelt zich schuldig - terwijl herinneringen aan haar eigen schrijnende tienertijd en al die jaren erna, boven komen - als ze Heleens aantekeningen uit de doos leest: �Had ik het moederschap maar serieus genomen [�].� Hoe verrassend en knap dat een mannelijke auteur zo�n geloofwaardig verhaal kan schrijven over een zeventien jarig meisje met �afwezige ouders�, die volop in de puberteit, geen raad weet met zichzelf.

Ellen de Jong  2018