Santopolo, Jill 2017

Een grandioos debuut!

De Amerikaanse schrijfster Jill Santopolo debuteerde dit jaar met haar roman ‘Het licht dat we verloren’. Uitgave Prometheus, vertaling Bart Gravendaal. De studenten Lucy en Gabe zien elkaar voor het eerst tijdens een Shakespeare-seminar aan de Columbia University. Het is een zeer dramatische dag namelijk: 11 september 2001. Ze beseffen op dat moment nog niet wat dat voor de Verenigde Staten betekent, want ze hebben van meet af aan alleen oog voor elkaar: ‘Je keek me aan en onze ogen […] verzonken in elkaar met een aantrekkingskracht die de wereld om ons heen buitensloot.’  Ze kussen elkaar en Gabe noemt haar Luce, Luz betekent licht in het Spaans. En zij memoreert later: ‘Ik weet niet waarom ik jou die dag ben tegengekomen, maar ik weet wel dat je daardoor voor altijd een deel van mijn persoonlijke geschiedenis zou zijn.’ Na die ontmoeting gaan ze ieder hun weg. Een jaar later, ze zijn inmiddels afgestudeerd, zien ze elkaar weer. De vonk spat over. Ze krijgen een optimale verhouding, zowel fysiek als geestelijk. Lucy gaat tv programma’s maken en dat wordt een succes. Gabe wil fotojournalist worden en wel met hart en ziel. Hij wil weg uit New York: ‘Mijn camera en ik kunnen elders meer doen.’ Hij krijgt een baan aangeboden en hij wordt uitgezonden naar Irak en later naar andere landen. Lucy’s hart breekt. ‘Alsof mijn hart was gemaakt van geblazen glas en iemand het op de grond had gegooid, het in duizenden stukken uiteen had laten vallen en vervolgens met de hakken in de scherven wrong.’ Haar werk, waar ze voor 100 procent voor gaat, laat ze niet vallen: ‘Jouw dromen liggen daar, maar de mijne liggen hier.’ Maar ze beseft dat ze nooit zo gevoeld heeft dat ze leefde ‘als in die vijf maanden dat we hebben samengewoond. Je hebt mijn leven veranderd, Gabe. Ik ben blij dat we die keuze hebben gemaakt. Vrije wil, ondanks onze lotsbestemming.’ Lucy ontmoet Darren: ‘Hij was jou niet, maar hij was slim. Hij was knap, hij maakte me aan het lachen…hij wilde me. En door hem dacht ik niet aan jou, tenminste eventjes niet. […] hij zou jou nooit zijn.’ Maar ze trouwen en hebben het goed samen. Hoewel Darren Lucy ‘s werk niet hoog aanslaat en niet begrijpt dat het haar passie is. Op een dag krijgt Lucy een mail van Gabe. Hij is in New York en hij wil haar zien. ‘Ik zag je naam en mijn maag draaide om.’ Ze gaat naar hem toe en ze herinnert zich later dat ze zich ‘compleet voelde’ en dat ze ‘echt leefde.’ Darren dacht, aldus Lucy  - Santopolo schrijft vanuit háár, zij is de ik-figuur - ‘dat ik volledig en geheel de zijne was. Maar hij heeft me nooit echt helemaal gehad.’ Heel treffend verwoordt Santopolo ‘Dat sommige relaties aanvoelen als een bosbrand - krachtig en boeiend en verheven en gevaarlijk en met de capaciteit je te verbranden voordat je zelfs maar hebt beseft dat je bent verbrand. En dat sommige relaties aanvoelen als een haardvuur - solide en stabiel en knus en ondersteunend.’ Duidelijk is dat Darren en Lucy een haardvuur zijn en Gabe en zij een bosbrand. Lucy en Darren krijgen een dochter en een zoon en ze vormen een gelukkig gezin. Toch houden Lucy en Gabe contact en is ze nooit los van hem en hij niet van haar. Zal hun liefde uiteindelijk onoverwinnelijk blijken? Santopolo schreef een schitterende en uiterst gevoelige roman - zonder een spoor van overdreven sentiment - over liefde, het maken van keuzes, dromen en de speling van het lot. Met een slotakkoord zó aangrijpend dat het me sterk ontroerde. Wat een grandioos debuut!

Ellen de Jong 2017