Busquets, Milena 2017

Roerende liefdesbetuiging van een dochter aan haar moeder

Op de begrafenis van haar moeder beseft Blanca plotseling dat ze veertig is. Ze had zich nog nooit voorgesteld dat ze dat op een dag zou zijn.  In ‘Ook dit gaat voorbij’ van de Spaanse schrijfster Milena Busquets, uitgave Meulenhoff, vertaling Arieke Kroes, verhaalt Blanca hoe zeer de dood van haar kunstzinnige, vrijgevige en onbekrompen moeder, haar aangreep. Hoe moeilijk de tijd ook was tijdens haar moeders ziekbed, want ze werd een andere vrouw, een die terwijl ze nooit loog, ging liegen. Tijdens de begrafenis heeft Blanca het erg zwaar: “Mam, je had me beloofd dat ik mijn leven op de rails zou hebben wanneer je dood zou gaan, en dat de pijn draaglijk zou zijn, je had niet gezegd dat ik zin zou hebben mijn eigen ingewanden uit te rukken en ze op te eten. En dat zei je vóórdat je begon te liegen.” Haar vader is inmiddels ook overleden. Ze besluit naar het familiehuis in Cadaqués te gaan, een pittoresk kustplaatsje, met haar twee zoons en twee exen, vrienden en vriendinnen, in de hoop dat haar rouw daar uit te houden zou zijn. Blanca is een vrijgevochten vrouw die vooral voor zichzelf gaat. Ze flirt graag en heeft een verhouding met een getrouwde man. ‘Sinds jouw dood is fysiek contact het enige wat me verlichting brengt, ook al is het nog zo kortstondig of toevallig of vluchtig.’ Hij komt ook naar Cadaqués om er samen met haar van de liefde te genieten. Ze knapt later op hem af. De dagen in Cadaqués zijn  gevuld met al dan niet serieuze gesprekken en boottochtjes, waarbij veel wordt gedronken en geblowed. Blanca neemt het niet zo nauw met de moraal en ze heeft al helemaal geen last van schuldgevoelens. Dat bracht haar moeder haar bij, dat schuldgevoelens zinloos waren: ‘Ik denk dat ik uit jouw mond nog nooit ‘het spijt me’ heb gehoord.’ En ze liet Blanca haar gang aan als ze weer eens verliefd was en zag hoe die verliefdheid weer voorbij ging. Ze keek toe en liet haar in alle rust lijden, ‘zonder ophef en zonder er al te veel woorden aan vuil te maken. Deels in de wetenschap, neem ik aan, dat jij de liefde van mijn leven was en dat geen enkele stormachtige liefde tegen die van jou op kon.’ 
Hoewel seks, drugs en het ontspannen strandleven haar verlichting brengen en haar moeders dood naar de achtergrond verdringt, en ze van de liefde van haar kinderen en vrienden geniet, is dat alles niet genoeg ‘om de klap van jouw afwezigheid te weerstaan […] ze zeggen weleens dat de meeste vrouwen in mannen hun vader zoeken, maar ik zoek jou, dat deed ik zelfs al toen je er nog was.’ En: ‘Lange tijd was de enige liefdesaffaire die me iets kon schelen mijn liefdesaffaire met jou.’ Blanca probeert uit alle macht een houvast in haar leven te vinden. Zal ze vrede krijgen met haar moeders dood, ook al blijft die in haar herinneringen overal en altijd aanwezig? Busquets’ liefdesbetuiging van een dochter aan haar moeder, is roerend. Maar het is ook een lichtvoetig verhaal van een groep vrienden die het frivole leven vieren in een Spaanse badplaats.

Ellen de Jong   2017