Allende, Isabel 2016

‘De Japanse minnaar’: Betoverende roman van Isabel Allende

Isabel Allendes recente roman ‘De Japanse minnaar’, uitgave Wereldbibliotheek, vertaling Henk van den Heuvel, is opnieuw meeslepend en onstuimig, zoals we dat van haar gewend zijn. Met voorin het boek een citaat van - Sor Juana Inés de la Cruz: ‘Ga niet weg, schuwe schim van mijn geliefde,/ Toverbeeld dat ik bovenal adoreer,/Wonderschone illusie voor wie ik graag zou sterven,/ Zoete fantasie waarnaar ik bij leven al smacht.’ Beeldende zinnen die al direct de nieuwsgierigheid prikkelen. Alma is de vrouw om wie alles draait. In 1939 wordt ze als Pools jong meisje van Joodse ouders naar de Verenigde Staten gestuurd om de nazi’s te ontvluchten. Ze ziet hen nooit meer terug. Haar welgestelde oom Isaac Belasco en tante Lillian nemen haar liefdevol op in hun gezin dat twee dochters en een zoon telt. In hun schitterende huis op Sea Cliff, waar ze vele jaren zal doorbrengen, is neef Nathaniel meteen haar steun en toeverlaat. Als bejaarde vrouw blikt Alma terug op haar turbulente leven, met als rode draad de hartstochtelijke liefde tussen haar en Ishimei, de zoon van de Japanse tuinman. In Lark House (Het huis van de leeuweriken), beleeft Alma met vele andere bejaarden haar laatste levensjaren. Ze wordt bijgestaan door Irina uit Moldavië, waarmee ze bevriend raakt. Alma’s geliefde kleinzoon Seth komt vaak bij zijn oma op bezoek. Ze hebben een hechte band. Hij raakt zeer op Irina gesteld en hij vertelt haar dat hij met hulp van zijn oma een boek over zijn familie wil schrijven. Irina vermoedde dat Alma een minnaar had. Maar het was slechts een vermoeden. Allende beschrijft in aparte hoofdstukken hoe Alma’s leven zich ontvouwt met de personen die haar omringden en die ze liefhad. Allereerst Ishimei, die eveneens als zijn vader bezeten was van planten, en met wie ze een stormachtige liefde beleefde, al zag ze hem jaren niet. Hij en zijn familie werden namelijk in een kamp gestopt, na de Japanse aanval op Pearl Harbor. Toch trouwt ze met Nathaniel, terwijl ze met hart en ziel van Ishimei houdt. Allende maakt ons op haar vlammende manier van schrijven deelgenoot van de reden waarom Alma voor haar huwelijk met Nathaniel kiest en ook nog een zoon van hem krijgt. Ook komt de lezer te weten, als Alma haar levensgeschiedenis later aan Seth en Irina uit de doeken doet, dat ze van beide mannen hield. Nathaniel de boezemvriend door dik en dun, Ishimei haar grote, overstelpende liefde. Allende laat Alma’s levensgeschiedenis haar loop krijgen: haar jeugd in Warschau, de jaren op Sea Cliff, haar liefde voor zijde beschilderen, haar huwelijks leven en passie voor Ishimei en zijn spirituele liefdesbrieven. Maar ze belicht ook het leven van de Amerikaanse Japanners in de kampen, Irina’s afschuwelijke verleden dat haar nog elke dag parten speelt, en tussen haar en Seth in staat die met haar wil trouwen. Al die geschiedenissen van de door Allende zo vol kleur in het leven geroepen personages vormen één geheel, tot het totaal onverwachte, flitsende einde toe. Maar de liefde in al haar nuances voert in deze betoverende roman de boventoon.

Ellen de Jong      2016