Arts, Lucy 2015

‘Weiniger’ van Lucy Arts: ‘’Altijd om liefde geschreeuwd”

Mara Lux leest op 28 september 2003 voor het eerst een verhaal van de hand van auteur Manuel Weiniger: ze was direct thuis in zijn werk ‘en nergens anders.’  Op 21 februari 2004 ontmoet ze Manuel op het station in Groningen. Mara had hem in een brief geschreven hoezeer ze zijn werk bewondert. Ze is freelance redacteur en corrigeert voor een uitgeverij. Die vroeg haar Weingers verzamelde verhalen te corrigeren. ‘Mara was verbaasd dat ze niet eerder met dit werk in aanraking was gekomen, want deze auteur was een acrobaat op het slappe koord van de taal.’ Toen ze zijn roman ‘Benjamin’ had gelezen en zijn ‘woest-gevoelige kop’ op de omslag had gezien was ze verloren, ‘en toen hield ik van je.’ In ‘Weiniger’, de debuutroman van Lucy Arts, vormt de hartstochtelijke en tegelijkertijd pijnlijke verhouding die Mara met Manuel krijgt, de kern van het boek. Uitgave Lucy Arts. Manuel en Mara ontmoeten elkaar maar negen keer in anderhalf jaar, in het 426 pagina’s tellende boek. Mara stuurt brieven en e-mails naar Manuel. Van hem krijgen we niets te lezen, het is een eenzijdige correspondentie. Ook de verteltekst die Arts inlast en duidelijk samenhangt met de brieven, is van Mara’s hand. Het duurt niet lang na die eerste ontmoeting of ze delen het bed en krijgen een heftige erotische verhouding.  Maar ook in literair opzicht krijgen ze een band al zijn ze het lang niet altijd met elkaar eens. In Mara’s brieven en e-mails uit ze zich voornamelijk in haar seksuele verlangens:
‘Ik ben zo ontzettend gaaf en glad en toegankelijk dat het zonde is als je daar geen gebruik van maakt nu ik nog een beetje strak in het vel zit. En ik wil ook graag op je robbelijf liggen en dat jij dan doet wat je niet laten kunt […].’ Mara is bezeten van hem en ze doet wat Manuel wil. Hij gebruikt haar en ze laat het toe. ‘Klaarblijkelijk’, schrijft Arts, ‘meent MW dat hij uit hoofde van dat schrijverschap met Mara geen rekening hoeft te houden en dat hij dit contact puur voor zijn eigen genoegen mag aanwenden, zonder de minste interesse in haar. En dat mag hij ook. Mara is als een engel in het stilzwijgend aanvaarden van de spelregel dat zij gehoorzaam is aan hem.’ En: ‘MW kan alleen maar omgaan met mensen die hem volledig gehoorzamen. Mara leerde langzaam inzien dat het ook gold voor zijn houding jegens haar, dat zij niet de uitzondering was op de regel. En ze vond het verschrikkelijk.’ Zelfs als hij haar pijn doet aanvaardt ze dat: ‘Zo gaat dat met deze man. Hij moet en zal zijn begeerte botvieren, tot het einde toe de gevechtsoefening volbrengen, met of zonder tegenstand, het moet, omdat hij zich alleen zo verlossen kan, uit welke benardheid dan ook. En zij zal met hem zijn. Haar hand zal hem bewaren.’ Manuel leeft zich uit op haar en op nog meer liefjes, blijkt later. Mara heeft Mink als partner en hij is op de hoogte van haar affaire met Manuel, maar hij komt pas tegen het einde van de roman meer in beeld. Vóór Mink had Mara ook nog anderen, waaronder Jop. Felle, problematische verhoudingen die stukliepen. Waarschijnlijk omdat ze van jongs af aan ‘altijd om liefde heeft gekrijst, innerlijk versteend als ze was.’ Af en toe krijgt de lezer iets te weten over haar jeugd met een gewelddadige vader, wellicht één van de oorzaken van Mara’s onrustige en labiele karakter. Na een honderdtal bladzijden wordt helemaal duidelijk hoe Manuel in elkaar steekt en hoe ze van hem afknapt: ‘Haar lijf had hem losgelaten, haar bloed had hem verdund. Ze werd niet langer vloeibaar onder zijn vingers, er liep geen schittersap meer langs haar dijen. Beetje bij beetje, stukje voor stukje, drup bij drup, was hij bij haar vandaan geraakt.’ Maar toch kan Mara hem nog niet loslaten. Als Manuel weer een roman van plan is te gaan schrijven, wil hij Mara’s brieven gebruiken. Ze stemt toe, maar wenst niet dat hij ze redigeert, hij mag ze gebruiken ‘zoals ze bestaan.’ En voegt ze toe: ‘want ze zijn met authentiek mensenbloed geschreven.’ Of Manuel zich eraan houdt? Arts schreef, ten overvloede, een soort spiegelverhaal dat een paar hoofdstukken beslaat, met als titel ‘Aandrang’. Het is een overrompelende roman - met een stortvloed aan fantasierijke beelden, die met bloed zweet en tranen (volgens kenners gebaseerd op Arts relatie met auteur L.H. Wiener) - geschreven is.

Ellen de Jong  2015