Hawkins, Paula 2015

‘Meisje in de trein’: thrillerdebuut van Paula Hawkins. Zenuwslopende verhaallijnen haken slinks in elkaar

‘Er is bijna geen plek waar ik liever zou zitten dan hier naar de huizen langs het spoor kijkend’, zegt Rachel in ‘Het meisje in de trein’, hét thrillerdebuut van Paula Hawkins, uitgave A.W. Bruna, vertaling Miebeth van Horn. Het boek staat op nummer 1 in de bestseller lijsten van Amerika en Engeland. In Nederland is het ook al een hit en zijn de filmrechten intussen al verkocht aan Dreamworks. Rachel reist elke dag met de stoptrein van Ashbury naar Londen. Zogenaamd naar haar werk. Ze wil niet laten merken dat ze, tot haar grote verdriet en schaamte, ontslagen is. Halverwege haar treinreis is er altijd een rood sein. Ze heeft dan even een volmaakt uitzicht op nummer 15, een huis dat ze prachtig vindt. Ze ziet er in de tuin - naar haar idee - een romantisch stel, een man en een vrouw.  Ze geeft hen namen: Jason en Jess. Zo te zien hebben ze het heerlijk met elkaar. Zelf zou Rachel het ook zo fijn willen hebben. Zoals vroeger met Tom met wie ze op nummer 23 woonde. Hij is weggegaan van haar en woont nu met Anna en dochtertje Evie in hetzelfde huis: ‘Ik heb vijf jaar op Blenheim Road nummer 23 gewoond, volmaakt gelukkig en diepongelukkig. Ik kan er niet naar kijken. Het was mijn eerste huis’, memoreert Rachel. Ze woont nu met vriendin Cathy samen, en durft haar niet te vertellen dat ze helemaal niet elke dag met de trein naar haar werk gaat. Rachel leed er onder dat ze met Tom geen kinderen kon krijgen en raakte aan de drank, met als gevolg dat hij er vandoor ging. Op een dag als Rachel weer in de trein zit, ziet ze op nummer 15 iets raars gebeuren in de tuin van Jason en Jess. In het echt blijken ze later in het boek Megan en Scott te heten en zijn ze getrouwd. Hun huwelijk is echter verre van rooskleurig en zorgt voor de nodige verwikkelingen en trauma’s die niet voor de poes zijn. Wat is dat voor bijzonders dat Rachel op die dag ziet? De vrouw wordt alleen maar door een andere man gekust. Dat is alles en dat die kus tot dramatische gebeurtenissen zal leiden is een complete verrassing, evenals de verdwijning van Megan kort daarna, waar Rachel ook zo haar ideeën over heeft en zich er eveneens bij betrokken voelt. Ze licht de politie in, maar als overduidelijke alcoholist en tevens blijk gevend van black-outs, vindt die haar onbetrouwbaar. Rachel raakt verstrikt in de levens van anderen die met de zaak van doen hebben. Maar ze geeft niet op, ze wil weten wat er gebeurd is, al dan niet beneveld, want ze heeft ook haar heldere momenten al zijn die spaarzaam. Hawkins laat behalve Rachel ook ander vrouwen aan het woord en wel: Anna, de huidige vrouw van Tom en Megan, de vrouw van Scott. Ze hebben alle drie zo hun trauma’s die nog doorwerken in hun huidige levens en waarin Hawkins duidelijk maakt wat er echt in gebeurt. Haar zenuwslopende verhaallijnen haken slinks op elkaar in en als lezer voel je je voortdurend door haar op een dwaalspoor gezet, omdat je telkens, al nagelbijtend, denkt dat je de oplossing van de diverse mysteries op het spoor bent. Enigszins wel, maar pas na ruim 300 bladzijden. Als klap op de vuurpijl is daar dan plotseling de ijzingwekkende en listig gefabriceerde plot: Eindstation van een overrompelende en avontuurlijke treinreis.

Ellen de Jong  2015