Nicholls, David 2015

David Nicholls zet in ‘De eerste dag’ de lezer elke keer weer op het verkeerde been

 ‘Rankeillor Street, Edinburgh’. Op vrijdag 15 juli 1988 liggen Emma en Dexter in bed. Na hun afstuderen nemen ze het ervan. ‘Volgens mij gaat het erom dat je iets doet wat doorslaggevend is,’ zei ze. ‘Je weet wel, echt iets veranderen.’ ‘Hoe bedoel je, de wereld veranderen of zo?’ ’Niet de godganse wereld. Gewoon het kleine stukje om je heen.’ ‘Ze zeiden even niets. Hun lichamen lagen verstrengeld in het eenpersoonsbed’, aldus David Nicholls in zijn roman ‘De eerste dag’. Uitgave Boekerij, vertaling Carolien Metaal. Emma en Dexter hebben het over hun toekomst, die nog vaag is. ‘Op zijn drieëntwintigste was het beeld dat Dexter Mayhew had van de toekomst niet minder vaag dan dat van Emma Morley. Hij hoopte succesvol te worden, dat zijn ouders trots op hem zouden zijn en dat hij met meer dan één vrouw tegelijkertijd het bed zou delen, maar hoe hij dat met elkaar kon verenigen?’ Emma is niet buitengewoon mooi om te zien, maar ze is intelligent en aantrekkelijk. Ze wil graag haar steentje bijdragen aan een betere wereld. Dex is van een ander kaliber. Hij is een knap ogende charmeur die plezier wil maken in zijn leven. Hij heeft rijke ouders en is het type losbol dat een zwak heeft voor het vrouwelijke geslacht en van het ene in het andere bed duikt en zich niet wil binden. Beiden proberen hun weg in het leven te vinden. Emma heeft het moeilijk, ze krijgt een rol bij een theatergezelschap die mislukt, daarna werkt ze noodgedwongen bij een Mexicaans restaurant waar ze Ian ontmoet met wie ze een affaire krijgt die uiteindelijk op niets uitloopt. Dexter echter wordt, na zijn ontslag als leraar Engels, zonder veel moeite een bekende tv presentator. Het aparte van Nicholls is dat Emma en Dexter elkaar elk jaar op 15 juli blijven ontmoeten. Door alles heen houden ze een band al heeft Dexter nog zoveel avontuurtjes en maakt Emma af en toe een slippertje. Als Dexter naar verloop van tijd zich te buiten gaat aan drank en drugs raakt hij alles kwijt, ook Emma. Hij is alleen en realiseert zich dat hij Emma van al zijn vriendinnen het liefst wil zien: ‘Hij heeft haar van alles te vragen, zoals waarom ze nooit samen iets zijn begonnen, ze zouden geweldig zijn samen, een team, een stel, Dex en Emma, Em en Dex, […].’ Intussen heeft Emma succes, ze wordt lerares Engels en publiceert een kinderboek en mist ondanks alles Dexter: ‘In acht jaar tijd is er geen dag voorbijgegaan waarop ze niet aan hem heeft gedacht. Ze mist hem en wil hem terug. Ik wil mijn beste vriend terug, denkt ze, want zonder hem is niets goed en klopt niets.’ Als lezer verwacht je dat ze dan eindelijk met elkaar in zee zullen gaan. Het verrassende van Nicholls is dat hij de lezer elke keer weer op het verkeerde been zet, tot de laatste bladzijde toe. En al hanteert hij een hak op de tak stijl, duidelijk wordt dat de keuzes die Emma en Dexter maken bepalend zijn voor hun geluk. Een waarheid als een koe, maar hoe breng je die: daar gaat het om!

Ellen de Jong    2015