Avallone, Sylvia 2014

‘Marina Belleza’ van Silvia Avallone - ‘Een stormachtig liefdesverhaal’

Vader Raimondo, moeder Paolo en dochter Marina Belleza vormen een gezin dat verre van gelukkig is. Ze wonen in de provincie Biella, in het dorp Andorno Micca. Marina maakt als jong meisje mee dat haar moeder, die alcoholiste is, haar trouweloze vader bijna doodsteekt. Een trauma dat ze haar hele leven met zich meedraagt, temeer daar haar vader van wie ze toch veel houdt, haar in de steek laat. Andrea Caucino is de zoon van de oud-burgemeester van het dorp. Nu advocaat. Andrea was geen gewenste zoon, zijn broer Ermanno echter wel. Van jongs af aan wordt hij afgewezen door zijn ouders. Andrea en Marina hebben beiden een ongelukkige jeugd en zijn hierdoor voor het leven getekend. De achttienjarige Andrea, en de dertienjarige Marina hadden een aan en uit relatie achter de rug. ‘Ze hadden elkaar zes jaar lang liefgehad, bedreigd, gehaat, gekust.’ Daarna verloren ze elkaar uit het oog, maar ze zien elkaar weer terug. Hoe dat weerzien verloopt en waar het uiteindelijk toe leidt beschrijft Silvia Avallone in ‘Marina Belleza’, uitgave De Bezige Bij’, vertaling Manon Smits. Marina is nu tweeëntwintig en wil zangeres worden, hoewel zingen haar geen bal interesseerde. ‘Het enige wat haar interesseerde was triomferen.’ Marina is bloedmooi, met lang blond haar en een rank, sexy figuur. Ze wint een talentenjacht en ze wil beroemd worden in Milaan en Rome. Andrea heeft zijn studie afgebroken en wil veehoeder worden net als zijn opa. Als de nu zeventwintigjarige Andrea Marina weer ziet, op het moment dat ze op een podium staat te zingen, is hij verloren en totaal in de ban van haar. En ook Marina voelt zich weer tot Andrea aangetrokken. Maar dat duurt niet lang. Ze zijn elkaars tegenpolen. Zij wil de wijde wereld in en winnen. Hij wil het leven van een veeboer leiden, kaas maken en verkopen. En zelfs naar hoger gelegen gebieden trekken, zonder enig comfort. Toch proberen ze samen te leven: ‘ze speelden het gelukkige stelletje, het gezin dat ze nooit hadden gekend. Ze waren zich ervan bewust, maar wilden er toch graag in geloven.’ Maar Marina verdwijnt weer op een dag. Andrea denkt bij zichzelf: ‘Zo was Marina: een valstrik, een illusie.’ Maar als ze weg is stort Andrea weer in. ‘Zij was het enige wat ik had.’ Hoe hij ook van zijn leven op de boerderij houdt. Intussen boekt Marina successen en is het publiek uitzinnig van enthousiasme als ze optreedt. Stralend, uitdagend, een ster in bikini. Andrea haat het haar zo te zien, maar kan toch zijn ogen niet van haar af houden. Ze besluiten het opnieuw te proberen. Hij experimenteert in de kaasmakerij, zij oefent in de tv-studio’s. ‘Dus waarom zou het dan nog fout gaan? Omdat het niet zo eenvoudig is. Omdat je het leven niet in de hand hebt. En vooral omdat de misstappen van anderen, met name die van ouders, altijd en eeuwig voor rekening komen van de kinderen.’ Je voelt op je klompen aan dat het wéér fout zal gaan, al concludeert Andrea: ‘Wij zijn een en hetzelfde.’ En al trouwen ze ook nog, tegen beter weten in, impulsief als ze zijn. Maar Marina vlucht weer: ‘Mensen als Marina horen bij niemand, want het lukt hun niet eens bij zichzelf te horen.’ Ze richt zich op haar carrière, er zal een cd van haar uitkomen, maar ze krijgt het benauwd. Ze laat het opnieuw afweten, op het toppunt van haar roem: ‘ze had haar leven opgepakt en ze had het verwoest.’ Het is een stormachtig liefdesverhaal dat vanaf het begin gedoemd is te mislukken. Een hartverwarmend boek waarin Avallone overtuigend laat zien dat al zijn Andrea en Marina zielsverwanten, als je dromen niet dezelfde zijn, het niet genoeg is. Het is één lange film die aan je voorbij trekt, met scherpe beelden die Andrea’s en Marina’s achtergrond belichten en diepgravende dialogen. Met als decor de prachtige natuur in de provincie Biella en dan speciaal de Valle Cervo. ‘Het is de streek waar mijn grootouders hun leven hebben doorgebracht, waar mijn moeder is geboren en waar ik zelf ben opgegroeid’, schrijft Avalonne in haar nawoord, en: ‘Ergens thuishoren en ergens weggaan, het grensgevoel en het geworteld zijn: door die filters vertel ik mijn verhaal […].’ Een verhaal dat je nog lang bijblijft.

Ellen de Jong     2014