Montefiore, Santa 2014 (4)

‘De affaire’ van Santa Montefiore: ‘Een boek zonder liefde is als een woestijn zonder bloemen’

‘Ons vermogen om lief te hebben zullen we misschien nooit volledig verwerkelijken. Misschien dat we nooit volledig tot bloei komen. Maar soms gebeurt er iets in ons leven waardoor we een glimp opvangen van wat we zouden kunnen zijn als we zouden toelaten dat het licht tot die donkere en geheime oppervlakken van onze ziel doordringt. Dan beseffen we dat we vleugels hebben en die ook altijd hebben gehad…- Op zoek naar het volmaakte geluk.’ Het huwelijk  van Angelica en Olivier, met een zoon en een dochter, is niet slecht. Maar de passie van hun eerste jaren als geliefden is gedoofd: ‘Het huwelijk, kinderen en het huiselijk leven hadden hun genegenheid voor elkaar verdiept, maar tegelijkertijd ook iets afgedaan aan de betovering tussen hen, zodat ze elkaar nu even vertrouwd waren als broer en zus.’ Angelica, succesvol kinderboekenschrijfster van  Fantasy boeken, heeft in feite alles wat haar hartje begeert, een mooi huis in een chique buurt van Londen, twee leuke kinderen van wie ze zielsveel houdt en een man die er voor haar is. Ze is omringd door vier hartsvriendinnen met wie ze lief en leed deelt. In ‘De affaire’ van Santa Montefiore, uitgave De Boekerij, vertaling TOTA/ Erica van Rijsewijk, ontmoet Angelica op een etentje de aantrekkelijke Jack. Hij is wijnboer in Zuid-Afrika, en volgens insiders is hij, al is hij gelukkig getrouwd met Anna, een echte charmeur en heeft hij al heel wat minnaressen versleten. Angelica valt voor deze woest uitziende man en ‘bewonderde de leeuwachtige kracht van zijn profiel, zijn grote klauwachtige handen, de uitermate viriele ruigheid van zijn huid […].’ Ze ‘voelde iets wat ze heel lang niet had gevoeld: in haar buik roerden zich kleine bijenvleugeltjes.’ Ze wisselen hun gedachten uit en vertellen elkaar wat hen beweegt in het leven. Als ze het over het schrijverschap hebben zegt Jack als ‘een hopeloze oude romanticus’: ‘Een boek zonder liefde is als een woestijn zonder bloemen.’ Het duurt niet lang of hij noemt Angelica ‘Sage’ dat zowel voor ‘wijze’ als ‘salie’ en de botanische naam van de plant engelwortel staat. Naarmate de avond vordert en hij haar het hof maakt schrijft Montefiore: ‘Ze was vergeten hoe het voelde om als een magneet naar een ander toe te worden getrokken […]’ En: ‘Het was tien jaar geleden dat Olivier haar had doen sidderen van de zenuwen. Door haar ontmoeting met Jack was het alsof er een kracht schenkende wind in haar zeilen blies, zodat die helemaal opgeschud werden en haar eraan herinnerden dat ze nog steeds aantrekkelijk was.’ Angelica is van slag en kan geen weerstand beiden aan haar verliefdheid. Na wat stiekeme afspraakjes in restaurants krijgen ze een relatie. De vonken springen er van af.  Ze praten over ‘Het geheim van geluk dat ‘onvoorwaardelijke liefde’ is en: ‘hoe meer ideeën ze uitwisselden, hoe meer Angelica in zijn magische ban kwam[…].’ Thuis denkt ze na over haar huwelijk en ze weet dat Olivier van haar houdt. ‘Jack hield niet op dezelfde manier van haar; zijn liefde werd ingegeven door begeerte en de aantrekkingskracht van het verbodene.’ Als ze uitgenodigd wordt om een van haar boeken in Zuid-Afrika te promoten gáát ze! En daar in dat heerlijke, warme land gooit ze alle remmen los. Het weerzien met Jack is adembenemend evenals het landschap. Ze voelen zich één met de natuur en vooral de zonsop- en zonsondergangen zijn paradijselijk. Montefiore beschrijft die zo schilderachtig dat je er deel van wordt. Angelica maakt ook kennis met de vrouw van Jack, Anna, een geweldige persoonlijkheid. Het klikt meteen tussen hen. Hoe alles met elkaar te rijmen? Het afscheid is onvermijdelijk en extra pijnlijk. Wat staat Angelica te wachten als ze weer thuiskomt? En hoe gaat het met haar vriendinnen met wie ze zoveel deelt? Afgezien van hun geklets over uiterlijke dingen als Chanel zonnebrillen, Prada jurkjes en Louis Vuitton tassen hebben ze het ook over hun nogal eens hectische leven. Vooral vriendin Kate is een nummer apart en zij is het die de lezer in de laatste regel van de epiloog beduusd achterlaat… Montefiore is een ster in het beschrijven van de karakters van de vriendinnengroep en de gesprekken die ze onderling voeren. Het zijn gevatte dialogen: echte vrouwenpraat. Ze bouwt haar roman met grote klasse op en de affaire tussen Angelica en Jack heeft ze prachtig verwoord en wordt nergens vulgair. Boven elk hoofdstuk plaatste Montefiore een filosofisch opschrift met als onderschrift  - Op zoek naar het volmaakte geluk, dat tot nadenken stemt. Bijvoorbeeld:
‘Positief denken trekt positieve dingen in je leven naar je toe’, ‘Reik met je dromen en verlangens naar de sterren’ en ‘Tel je zegeningen en zie hoe ze zich vermenigvuldigen’.
Als dat geen wijsheid is!

Ellen de Jong  2014