Kipler, Julie 2014

‘Kom naar huis’ van Julie Kipler: een meeslepende roman met twee verhaallijnen

Twee personen, Miss Isabelle en Dorrie, spelen een hoofdrol in ‘Kom naar huis’ van Julie Kipler, uitgave Artemis & co, vertaling Inge de Heer. Isabelle is een oude dame van bijna negentig jaar. Dorrie is een alleenstaande moeder van ongeveer dertig jaar. Ze is kapster en ze heeft een tienerzoon en een dochter. Iedere week kapt ze het haar van Isabelle die haar als een dochter beschouwt. Een dochter die ze altijd had willen hebben… ’Kom naar huis’ is Kiplers debuutroman  die ze ‘baseerde op haar eigen familiegeschiedenis, waarin haar oma verliefd werd op een zwarte man in een tijd en omgeving die een relatie onmogelijk maakte.’ Er zijn twee verhaallijnen: die van Isabelle en die van Dorrie. Te beginnen met Isabelle, die op een dag aan Dorrie vraagt haar te vergezellen op een reis per auto van Texas naar Cincinnati om haar te helpen ‘een en ander af te wikkelen.’ Later blijkt dat Isabelle een begrafenis wil bijwonen. Tijdens de reis vertelt Isabelle haar levensverhaal dat er niet om liegt. Hoe ze verliefd werd op de zwarte Robert, de broer van Nell en de zoon van Cora, beiden werkzaam in Isabelles ouderlijk huis. Haar vader is arts, hij kan niet tegen zijn dominante vrouw op en ook Isabelle heeft de grootste moeite met haar moeder. Verder telt het gezin nog twee broers die niet voor geweld terugdeinzen. Ze wonen in Shalerville waar borden aangeven dat kleurlingen zich na het donker niet meer mochten vertonen.  De zeventienjarige Isabelle kan Robert nadat hij haar gezoend heeft niet meer uit haar hoofd zetten en hij haar uiteindelijk ook niet, hoe hij daar ook zijn best voor doet. Toch geeft Isabelle niet op en ook Robert gaat overstag. Ze trouwen in Ohio - in tegenstelling tot Kentucky waar dergelijke relaties bij de wet verboden waren - bestond daar ‘geen wettelijk verbod op gemengde huwelijken. Het was daar blanken en zwarten al sinds 1887 toegestaan met elkaar te trouwen. Robert en ik konden samen zijn. Voor altijd. Het was eenvoudiger dan ik had gedacht. Je hoefde alleen maar een rivier over. Een brede rivier, maar met meer dan genoeg bruggen.’ Ze trouwen en zijn een nacht gelukkig.  Maar Isabelle wordt de volgende dag al opgespoord door haar vader en broers. Ze is minderjarig en haar vader zegt: ‘Je huwelijk is ongeldig. Je komt met ons mee naar huis.’ Een eenzame opsluiting volgt, terwijl Robert het elders zwaar te verduren krijgt. Isabelle blijkt zwanger te zijn en krijgt een kind dat door haar moeder direct na de geboorte wordt meegenomen. Isabelle mocht het niet zien, het is een grote schande voor de familie. Daarna volgen een aantal ingrijpende gebeurtenissen die verregaande gevolgen hebben. Dorries verhaal is minder treurig. Al heeft ze het flink te stellen met haar tienerzoon wiens vriendin ongewenst zwanger is. Dorrie krijgt dat tijdens de reis te horen en ook dat hij in haar kapperszaak heeft ingebroken om aan geld te komen voor een abortus. En ze zit in over haar nieuwe geliefde van wie ze zich afvraagt of hij wel te vertrouwen is, daar ze slechte ervaringen heeft met mannen. Het samenzijn met Isabelle helpt haar om haar problemen in een ander licht te zien en ze te relativeren. ‘Misschien zou ik de rest van mijn leven aangenaam doorbrengen met mensen van wie ik hield - ook al liep het allemaal niet altijd zoals ik had gepland. Misschien was de tijd die mevrouw Isabelle en ik op reis hadden doorgebracht een les geweest in hoe ik een gelukkiger mens moest worden.’ Kipler heeft heel subtiel de ene verhaallijn met de andere verweven tot één grote, meeslepende roman. Voor liefhebbers van ‘Een keukenmeidenroman’ is dit boek een aanrader! Verrassend is het dat Kipler op de laatste bladzijde van haar boek het woord tot de lezer richt: ‘Ik hoop dat u deze roman zult nemen voor wat hij is: een verhaal dat ik heb verzonnen over allerlei waars. Als u langs de wegen woont die Dorrie en Isabelle bereizen, weet u beter dan ik welke vorderingen er zijn gemaakt en welke er nog gemaakt moeten worden. Het is aan u om veranderingen te bewerkstelligen.’ Laten we ons deze woorden ter harte nemen. 

Ellen de Jong  2014