Campert, Remco 2013

‘Hôtel du Nord’ van Remco Campert: een parel van pure dichterlijke taal

Gisteren was hij zestig jaar geworden. Aan de bar van het hotel had hij een dubbele scotch gedronken, dubbel want de maten waren klein en hij had iets te vieren. Ten eerste zijn verjaardag, maar die was onbelangrijk, hij had nooit aan zijn verjaardag gehecht. Hij zou niet weten waarmee hij zichzelf feliciteren moest. Nee, dat hij zichzelf toedronk in de spiegel van de bar had andere redenen. Hij bezegelde hiermee het een minuut ervoor genomen besluit een einde te maken aan 762 dagen van geheelonthouding.’ Aan het woord is Remco Campert die in zijn nieuwe roman ‘Hôtel du Nord’, uitgeverij De Bezige Bij, de levensloop van hoofdpersoon, dichter en schrijver, Walter Manning, beschrijft. Hij is al jong een weeskind: ‘Hij was acht maanden oud en lag in een ziekenhuis, waar hij was opgenomen met pleuritis. Zijn ouders kwamen om bij een auto-ongeluk toen ze op weg waren naar dat ziekenhuis, zo werd hem later verteld door een pleegmoeder die hij tot dan toe als zijn moeder had beschouwd.’ Vanaf dat moment ging het bergafwaarts met Walter. Hij kwam bij een serie pleeggezinnen terecht, maar kon het er niet uithouden en liep keer op keer weg. De laatste keer was dat in Berlijn waar hij een relatie aanknoopte met de jonge, mooie actrice, Nora Dorée. Walter is een verdienstelijk schrijver van filmscenario’s: ‘Hij deed zijn best de politiek en het onverbrekelijk ermee verbonden geweld een plaats te geven in zijn bedenksels.’ De film, met als onderwerp een driehoeksverhouding die zich afspeelt in het grensgebied tussen Israël en Palestina, werd, terwijl Walter dat totaal niet verwachtte, bekroond. Hij ziet desondanks af van een feestelijk diner en verlaat Berlijn en laat een briefje achter voor Nora en filmmaker Mike: ‘Ik ben weg.’ ‘Het formuleren ervan kostte hem meer tijd dan het pakken van zijn koffer.’ Walter neemt zijn intrek in Hôtel du Nord, in het Noord-Franse badplaatsje Duneville: ‘Hij heeft ‘een diep verlangen om verloren te raken, een vreemdeling te worden voor anderen en voor zichzelf, een dwaler zonder opgelegd doel in onbekend gebied.’ Hij wil er ‘tot stilstand komen, met als enig doel zich te verliezen in het onbekende.’ In het hotel dat maar weinig gasten telt, gaat Walter weer stevig aan de drank, al dan niet samen met eigenaresse Germaine Lecouvreur. De meeste tijd echter brengt hij echter door op zijn kamer. Soms loopt hij langs het strand als het niet regent of bezoekt het dorps café. Af en toe schrijft hij wat. Nora wordt een bekend actrice, maar over haar leven, waarin een zieke vader een rol speelt, krijgen we mondjesmaat te lezen, genoeg om een beeld van haar te krijgen. Maar in ‘Hôtel du Nord’ gaat het om Walter. Zijn leven daar in het afgelegen Duneville vult hij met dagdromen, drinken en slapen. ’s Nachts heeft hij vaak nachtmerries. Ondanks de zelf gekozen afzondering voelt hij zich eenzaam: ‘Ik heb die eenzaamheid zelf opgezocht. Het is belachelijk dat ik me er nu over beklaag. Enige standvastigheid zou ik van mezelf mogen verlangen. Om het schrijnen van die eenzaamheid te verzachten begin ik een dagboek. Ik houd mezelf gezelschap. Ik ben de enige lezer. Misschien kom ik tot klaarheid over mezelf. Of ik blijf in deze impasse, of ik schrijf me eruit. Beter zou zijn als ik me eruit leefde. Misschien is voor mij het verschil tussen schrijven en leven niet zo groot.’ Als Walter op een dag in het dorps café een journalist ontmoet die hem wil interviewen, ontvlucht hij hem, hij weigert zichzelf terug te zien: ‘Aan een schrijver valt niets te zien of te beleven.’ Terug op zijn kamer maakte een droom hem duidelijk ‘dat mijn leven geen ontvluchting was, maar een zoektocht naar iets dat verloren ging.’ Die droom brengt een ommekeer teweeg, hij vertrekt uit Duneville, ‘de wereld tegemoet.’ Campert is een begenadigde poëtische schrijver, ook in deze verstilde roman waarin elke zin een parel van pure dichterlijke taal is. En hij maakt niets mooier dan het is, zonder omhaal van woorden is er alleen het verhaal dat telt.

Ellen de Jong    2013