Pauw, Marion

Literaire thriller van Marion Pauw

Geertruida Amalia Langhout verliest bij een brand al jong haar ouders en zusje. Ze wordt opgevangen en opgevoed door nonnen, de hardvochtige Zusters van Liefde. In ‘Zondaarskind’ van thrillerauteur Marion Pauw, die met ‘Daglicht’ bekroond werd met winnaar Gouden strop 2009, uitgave Anthos, vertelt ze hoe het ‘Trui’ zoals Pauw haar voor het gemak noemt, in haar leven vergaat. Ze wordt door de nonnen niet bepaald zachtzinnig behandeld. De liefde is ver te zoeken. Trui is een rebelse meid die zich er niet onder wil laten krijgen, maar tenslotte berust in haar lot. Ze gaat zich gedragen zoals de nonnen dat van haar verwachten. Als ze achttien jaar is wordt ze dienstbode in een welgesteld gezin: mevrouw, meneer met twee zoons. In het begin is er geen wolkje aan de lucht totdat Trui verliefd wordt op zoon Waldemar en hij op haar. Ze wordt zwanger en verbergt haar buik, dat moest van haar bazin, door een strak korset te dragen waardoor het kind ingesnoerd raakte .
Natuurlijk loopt het slecht af. Ze verliest haar kind en blijft met een eeuwig schuldgevoel zitten. Had ze dat korset maar geweigerd. Als ze op 80-jarige leeftijd in een bejaardenhuis terecht komt, staat ze op een zeker ogenblik oog in oog met de rivale die ze maar al te goed kent uit haar tijd als dienstbode bij die gegoede familie. En dan knapt er iets bij Trui en wil ze maar één ding en dat is wraak nemen op deze Frédérique Vos die haar leven verwoestte. Hoewel Frédérique haar destijds met een pook sloeg, was zij niet de oorzaak van de miskraam. Toch kookt Trui van woede om wat haar is aangedaan. Pauw schrijft: ‘Een intense haat sijpelt mijn aderen in. Ik heb al zestig jaar geen vlees meer gegeten, omdat de aanblik van rauwe, bloedende lappen me met afschuw vervulde, maar nu kwijl ik van verlangen naar fysiek geweld. Het is een gevoel wat ik niet ken. Het is bijna iets seksueels. Ik geloof dat ik het lekker zou vinden om ‘Frédérique neer te slaan om haar vervolgens omhoog te trekken aan haar glanzende zilvergrijze lokken.’ In het bejaardenhuis heeft Trui een vriendin, mevrouw Koe. Samen bezinnen ze zich op het onschadelijk maken van Frédérique. Pauw: ‘Wraak is een gerecht dat ijskoud geserveerd dient te worden’, zegt mevrouw Koe. U moet hoe dan ook rustig blijven en al uw opties in overweging nemen. U hebt de tijd.’ En: ‘Ik zie de wraak op Frédérique Vos voor me. Het is een prachtige, gepaste gruwelijke wraak. Het predicaat ‘maatwerk’ schiet tekort, nee, dit is de haute couture onder de wraken.’ Trui is een vrouw die er zijn mag. Ze is dan wel 80 jaar maar weigert zich als zodanig te gedragen. Ze heeft een rekening te vereffenen en dat doet ze heel geraffineerd. Pauw geeft een haarscherp beeld van Trui, een vrouw met power, die zich er ook in het deprimerende bejaardenhuis niet onder laat krijgen. Ook de personages om Trui heen komen goed uit de verf. En de, onvoorziene, plot, steekt fabelachtig goed in elkaar. Pauw is een thrillerschrijver van formaat en scoort met ‘Zondaarskind’ opnieuw.

Ellen de Jong