Gallman, Kuki

‘Ik droomde van Afrika’: schitterende roman van Kuki Gallman

Kuki Gallman, geboren in Italië woont en werkt sinds 1972 in Kenia. Ze is actief als milieuactiviste, dichter en schrijfster. Ze werd beroemd door haar boeken 'Afrikaanse nachten', 'Nacht van de leeuwen', 'Olifanten in mijn boomgaard' en 'Ik droomde van Afrika'. De laatst genoemde roman beleefde inmiddels de 23e druk. Uitgave Meulenhoff, vertaling Jeanette Bos. Gallman groeide op in een dorp in de heuvels van Veneto, Italië. Ze ging als teenager met haar vader naar Afrika waar hij haar de liefde voor de natuur en de dierenwereld bijbracht. Later bezocht Gallman het land weer en werd er verliefd op. Ze wou en zou naar Afrika. Op een dag krijgt ze echter een ernstig auto-ongeluk waardoor ze invalide raakt. Met grote wilskracht leert ze na jaren weer lopen en kan ze haar droom verwezenlijken. Inmiddels is ze getrouwd met Mario en krijgt ze een zoon, Emanuele. Het huwelijk houdt geen stand. Ze ontmoet daarna Paolo die haar grote liefde wordt en evenals zij droomt van Afrika. Ze vertrekt met hem, zijn dochters en haar zoon naar Kenia, op weg naar een nieuw leven. Gallman schrijft: 'We wilden uitkijken naar een stuk land dat we konden kopen om ons er te vestigen. Paolo dacht aan een ranch waar hij vee wilde fokken, maar er moesten vooral veel wilde dieren in de omgeving zijn. We wisten dat het niet gemakkelijk zou zijn, maar we waren vastbesloten om het te proberen. Een ding beseften we allebei goed: we kwamen hier niet om fortuin te maken. We kozen voor een manier van leven.' En: 'Hier in Laikipia kon onze Afrikaanse geschiedenis beginnen. Dat dierbare plekje van mij, waar ik zo dikwijls heb gestaan met mijn rug tegen de boom, alleen met mijn gedachten, zoekend naar het 'waarom' van alle gebeurtenissen en naar de zin ervan, raakte jaren later in de buurt bekend als 'Kuki's Punt'. Hier in Laikipia zouden er andere verhalen ontstaan, waarvan ik de afloop nog niet kon bevroeden.' Gallman wordt niets bespaard. Haar Paolo komt om bij een auto-ongeluk terwijl hij een wieg mee naar huis neemt voor hun ongeboren baby. 'Het enige echte kenmerk van ware liefde is onsterfelijkheid', schrijft Gallman en 'Paolo's aanwezigheid was zo zinderend geweest dat de wereld nu plotseling dor leek. De dagen verstreken in een waas van eenzaamheid en afwachting. Ik vond toevlucht in mijn gedichten en mijn dagboek. Ik schreef iedere dag, alsof ik nog tegen hem sprak.' Het leven gaat door: haar dochter Sveva wordt geboren, er worden schapen geslacht en geroosterd en het personeel wordt alle uitstaande schulden kwijt gescholden. Gallman ontmoet Aidan en wordt op hem verliefd, hij leek op Paolo. De relatie houdt echter geen stand en later die met Robin evenmin. Het volgende drama in Gallmans leven is de dood van Emanuele. Hij sterft door een slangenbeet. 'Hij liep met lange, soepele passen tussen de weelderig bloeiende struiken en onder de schaduwrijke gele koortsbomen door langs het zwembad naar de slangenkuil; aan zijn riem bungelden de slangentanden. Hij liep weg en hij kwam nooit meer terug. Ik peinsde over de dagen die zich voor mij aaneenrijgen en ik voelde geen behoefte te zien wat het lot voor mij in petto hield. Geen nieuwsgierigheid. een soort apathie.' In het vierde deel schrijft Gallman: 'Zulke immense tragedies bieden een voordeel. Je beseft dat je niet dieper kunt zinken en dat je twee keuzes hebt: je kunt op de bodem blijven, wennen aan de verstikkende verlamming van die diepte en willekeurige middelen - drugs, alcohol - gebruiken om de felle pijn te verdoven waarvoor je geen innerlijke verlichting vindt. Of je kunt besluiten weer boven te komen en opnieuw te gaan leven. Dat laatste besluit vergt bewuste inspanning, want het is de actieve keuze en die kan alleen slagen als je je problemen werkelijk rechtstreeks onder ogen ziet. Er is volharding en actie nodig om het uit te voeren, en het betekent verandering. Als je eenmaal weer bovenkomt, ben je als nieuw, je bent gegroeid en hebt je oude zelf beneden achtergelaten als een afgedankte, overbodige cocon, en je hebt ontdekt dat je kunt vliegen. In Ema's dood had ik de sleutel gevonden voor de oplossing van het raadsel. Alleen door er een andere houding tegenover aan te nemen en mijn leven nieuwe zin te geven, kon ik het verlies compenseren en zinvol maken.' En dat doet deze bewonderenswaardige, sterke vrouw. Ze richt de Gallman Memorial Foundation op, ter nagedachtenis aan Paolo en Emanuele en wijdt zich aan de bescherming en behoud van de Keniaanse natuur en het wildlife. Ongeëvenaard beschrijft Gallman haar levensloop vol romantiek èn dramatiek: een biografie en roman ineen, rijk aan overweldigende beelden, niet gedroomd maar uit het leven gegrepen.

Ellen de Jong