Allende, Isabel

‘De som der dagen’ van Isabel Allende

8 januari is een belangrijke datum voor schrijfster Isabel Allende: 'Al vijfentwintig jaar begin ik op deze datum met schrijven aan een nieuw boek, meer uit bijgeloof dan uit plichtsbesef: ik ben bang dat als ik op een andere dag begin, het boek een mislukking wordt, en dat ik, als ik een achtste januari voorbij laat gaan zonder te schrijven, er de rest van het jaar niet meer toe in staat zal zijn.' Aldus Allende in haar roman 'De som der dagen', die inmiddels een 4e druk beleefde. Uitgave: Wereldbibliotheek, vertaling Rikki Degenaar. Allende neemt in dit boek de draad weer op na de tragische dood van haar dochter Paula. Hoe ziet haar leven er daarna uit? Ze richt opnieuw het woord tot Paula en vertelt hoe het haar en haar familie en vriendenkring is vergaan, na Paula's dood. Allende beschrijft in sneltrein vaart haar huwelijksleven met haar tweede echtgenoot Willie, een Amerikaanse advocaat die een paar kinderen heeft die voor problemen zorgen. Haar relatie met hem kent de nodige dieptepunten. Toch houdt het huwelijk stand ondanks de talloze hindernissen die zij moeten overwinnen, vooral de hectische toestanden die het gezinsleven met kinderen, die van hem en haar met zich meebrengt, moeten ze keer op keer het hoofd bieden. Haar zoon Nico, haar schoondochters, haar kleinkinderen, aan de familiesoap komt geen einde. Als het haar te moeilijk wordt is het schrijven een uitkomst. Dan vlucht ze in een wereld die zij zelf naar haar hand kan zetten. En overleeft ze keer op keer, met vallen en opstaan, 'maar geen val was zo hard als toen jij stierf', de zenuwslopende situaties waarin ze als echtgenote, moeder, grootmoeder, vriendin van …verzeild raakt. Ook de wijze raad van haar therapeut: 'Blijf in je loopgraaf' houdt haar overeind. Ondanks alles is Allendes grote verlangen: 'mijn leven met passie leven, tot de laatste dag.' Ze is een geboren vertelster, het hele boek door trakteert ze de lezer op prachtige scènes die ze glorieus beschrijft, gepassioneerd als ze is. Het laatste hoofdstuk 'Een stille plek' is een apotheose. Een nacht in de woestijn met Willie in het warme water van de jacuzzi, die haar daarna meevoert naar een rustige plek besluit Allende haar boek met de euforische regels: 'Met mijn neus in zijn hals zegende ik het lot zo maar, toevallig, tegen de liefde te zijn aangelopen, een liefde die jaren later nog niets van zijn glans heeft verloren. In elkaars armen, gewichtloos in het warme water, badend in het amberen licht van de kaarsen, voelde ik me één worden met die man met wie ik een lange, steile weg was gegaan, struikelend, vallend en weer opstaand, een weg vol ruzies en verzoeningen, maar zonder elkaar ooit te verraden. De som der dagen, gedeeld verdriet, gedeelde vreugde, onze bestemming. Einde(voorlopig).'

Ellen de Jong