Seleski-Birkhoff, Corrie 2017

“Ik ben meer gaan spelen”

Corrie Seleski-Birkhoff is geboren en getogen in Baarn. Ze volgde de Vrije Academie voor Beeldende Kunsten in Laren. Sinds 1975 is ze fulltime kunstenares. Ze tekende en schilderde wekelijks model en portret en ze was jarenlang lid van de Vereniging Beeldende Kunstenaars Baarn. Haar onderwerpen zijn stillevens, portretten, landschappen en bloemen. Ze schildert voornamelijk met acrylverf. 

Invulling

Corrie: “Na de oorlog kreeg ik voor Sinterklaas Caran d’Ache kleurpotloden, dat was je van het en ik tekende daarmee van alles en nog wat. En dat is gebleven. Op de muren van de slaapkamers van mijn zoons en bij vrienden leefde ik me heerlijk uit!”
Jarenlang kreeg ze les van de bekende Baarnse kunstschilder Jaap de Ruig. “Maandag deed ik stillevens en model en woensdagavond iedere week een portret.”
Wat leerde ze vooral op de Vrije Academie in Laren? “We hadden elke keer een andere docent en we leerden er stillevens schilderen. Op de Academie werkten we binnen, met Jaap de Ruig ging ik naar buiten, langs de Eem schilderde ik de mooiste doeken, vol landschappelijk schoon.”  
Ging het op de Academie om het echte naschilderen? Corrie: “Nee, je mocht je eigen invulling geven aan bijvoorbeeld een boeket bloemen. Er waren rollen recycled papier en dat was lekker grof spul en dan ging ik, toen nog met olieverf, met grote halen schilderen, en dat was leuk want dan kon je lekker breed tekeer gaan en kwam je eigen ik naar voren.” Ze gooit haar armen in de lucht en ze straalt een enorme vitaliteit en gedrevenheid uit. We zitten in haar gezellige huiskamer, op de tafel staat een schaaltje met gekleurde paaseitjes. “Bij Jaap de Ruig”, vervolgt ze, “moest  je wel meer tot in details schilderen, maar ik heb er goed leren kijken. Horizontaal, verticaal, waar eindigt dit en waar begint dat.”       

Spelen

Als Corrie buiten ging schilderen deed ze dat tot een uur of twaalf, want dan draaide de zon en moest ze stoppen, maakte een foto en ging thuis verder. “Maar als het enigszins kon werkte ik buiten. Zelfs in de auto heb ik met kleine doekjes op het stuur zitten schilderen: ‘Het rieten dakje’ en ‘Het kerkje’ hier in Baarn.”
Corries doel is niet om in natuurgetrouwe kleuren bloemen, landschappen en stillevens te schilderen. “Kijk, daar aan de muur zie je een doek met een serie tulpen, en daar ben ik mee gaan spelen. Dat vind ik lekker. Ik pak wat en ga er mee aan de haal op míjn manier.” Ze heeft de bloemen met veel fantasie uitbundige kleuren gegeven, maar het zijn wel duídelijk tulpen en ze zijn schitterend!

Portret

Ze vertelt dat ze pas een koeienkop gemaakt heeft: “Niet in bruin of zwart-wit, maar in heel zacht grijs. Dat kwam er toen uit. De ene keer ben ik heel hard met ruige kleuren aan het schilderen, en dan ben ik ineens weer heel zacht bezig.”
Als het om een portret gaat “moet het wezen er in en het moet   herkenbaar zijn. Ik maak het heel voorzichtig.” Ze laat me op haar iPad een foto van een overleden overbuurman zien: “Ik vergrootte een trouwfotootje uit en dit is het resultaat. Zijn vrouw huilde”, zegt Corrie, “omdat  hij het helemaal is, het portret hangt bij haar thuis en ze praat iedere dag tegen hem.” Het is een prachtig  portret en al ken ik de man niet, hij is het vast helemaal, zeg ik tegen Corrie. Ze knikt. 
Beelden

 Ondertussen kijk ik de kamer rond en zie twee beelden: beide geven een man en een vrouw weer die elkaar innig vasthouden. Wie hebben die gemaakt? vraag ik Corrie. “Ik”, zegt ze, “alle twee.” Ze staan niet op je site, wat ben je bescheiden, roep ik uit, want ik vind ze iets heel teders uitstralen. “Omdat mijn man overleden is, denk ik dat er iets in me broeide dat vormgegeven moest worden.” 

 

“Ik kan nooit meer zonder”

Hoe ziet ze haar ontwikkeling in de loop der tijd? “Ik ben meer gaan spelen, vroeger was het vaker exact schilderen, nu ga ik beginnen en zie wel wat ervan komt.”
De daad bij het woord voegend gaan we samen in haar atelier en andere vertrekken kijken wat ervan gekomen is in al die jaren dat ze enthousiast en tot in haar vingertoppen gemotiveerd van haar passie haar vak maakte. Tussen neus en lippen door zegt ze: “Ik doe altijd alles en ik kan nooit meer zonder. Het is een ziekte”, ze kijkt me aan: “wel een fijne.” Het is zo overweldigend veel moois wat ik voorbij zie trekken, dat ik niet weet wat te kiezen. Ik besluit tot: de portretten van haar kleinkinderen, de blauwe tulp, de stillevens, de grijze koe, een opspringende vrouw in de lente, een Frans landschap, en een vurig geschilderd portret van haar man. Ook in de gang voor we afscheid nemen vereeuwigde ze hem in stille kleuren: “Hij houdt hier de wacht.”

Ellen de Jong 2017

www.corrieseleski.jouwweb.nl