Simmelink, Ans 2017

Jouw kracht is je lef!

Beeldend kunstenaar Ans Simmelink (1945) schildert al meer dan twintig jaar. Ze volgt schilderlessen in Amsterdam, maar ze is voornamelijk autodidact. Ze schildert met olieverf. Dat is nodig voor de nat-in-nat techniek, waarbij nieuwe verf wordt toegevoegd aan voorafgaande lagen natte verf. Zij werkt haar impressionistische doeken voornamelijk uit met het paletmes.

Ik bezoek haar in haar huis middenin het bos. In de gang word ik verwelkomd door haar hond Teun die vrolijk tegen me opspringt. Aan de wand hangen een paar schilderijen van Ans, het zijn bloeiende klaprozen, lichtjes wuivend in de wind. Weliswaar geabstraheerd maar duidelijk te herkennen.

Ontwikkeling

Toen Ans een jaar of vijftig was woonde ze in Amsterdam en ging daar met een groep schilderlessen volgen. Ans: “Toen er iets nageschilderd moest worden zaten cursisten die goed konden tekenen te priegelen op een heel klein stukje papier, en ik begon meteen al enthousiast met grote halen, en toen zei de vrouw die lesgaf tegen me: hartstikke goed, jouw kracht is je lef! Ik schilderde toen nog figuratief, wel al met vage impressionistische kenmerken, dus niet te precies. Straks laat ik je het verschil zien tussen mijn eerste werk en hoe ik momenteel schilder. Ik schilder het liefst niet na, dat begrijp je nu. Ik houd van dat omfloerste, niet van dat hele duidelijke. Ik heb iets in gedachten en dan ontstaat er al schilderend iets. Soms verbaas ik me er zelf over en denk: hè en dan ga ik er weer met een kleurtje overheen, ik rommel eigenlijk maar wat aan!”

Natuur

Ans  haalt haar inspiratie uit de natuur. Dat ligt voor de hand  aangezien ze omringd is door allerlei soorten bomen en planten, al dan niet in bloei. Ze gaat als volgt te werk: “Ik heb in gedachten wat moois gezien en ik begin dan met houtskool wat lijnen op papier te zetten. Vervolgens laat ik me leiden door mijn intuïtie en ontstaat er een impressionistisch kunstwerk dat soms direct af is, maar vaker moet ik er later nog aan sleutelen net zolang tot ik het goed vind. Ik schilder met olieverf en dat vind ik prettig, want met dat rommelige van me kan ik naar hartenlust nog dingen veranderen.” Primaire kleuren hebben Ans’ voorkeur: “Ik houd van rustige tinten, hoewel ik tegenwoordig wel iets meer kleur aanbreng.”
Ans heeft onder meer in Blaricum en in Olst geëxposeerd, en recent  in het Lab. in de Laanstraat 24 in Baarn (www.labbaarn.nl). Een prachtige ruimte waar een paar schilderijen nu nog te zien zijn. Ze worden telkens gewisseld, want Ans heeft wat je noemt, een collectie. 

Ontstaan

Haar schilderijen hangen door het hele huis heen. We gaan er samen langs. Van haar eerste figuratieve schilderij tot haar latere en meest recente doeken. “Ze zijn zomaar ontstaan hoor!” Ans geeft geen titels, “iedereen moet er maar in zien wat ze willen zien.” Voor mij zijn het kunstzinnige, intuïtieve en impulsieve impressies, die direct bij me binnenkomen. In het begin koos Ans voor aardekleuren, naarmate de tijd vorderde schemerde er een kleur als blauw, of roze doorheen. Op sommige schilderijen ontwaar ik vaag gehouden figuraties, onder meer een man en een vrouw op de rug gezien, dansende vrouwen, het gezicht van een oude man, en zoals gezegd, de klaprozen in de gang. Het klopt wat de vrouw al op je eerste schilderles constateerde, zeg ik tegen haar als ze me uitlaat en ik nog een laatste blik op haar klaprozen werp: jouw kracht is je lef! Ik voeg er nog aan toe: en je hebt talent! Teun kwispelde goedkeurend met zijn staart.

Ellen de Jong 2017