Mulders, Winnifred 2017

"De uitstraling van een beeld vind ik het belangrijkste”

Baarns beeldend kunstenares Winnifred Mulders (1945) volgde de Vrije Academie in Laren. Zij maakt beelden en vooral dieren maar ook mensfiguren hebben haar belangstelling. Ik zoek haar thuis op. Winnifred: “Een dier, en dan vooral de manier van bewegen spreekt mij bij alle dieren enorm aan. Dat bewegingspatroon is alleen niet altijd in klei te realiseren. Elk materiaal waarmee je werkt heeft een beperking. Ik zou bijvoorbeeld veel meer vogels willen maken en dat moet je in was doen. En die materie vind ik minder prettig dan de materie klei, die is soepeler.” Op de tafel staat een beeld van een bok in actie. “Dit beeld kun je dus niet in klei maken, want het moet op deze sokkel staan en dat is heel zwaar. Het voordeel van was is dat je eerste een frame van bronsdraad maakt en dat is sterk genoeg om dit beeld te kunnen dragen. En dan breng je het naar de bronsgieter.” 
Uitstraling
Winnifreds beelden zijn altijd herkenbaar: “Ik stileer, dan wel abstraheer, heel graag en doe dat zo lang mogelijk maar ze moeten dan nog wel herkenbaar zijn. Mijn cursisten (Winnifred geeft boetseercursussen in haar atelier), probeer ik daarin te stimuleren. En ik merk dat ze het moeilijk vinden om iets figuratiefs bijvoorbeeld met een lijn uit te beelden en niet meer met een oogje, mondje of neusje. De uitstraling van een beeld vind ik overigens het belangrijkste. Als ik zie dat een bok of een hert op een foto een sprong maakt, weet ik: daar is een beeld.” In de vensterbank staat een rank beeld van twee mensfiguren. Winnifred zet het op tafel: Een man en een vrouw dansen vol overgave, dicht tegen elkaar aan. “Ik maakte het in klei, want dit kan goed rechtop staan. En daarna is het in brons gegoten. Het zijn twee in één figuren, benen zie je bijvoorbeeld niet, ik zoek net zo lang tot ik die spanning vind van wat ik voor ogen heb in een dans, die werveling, in dit geval een strakke dans, het in elkaar overgaan. Mensen blijven hetzelfde, door de beweging kun je verandering maken in je beeld, maar in principe blijven ze hetzelfde, maar elk dier is anders en heeft zijn eigen specialiteit, en beweegt op een andere manier en heeft  zijn belangrijke kenmerken waardoor je  het herkent. En dat boeit me bijzonder.”
Winnifred maakt geen schetsen, ze heeft “ongeveer” iets in haar hoofd, gaat dan gewoon aan het werk en ziet wel wat het wordt. “Af is een beeld eigenlijk nooit”, zegt ze, “en dat is het probleem, want je moet het een keer afwerken. Je kunt namelijk, denk je, altijd beter, maar op een gegeven moment heb je er genoeg afstand van genomen en je onzekerheid overwonnen en dan is het klaar en zet je het weg.”

Oeuvre
Niet alleen in haar huis prijken veel beelden van allerlei soorten dieren, maar op weg door de tuin naar haar atelier, passeren we er ook een flink aantal. We staan stil bij een beeld van een in elkaar gedoken, in zichzelf besloten beertje, bij een serie pinguïns en twee arenden in vogelvlucht: “Die beweging wil ik vastleggen, hun vleugels in een V vorm.” Ze wijst me op de lijn van hun wijd gespreide vleugels. In het atelier heeft ze werk van haar cursisten uitgestald en haar eigen werk. Onder meer een kangaroe met jong, een ontroerende twee-eenheid, en twee springkikkers. Afwisselend zie je haar dieren in een vlucht of een sprong, dan weer verstild in zichzelf. Ze legt uit: “Het gevecht met de materie, het spelen met de vorm, het zoeken naar de lijnen, de uitdaging van wat wel en wat niet kan, zijn mijn drijfveren.”
Ik complimenteer haar met haar schitterende oeuvre. Winnifred kijkt me aan: “Het is mijn leven, ik zou niet zonder kunnen.”       

Ellen de Jong   2017

www.mijnbeelden.eu