Rol, Nadine 2016

“Kunst is het verkennen van grenzen”

Nadine Rol uit Baarn is multidisciplinair kunstenares. Haar werk omvat schilderijen, installaties, beelden, tekeningen, fotografie en het schrijven van gedichten.
Wat wil je laten zien in je schilderijen, vraag ik haar als we tegenover elkaar in de woonkamer zitten die volop in de kerstsfeer is. Nadine: “Het sprookje, waar meestal een soort moraal inzit, die een reflectie van de werkelijkheid is, alleen wat uitvergroot in zwart-wit, spreekt me aan omdat juist in de werkelijke wonderbaarlijke wereld toch alles wat troebel is. Die liefde voor zowel het sprookje als de liefde voor die wonderlijke werkelijkheid wil ik in mijn schilderijen verbeelden. Het onderwerp Moeder Aarde boeit me, en wat ik me bedacht is dat die Moeder Aarde ook kinderen heeft en wat zouden die denken van wat wij nu met de aarde doen. Dat soort gedachten spelen in mijn hoofd en inspireren me. Mijn vader zei vroeger altijd: Jij bent een vlindertje dat van de ene naar de ander kant fladdert. In die zin ben ik dus geen kunstenares met een bepaald thema. Ik laat veel dingen van buitenaf op me inwerken en die vinden hun neerslag in mijn schilderijen.”
Grenzen
Je werkt met acrylverf, soms in combinatie met pastel en andere materialen op hout. Welke zijn dat en waarom kies je die? “Acryl droogt snel en ik kan niet tegen terpentine en ik vind het ook prettig werken. Op hout, omdat dit lekker glad is en verfijnd, gebruik ik pastel in combinatie met acrylverf.”
“Kunst is het verkennen van grenzen”, schrijf je op je site, kun je dat toelichten? Nadine: “Voor mij is dat de grens tussen abstract en figuratief en de grens tussen illustratie, dus toegepast, en autonoom. Omdat ik verhalend werk gaat het soms heel snel richting illustratie, en de vraag is dan: wanneer is het een plaatje bij een verhaaltje en wanneer wordt het plaatje autonoom. De grens of het provocerend of wellicht shockerend is, zoek ik niet op. Ik vind het spannend om grenzen op te zoeken, overigens ga ik er meestal overheen!”     
Je maakt beelden van klei, gips en steen. Waar ben je naar op zoek?
“Ik verken dan ook weer grenzen. Als ik schilder ben ik heel intens bezig, als ik met beelden aan de gang ben, meestal kleine, doe ik naar mijn idee maar eventjes wat. Meer uit de losse pols. Iemand zei ook eens tegen me: is dat misschien je hobby? Later ging ik groter werken en ontstonden er installaties.”
Sprookjes
Wat leerde je van de sprookjes die je als kind las en op welke manier verwerkte je die onder meer in je tekeningen? “Ik leerde ervan dat als je goed bent, alles goed komt en ik vond het ook mooi dat er vaak een reis gemaakt werd vol tegenslagen, maar met uiteindelijk een beloning. Een stukje mystiek dat er in een sprookje zit en het gevoel van reizen die naar alle kanten toe kunnen gaan, past bij mijn persoon als vlinder! Maar ook de troebele werkelijkheid waar ik het over had probeer ik samen met het verhalende van de sprookjes in mijn werk te laten zien.”    

Cursussen
Je geeft allerlei cursussen. Wat leer je je cursisten? Nadine: “Ik geef een half uur theorie, daarna gaan ze aan de hand van opdrachten aan de slag. Ik geef altijd opdrachten, want als je alleen maar iets kiest wat je leuk vindt, wil dat niet altijd zeggen dat je daar het beste in bent. Als een cursist zegt: ik wil alleen maar landschapjes tekenen en als je dan met portrettekenen aankomt, deinzen ze daarvoor terug. Maar als ze er uitleg over krijgen en het een keer gaan doen krijg ik te horen: o, dat is eigenlijk veel leuker!”  

Altijd blijven hopen

Nadines atelier is boven, twee trappen hoger. Daar staat in de hoek ‘Moeder Aarde, Dochter Aarde’. Nadine schilderde op doek een mysterieuze vrouw, met wilde haren, die je recht aankijkt. In mooie pasteltinten prijkt ze tegen een wat onrustige achtergrond. Op de tafel liggen ‘portretjes’ van een egel, en een paar katten. Ze zijn het hélémaal. Het zijn voorbeelden voor Nadines cursisten. ‘Altijd blijven hopen’ is een vrouwenbeeld dat ze maakte van onder meer papier en metaal, met wax eroverheen. Nadine vertelt dat ze het maakte naar aanleiding van de aanslagen die onze wereld dag in dag uit teisteren. De vrouw, die half gebogen op haar rug ligt, straalt met haar hoofd in haar nek, pure wanhoop uit. Toch gaf Nadine haar de hoopgevende titel mee. Ik raak haar even met mijn vinger aan en ben ontroerd.

Ellen de Jong 2016        

www.nadinerol. com