Bennett, Humphrey 2016

“Mijn vingers dansen over het papier”

Tekenaar Humphrey Bennett (1948) woont al vele jaren in Nederland. Hij kreeg zijn opleiding in the North-East London School of Arts. Hij werd bekend door zijn ballet- en natuurtekeningen. Ik sprak hem in 2009 in zijn atelier in Baarn. Nu, na al die jaren bezoek ik hem opnieuw op zijn werkplek. Als ik binnenkom hoor ik klassieke muziek waarbij Humphrey altijd werkt. “Wil je Engelse thee met een wolkje melk?” Ik herinner me dat hij dat zoveel jaar geleden ook vroeg. Ja, graag, hij knikt bevestigend, hij wist het eveneens nog.
Dans
Is de dans, naast je thema’s als model, natuur en wolken, nog steeds je belangrijkste inspiratie bron? Humphrey: “Ja, zeker, ik ga iedere week naar Het Nationale Ballet in Amsterdam en ook naar het Scapinoballet in Rotterdam waar ik tevens workshops geef. Ik woon de repetities bij en heb er een eigen hoekje. Tien uur begint de les aan de barre en als de dansers zich opwarmen doe ik dat ook. Na anderhalf uur is de les afgelopen en heb ik mijn schetsjes gemaakt. Ik neem mijn koffer met onder meer pastel, potlood en inkt mee, en zie wel waar ik mee ga werken. Dat is een verrassing. Aan het eind van de dag ben ik kapot, maar voldaan over mijn stapels tekeningen die ik gemaakt heb, waarvan ik er overigens maar twee of drie goed genoeg vind.”
Humphrey tekent dansers, zowel vrouwen als mannen, in actie, hij houdt van beweging en “dan gaat het vastleggen ervan als het ware vanzelf. Kijk, als je bezig bent met een boom, in feite een portret, weet ik, als ik er lang genoeg naar gekeken heb, precies hoe dat op papier of karton komt.” Humphrey wijst naar een ongeknotte wilg die aan een van zijn muren prijkt: een schoonheid van een boom, met  takken en takjes uitspruitend aan een knoestige stam. “Ik teken vanuit mijn oog, terwijl mijn vingers dansen over het papier.” Humphreys bomen en dansers hebben overeenkomsten: “Wat je vindt in de takken die heen en weer gaan in de wind, die levendige lijn, vind je ook bij de dansers.”
Weglaten
Humphrey tekent figuratief, maar laat naarmate de tijd vordert, steeds meer weg. “Inderdaad, je hoeft niet alles te vertellen, weglaten is verrassend. Ik dacht in het begin dat ik iedere lijn moest laten zien, maar later kwam ik er achter dat je oog toch door gaat al onderbreek je de lijn. En wat je niet tekent is belangrijk, net als bij schrijvers het wit tussen de regels veel zegt.” Hij laat me een danspaar zien. De vrouw met haar slanke rug, iets gebogen in de taille, omarmt de man in één sierlijke beweging. Met wijd gespreide  benen zweven ze samen, éven los van de grond. Volkomen in harmonie met elkaar gaf Humphrey hen in een paar, levendige, lijnen gestalte. Zijn stelling: “je hoeft niet alles te vertellen, weglaten is verrassend”, is een goed voorbeeld van dit veelzeggende danspaar. 

Tekenen                                                                                                                       Humphrey werkt op papier en karton en vertelt dat de grote schilder Delacroix ooit verkondigde “dat je met een vieze vinger een mooie tekening kunt maken. Ik vond op de Academie tekenen al direct heel, heel boeiend, hoewel ik ook schilder met waterverf, en acryl. Maar: als ik goed genoeg ben in tekenen, ga ik schilderen, is mijn overtuiging.” Ik roep uit dat hij een meesterlijk tekenaar is en dus kan schilderen. Humphrey zwijgt, neem een slok van zijn thee en ik van mijn Engelse vocht met een wolkje melk. Hij kijkt mij even aandachtig aan en zegt: “Op een gegeven moment, werd ik tot over mijn oren verliefd op houtskool, dan weer op de potloden. Maar ik heb ook iets met pigmenten, die ik aanbreng met staafjes. Waar ik mee werk hangt van het moment af.” Kennelijk is het nu het moment waarop hij benadrukt: “Wat is er lekkerder dan met het verlengstuk van je vinger, dat zo dicht bij jezelf is, spontaan te kunnen tekenen.”
Op de ezel die middenin het atelier staat, heeft Humphrey op wit karton een ronde steen getekend met potlood, waterverf en pigmenten, in pasteltinten. Er doorheen kronkelt zich een lange streng gesponnen schapenwol. Het zachte herfstlicht kon er niet mooier op vallen. “Ik wilde iets hards met iets zachts combineren.” 
 
Cursussen    
 Humphrey geeft al lange tijd professionele tekencursussen. “Als er mensen zijn die willen schilderen kan dat ook. Ik geef geen opdrachten. Als er model wordt geschilderd bied ik de helpende hand, maar ik laat iedereen in zijn eigenwaarde en vergelijk nooit iemand met een ander. Ik heb professionals en beginnelingen die mijn lessen volgen en mijn stelregel is: als je kan lezen en schrijven kan je ook leren tekenen.” 

Ellen de Jong 2016
www.humphreybennett.nl