Boormans, Marie-Jacq. 2016

“Dat wat ik voel wil ik schilderen”

Beeldend kunstenares Marie-Jacqueline Boormans, maakt beelden. Eerst werkte ze uitsluitend in natuursteen van soft tot superhard en wel ‘taille directe’. Later ontstonden er langzaam maar zeker beelden in een andere geheel eigen techniek.
Na vijf jaar in de Zuidoost Beemster een galerie en beeldentuin geleid te hebben, woont en werkt Marie-Jacqueline sinds 1987 in Baarn. Ze heeft een beeldentuin en galerie opgericht onder de naam ‘Kunstcentrum Plein ’87. Ze organiseert er exposities en zoekt exposanten uit. “Ik ga onder meer naar ateliers en musea en kijk of ik iets vind voor mijn kunstcentrum en beeldentuin.” We zitten in haar woonkamer die uitloopt in haar expositieruimte. Marie-Jacqueline wisselde voorheen elke maand van exposant. Maar ze gaat er volgend jaar mee stoppen. “Ik ben overgestapt op schilderen en daar wil ik me nu helemaal op richten. Je wordt ouder en dan moet je zuinig met je energie omgaan: en die wil ik in mijn schilderwerk stoppen!” Ze maakt een breed gebaar met beide armen en lacht voluit. Haar gedrevenheid en geestkracht zal ze tijdens ons gesprek nog vaak zó uiten.      
Ik vraag haar wat ze onder ‘taille directe’ verstaat? “Dat je iets maakt zonder voorbeeld of schets en dat ligt me heel erg. Ik pak mijn inspiratie als een kolk naar binnen. Ik kristalliseer het en dat moet het eruit! En dan weet ik echt wel wat ik ga maken. Als ik in steen werk laat ik die ook meespreken. Je moet er heel goed naar kijken en op meerdere eigenschappen letten.”
Vrije vormen

Hoe ontstonden later je andere beelden? “Ik was altijd in natuursteen bezig, zo ben ik ook begonnen, maar dat van buiten naar binnen werken begon me te benauwen. Wat eraf is is eraf. Dan kan je natuurlijk zeggen: ik ga twee stenen op elkaar leggen, of ik ga ze verlijmen, maar dan is die oorspronkelijke steen niet meer mijn steen. Want daar zit leven in en dat leven wil ik eruit halen. Ik wilde vrije vormen gaan maken, en heb me grondig verdiept in andere technieken. Ik ging met andere materialen werken, onder andere met cement, in brons etc. en toen ontstonden er natuurlijk ook andere beelden. Ik zocht naar dat materiaal waarmee ik expansief bezig kon zijn.”     
Thema’s
Marie-Jacqueline hanteert thema’s als relativiteit, wat macht en overheersing doen, op welke manier mensen zich naar boven werken, en hoe ze elkaar bespringen, en daar bedoel ik mee hoe ze toeslaan als ze elkaars zwakke plekken ontdekt hebben.  Wat zit er in de mens, wat zit er achter zijn of haar masker, daar gaat het mij om. En dat wil ik tot uiting brengen in mijn beelden.” Later zag ik ‘Gezin’, ‘Familie’ en ‘Waakzaam’, onder meer  beelden - ze noemt ze constructivistisch omdat ze met strakke vormen werkt - en waarin ze dat wat haar bewoog zuiver tot uiting bracht.
Tekenen en schilderen
De laatste tijd legt Marie-Jacqueline, die al 40 jaar actief is als beeldend kunstenares, zich toe op tekenen en schilderen. Ze heeft veel gereisd en vertelt: “Die kleurenpracht neem je mee naar huis en die kan je in beelden niet kwijt. Wel in schilderijen, vroeger was ik overigens ook altijd al aan het tekenen en schilderen, ik heb er kasten vol mee staan. Dat deed ik dan naast het beeldhouwen. Als ik een prachtige rit had gemaakt wilde ik dat wat ik gevoeld had schilderen.” Zoals jíj het voelde, benadruk ik. Dat is je lijfspreuk. Ze knikt en vervolgt: “Alles moet bij mij uit de hand, lijnen ook, en als er een lijn een beetje scheef is, zeg ik: Dit is mijn handschrift.” Vanaf de bank waarop ik zit kijk ik op een groot schilderij waarop een zwerm spreeuwen zich aftekent tegen een lucht vol hemelse kleuren. “Dat heeft me altijd zo gebiologeerd, zo’n vlucht spreeuwen, die dan weer licht, dan weer zwart zijn en afwisselend boven de huizen en hoog in de lucht zweven en cirkels maken. Dat kan je niet in beelden uitdrukken, dus dan moet ik wel schilderen!” Marie-Jacqueline schreeuwt het uit van enthousiasme, gooit haar armen hoog boven zich uit en lacht! Dit is ze ten voeten uit. Vitaal, gedreven, bewogen, uitbundig en niet te stuiten. Ik ben benieuwd naar haar meest recente schilderij. Nadat we de ronde langs haar werk gemaakt hebben - dat ze toelicht en dat zowel in de woonkamer als in de expositieruimte tentoongesteld is - gaan we naar haar atelier waar ze me het laat zien. Het staat te stralen op de ezel. ”Ik houd van power kleuren”, zegt ze en het heet ‘Oertijd’.  Ik kijk er lang naar en voel de energie en de warmte waarmee deze begenadigde kunstenares het maakte.  

             
Ellen de Jong 2016


www.mariejacquelineboormans.eu