Westerweel, Wil 2016

Wil Westerweel, Urbex-fotograaf exposeert in Slot Zeist. “Ik doe het met wat ik krijg, ook met het licht”



Wil is al tien jaar actief in de fotografie en hij is lid van het Fotografencollectief de Zutphense. In de Brasserie van Slot vraag ik hem hoe zijn liefde voor fotografie ontstond. Wil: “Ik houd heel erg van geschiedenis en verdiep me in de panden waar ik geweest ben. Om te kijken wat de functie ooit was, maar ook hoe mensen vroeger geleefd hebben. Ik zoom tevens in op de stille getuigen, dat wat minder aanwezig is. Toen ik een jaar of tien was ging ik vaak in oude huizen en schuren spelen en keek met een onderzoekend oog. Later wilde ik de beelden vastleggen. Eerst met een simpele camera. En dan heb je het over kiekjes. Zo’n tien jaar geleden heb ik me aangesloten bij een fotoclub en was ik een soort fotografische alleseter. En vervolgens ontwikkelde ik me tot Urbex-fotograaf en werd mijn passie het in beeld brengen van: The beauty of decay, dat verboden terrein.” 

Schoonheid van het verval

Wil legt de schoonheid van het verval vast. Zijn onderwerpen zijn onder meer: kloosters, ziekenhuizen, kastelen, kerken, auto’s en treinen. Heb je voorkeur voor een bepaald onderwerp? “Ik ben helemaal weg van art nouveau, art deco en jugendstil. Die stijlen zoek ik op in fabrieksgebouwen en dergelijke en vooral trappen fascineren me. Speciaal als die rond 1900 gebouwd zijn. Als ik bijvoorbeeld in een stad als Praag ben ga ik altijd dat soort elementen in balkons, stations, überhaupt in de architectuur, opzoeken. Wat vooral trekt en dat heeft met sfeer te maken, zijn bijvoorbeeld kloostergangen, kloosters in het algemeen, het mystieke en het mysterieuze ervan. Als ik dat combineer met mooi licht krijg je een prachtige compositie. De periode van het middeleeuwse tot 1900, trekt me het meest.”  

 Compositie

Wanneer is Wil tevreden over zijn compositie? “Ik denk als alles een beetje samenkomt. Dus een combinatie van een laag standpunt, mooi licht, als het even kan ook een herhaling ervan, en perspectief. Bijvoorbeeld bij pilaren: dan krijg je schaduw, licht, schaduw licht. En ik werk heel vaak met aardekleuren, roestbruin, wat rood en zwart en oker, die kom je regelmatig tegen in mijn foto’s. Dat heeft met sfeer te maken. Er zijn veel Urbex-fotografen, en niets ten nadele van hen, want iedereen heeft zo zijn kwaliteiten, maar wat ik vooral in een foto probeer te leggen is: een ziel, iets waardoor de foto iets met je doet. Iets oproept. Ik ben meer dan tevreden als toeschouwers enthousiast wauw roepen als ze mijn werk zien. Er was een dichter die zei: geef me een pen en papier en ik schrijf er zo gedichten bij!”

 Bestaand licht

Het gaat Wil dus vooral om sfeer. Als je bijvoorbeeld aan ziekenhuizen denkt bezoek ik die van zo’n veertig jaar geleden. Waar niemand meer komt behalve marters, katten, zwervers en Urbex-fotografen!”

Is Wils lijfspreuk: ‘Take nothing but pictures, leave nothing but footprints’? “Dat is de lijfspreuk van de Urbexen. Niet specifiek van mij, hoewel ik er wel naar leef. Soms zeggen mensen: deze foto is toch wel geënsceneerd, dit kun je niet zo aantreffen op een vervallen boerderij. Maar dat is wel zo. Als ik bijvoorbeeld op een plek kom waar een oranje plastic zak ligt, dan schop ik die even weg, maar schop die daarna weer terug in beeld. Ik doe het met wat ik krijg, ook met het licht . Ik vind het belangrijk om te noemen dat ik alleen met bestaand licht werk. Ik ga later wel eens terug naar een pand om het licht te vangen dat mij zo mooi lijkt te vallen op een kastje of bed in een vervallen boerderij bijvoorbeeld. Soms lukt dat niet want het is allemaal verboden terrein, the forbidden places. Dan kom je er niet meer in als alles dichtgetimmerd is.”

Collectie

De laatste tijd Wil legt zich toe toe op beeldbewerking. Hij geeft door middel van onder andere een HDR-bewerking een toegevoegde waarde aan zijn foto’s. Wil: “HDR staat voor High Dynamic Range. Door foto’s te maken met verschillende belichtingen en die samen te voegen tot één foto krijg je een heel speciaal effect. Het lijkt of het beeld net naast de werkelijkheid ligt. Maar die werkelijkheid boeit me heel erg, meer dan een één op één foto maken.”

 Als we later de negenendertig foto’s van Wil bekijken licht hij zíjn schoonheid van het verval toe. Met onder meer foto’s van kloostergangen, ziekenhuizen, en boerderijen, waar mijn blik vooral op is gericht. Wil koos titels als ‘Incoming light’, ‘Time stood still’, ‘Left in a hurry’, waarbij hij aanwijst hoe subtiel het licht, “zonder licht vaart niemand wel”, op een trap, een pilaar, of een meubelstuk valt. En hoe de lijnvoering en het perspectief in een foto werkt. Ik sta versteld van zijn composities, en roep dan wel geen wauw, maar: fantastisch! Zijn werk heeft een ziel, die hij er bewust in wil leggen, zoals hij eerder zei. Bij mij roept die ziel een nostalgisch gevoel van vervlogen tijden op. Wil mag meer dan tevreden zijn over zijn composities.   

 Ellen de Jong  2016



Bij de tentoonstelling zijn tevens beelden te zien van Jan Verschueren 

Van 12 juli t/m 25 september 2016

www.slotzeist.nl

www.wilwesterweelfotografie.nl