Douglas, Daniël

Het Galerie-Museum van Daniël Douglas

Terug naar een tijd die niet meer bestaat

Daniël Douglas (1984) schildert portretten, naakten, stillevens en landschappen in een magisch-realistische stijl. Ook maakt hij muur- & plafondschilderingen en doet aan classical action painting.
Daniël tekende op school fantasie dingen als monsters en palmbomen: ,,Dit soort vreemde passies heb ik altijd al gehad, vergeleken met anderen. Ik ging later stripverhaaltjes tekenen en graffiti spuiten op treinen en muurtjes, maar ik wist nog niet wat ik wilde. In de trein naar school begon ik op een keer wat mensen na te tekenen en als de schetsjes klaar waren vroeg ik: wat wilt u ervoor geven? Zo verdiende ik een centje. Ik ging me er verder in ontwikkelen en kwam op The Florence Academy of Art terecht. Daar leerde ik gipsen beelden na te tekenen zoals de oude meesters, als Rembrandt bijvoorbeeld, dat deden."
Daniël houdt er van om ,,kunst zo neer te zetten dat die verschillende kanten belicht. Interessant vind ik het live schilderen, dat mensen mee kunnen kijken hoe je het doet. Dat kunst máken ook kunst ís. Het is niet nieuw meer en ik dacht toen: mijn grote interesses liggen in de klassieke kunst, ook in het klassieke theater, waarom niet die twee dingen combineren. En dat deed ik: ik hield in 2007 een schilderdemonstratie in rococostijl in het Drents Museum in Assen waarbij mijn model en ik gekleed waren in achttiende eeuwse kostuums. Naast het schilderen in mijn atelier, doe ik dit ook graag."


Galerie-Museum Douglas


Daniël is altijd op zoek naar nieuwe uitdagingen en startte mei 2008 Galerie-Museum Douglas, in Balkbrug. ,,Een paar keer per jaar heb ik daar een tentoonstelling met een bepaald thema, stillevens of portretten. Daarnaast heb ik een vaste collectie. Het plafond bijvoorbeeld dat ik beschilderd heb met ornamenten erom heen en engelen die zeg maar door het plafond vliegen, misschien hebben ze wel een neut op, en beschilderde meubels. Mensen kunnen dit museum op afspraak bezoeken. Het moet een plek worden waar je aan deze tijd ontsnapt en even in de oude tijd leeft."
Zowel in zijn museum als ook op openingen wil Daniël mensen verrassen met een poetry performance. Verkleed en wel draagt hij gedichten voor van zichzelf of van anderen. Soms doet hij dat ook tussendoor bij het action painten.
Daniël ontvangt me in zijn museum in Balkbrug. Hij draagt een groen zijden jasje, een witte sjaal die hij elegant om z'n hals drapeerde, en zijn voeten steken in halfhoge laarzen. Een jonker uit de oude tijd.
Hij heeft zijn boerderijdeel naast zijn atelier ingericht als museum. Het ademt een sfeer van vervlogen tijden die hij laat herleven met zijn meubels, het Perzische kleed op de grond, de plafondschilderingen, zijn beschilderde kasten en zijn schilderijen. Zijn muren in roze en blauw. Een fleurig boeket bloemen op een tafel met rijkelijk gekrulde poten.
Ik zit op een soort chaise longue en kijk naar een kast die op het ene paneel Adam laat zien en op het andere Eva. Samen in het paradijs. Een in elkaar gekrulde slang ligt aan Eva's voet. ,,Adam ben ik", zegt Daniël. ,,Ik heb mezelf uitgebeeld. Een bevallige jongeman met donker haar. Bij de entree hangt ook een zelfportret van hem, hij is nu gehuld in een nostalgisch kostuum, palet in de hand. Het hele vertrek is ingericht in een barok stijl. En zijn schilderijen hebben ook dat barokke: 'Blue dream' laat een jong meisje zien, in gepeins verzonken. Ze draagt een soepel vallende hemelsblauwe robe, waarvan de hals en de mouwen afgezet zijn met ragfijn wit kant. Elke plooi in deze droomjurk is duidelijk zichtbaar, dankzij Daniëls kundige, trefzekere hand. 'Een liggend naakt', weelderig gevormd, mag er ook zijn. Maar ook zijn portretten en stillevens hebben iets overvloedigs, ze hebben meer dan het beeld an sich en gaan ,,terug naar een tijd die niet meer bestaat."

Voorbeelden

Daniël werd onder meer geïnspireerd door de schilder Urban Larsson: ,,Hij maakte portretten in een soort negentiende eeuwse stijl, die een rustige, dromerige sfeer hadden, die mij aansprak. Ook Carel Willink, een meester in de combinatie van mens en natuur, die hij nog fijner uitwerkte dan die in de realiteit was. Hij riep ook een dromerige sfeer op. Maar ik ben nu toch meer van het rustige. Dat wisselt, je wordt dan door die en dan door een ander geraakt."
Daniël geeft ook schilder demonstraties. Hij zegt daarover:
,,Ik kan mensen in feite niets leren, dat moeten ze zelf doen. Je moet goed leren kijken, en leren zien hoe een schilderij in elkaar zit. Ik kan wel van alles vertellen maar uiteindelijk moet je het zien. En dat wat je ziet moet je goed in je opnemen."
Drie maal per jaar heeft Daniël een opening in zijn museum. Met een thema. ,,Over een maand komt het rijkelijk leven van het stille stilleven aan de orde. Wat vruchten, tulpen en hier en daar een beestje en nog wat van die dingen, die het weelderige aspect ervan laten zien." Hij wijst me op een stilleven van hém met glanzende groene en blauwe druiven en drie knalgele citroenen, waarvan één - half uit de schil - het fijngenerfde vruchtvlees toont.
Daniël draagt tijdens die openingen ook gedichten voor die hij zelf maakt. Hij vindt ,,schilderen een vak en dichten is een oergevoel dat je uit. In een vrije versvorm, door klank en ritme het diepst uit mezelf naar boven halen en verwoorden."
Voordat hij ten afscheid een gedicht voor me voordraagt, waarin de woorden 'oerknal, oerkracht, oerslag, oerritme van ons hart' de boventoon voeren, werp ik nog een blik in zijn atelier. Het heeft een heerlijk uitzicht op een tuin die in herfst sfeer is. Met berkenboompjes waarvan de witte stammetjes afsteken tegen het donkere groen van eeuwenoude bomen. Het gras bezaaid met blad in de mooiste schakeringen van bruin, geel en goud. Op de ezel staat een nog niet voltooid gezinsportret. Vader, moeder en twee zoons. Het is een opdracht zoals Daniël er vele heeft. De gezichten van de vader en de moeder en van één zoon hebben al structuur en kleur; Daniël speelde zo fijntjes met licht en donker dat ze transparant lijken. Ongelooflijk knap geschilderd en dat voor een 24 jarige. Hij licht toe: ,,Kijk naar hun huid, de lichtval erop. Je kunt bijna ónder de huid kijken, je kijkt er zacht doorheen en die zachtheid is iets heel belangrijks als het om expressie gaat. De kunst is om je verf echt huid te laten zijn in plaats van dat de verf, de verf blijft."
Wat Daniël maakt is van oude tijden, maar het ís van alle tijden.

Ellen de Jong


Het museum is elke dag open, op telefonische afspraak: 06 288 15 329
of e-mail naar contact@danieldouglas.nl
Den Kaat 15
Balkbrug
www.danieldouglas.nl