Boerendans, Henriette

In hout kan ik mijn beelden het beste kwijt


Voor de tiende keer organiseert Singer Museum, Oude Drift 1, Laren, in samenwerking met Galerie Clement en Galerie Petit in Amsterdam de befaamde grafiektentoonstelling Grafiek Nu. De tentoonstelling loopt tot 19 januari 2003. Meer dan 150 kunstenaars zijn vertegenwoordigd met verschillend grafisch werk als litho's, houtsneden, zeefdrukken en etsen. Het gaat uitsluitend om originele grafiek in beperkte oplagen. De Nederlandse Grafiekprijs wordt elke twee jaar uitgereikt naar aanleiding van de tentoonstelling Grafiek Nu. De prijs is bedoeld om de voortgang op het gebied van de prentkunst in Nederland te bevorderen en jonge grafische kunstenaars te stimuleren de mogelijkheden van het medium grafiek te verkennen. Naast drie winnaars zijn er drie eervolle vermeldingen. Een ervan is Henriette Boerendans.

Ze woont in Amsterdam, Oud-West. Dochtertje Doesjka dartelt om haar heen, heeft nagenoeg dezelfde rode haarkleur. Moeders haar is lang en los, haar kind heeft een kort koppie. Samen kijken ze met heldere ogen de wereld in.

Henriette doet voor de derde keer mee aan Grafiek Nu. Vier jaar geleden was ze ook genomineerd en nu dus weer. Henriette:"Een goed gevoel mag ik wel zeggen. Ik vind zo 'n gebeuren als Grafiek Nu een prima zaak, het is voor grafici de meest toonaangevende expositie in Nederland. Het is ook een trekpleister, er komen veel mensen op af, temeer daar Singer Museum fijn centraal ligt. De tentoonstelling geeft een uitstekend overzicht van wat er zoal gebeurt op het gebied van grafische kunst, hoewel het een selectief gebeuren is. Galerie Clement en Petit kiezen de kunstenaars uit en dat wisselt per jaar."

Waarom koos je voor houtsnede?

"Het materiaal spreekt me het meeste aan, zelfs als ik schilder, want dat doe ik ook."
Tegen de wand van haar kamer staan een paar doeken, met de rug naar me toe. Henriettes dochtertje keert ze om en ik sta oog in oog met een paar vrolijk vormgegeven kinderjurkjes, geponeerd tegen een rustige achtergrond.
Ze schildert tussendoor, vertelt ze later, en heeft daar veel aan als ze weer overgaat op houtsnede, het versterkt elkaar.

Henriette deed de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag legde zich eerst toe op schilderen, etste ook, maar specialiseerde zich later in grafiek. "In hout kan ik mijn beelden het beste kwijt, waarbij ik ook gebruik maak van de nerfstructuur. Dat hakken geeft me een fijn gevoel, heel anders dan dat je een etsplaat afslaat. Ik beeld ook vaak houten huizen af, eerst waren het Canadese en Amerikaanse, op deze expositie gaat het over het Nederlandse landschap en de, vooral, Noordhollandse boerderijen. En jurkjes spelen een rol."

Het gaat vaak over haar leven en dat is nu gedeeltelijk gevuld met een kindje en haar attributen. Vroeger reisde ze veel, kreeg indrukken die ze later vormgaf in haar werk. Momenteel richt ze zich een paar jaar op Nederland. En: "daar is niets mis mee."

Een steile houten trap leidt naar de zolder. Daar in de nok speelt haar leven zich af. Een etspers staat klaar om het werk te doen, afbeeldingen van haar besproken geliefde onderwerpen laten het resultaat van haar noeste handenarbeid zien. Het is wel werken geblazen, maar ze kan er van leven. Achter de schommel voor haar Doesjka ontwaar ik een, in een naïeve stijl gebracht, boerenlandschap; rond het degelijke onderkomen dansen wat kleurige jurkjes in het rond. Zo speels, zo zuiver. Ik zie het dagelijkse tafereel voor me:
Henriette vormgevend aan dat wat dichtbij is en haar nu beweegt, haar kindje binnen handbereik, schommelend, hoger, steeds hoger. Mooier kan het niet.

Ellen de Jong.