Blom, Hannah 2013

Expositie van nieuwe leden van Galerie de Ploegh in Soest “Niets maken wat er al is”

Er zijn werken tentoongesteld van beeldhouwers, keramisten en schilders. Onder meer van Hannah Blom. Ze werkt bij voorkeur met metaal, zowel figuratief als abstract. Ze zoekt naar spannende en niet voor de hand liggende vormentaal. Ik spreek haar in de Galerie. “Achttien jaar geleden ben ik begonnen. Ik was burned-out als huisarts. Ik kom uit een gezin van kunstenaars en architecten en ik heb altijd naast mijn werk als huisarts getekend. Het lag voor de hand dat ik de weg van de beeldende kunst in zou slaan. En dat werd ruimtelijk werk, het platte vlak is helemaal niets voor mij. Ik begon met dingen te maken van klei, was en steen. Steen is heerlijk als massa maar het gaat me te traag en ik vind het ook een beperking van de massa. Ik wil spelen tot het eind en met steen werkt dat niet voor mij. Wat ik wilde is leren is lassen en ik merkte dat het vuurproces op mijn lijf was geschreven, ik vind dat smeltende metaal te vergelijken is met huid, want huid herstelt zichzelf en metaal maak je aan elkaar vast, er komt geen bindmiddel aan te pas. Dat vind ik zo’n mooi proces: je kunt er degelijk mee bouwen, je kan het op z’n kop zetten, er een stuk aan lassen, de cirkelzaag inzetten en er een stuk uithalen als het je niet bevalt. Voor mij is het lasproces een cadeautje.” Hannah begon abstract te werken maar ‘ik merkte dat ik op een gegeven moment bezig was met het maken van mooie vormen, dat dingen mooi moesten worden. Ik liep daarin vast en het boeide me ook niet meer. Ik begon een zoektocht naar: wat vind ik spannend? Dat is niet iets maken wat er al is, niet iets waar ik eindeloos met hetzelfde bezig ben. Toen ben ik begonnen met model, ik besloot toen niet meer te lassen want dat had ik inmiddels ook goed onder de knie. Ik ging aan de gang met alleen maar draadjes en takjes en alles wat ik in een doos met oude troep verzamelde. Het gaf me een gevoel van enorme vrijheid, want ik was niet bezig met mooi; ik maakte dingen aan elkaar met draadjes die ik knoopte en probeerde alleen maar het model te pakken wat er zat. Ik heb veel gewerkt met Maria, een bekend model. Een stevige, volle vrouw. Wat ik nu merk is dat in mijn abstracte werk meer speelse elementen komen en andere materialen als karton, papier en rubber.” Hannah koos voor haar expositie een serie figuratieve werken “omdat die hier binnen zo mooi bij elkaar passen en zo goed tot hun recht komen. Ik wilde kwetsbare stukken laten zien en dat vind ik heel spannend en past ook bij een van mijn thema’s: de kwetsbaarheid van ons leven, de tederheid ervan. Wat mijn inspiratie betreft, ik kan geïnspireerd raken door de natuur, door wat simpele takjes en blaadjes maar ook door metaaldraad, hout en karton. Ik heb natuurlijk wel twee geschiedenissen: de ene is architectuur, die is me van kind af aan ingegeven en de mens, anders was ik geen arts geworden. Twee onderwerpen waar ik altijd uit kan putten. Wat een constante drijfveer blijft is, en dat herkaal ik, is dat ik niets wil maken wat ik al ken, wat er al is, want dat vind ik saai. Dus wil ik steeds spelend blijven werken en zoek ik vooral naar het kwetsbare. Ik voel me als een klein kind: ik zit op de vloer tussen allerlei troep en ik ga spelen en laat mezelf verrassen.” Hannah verraste mij met haar werken die we nu gaan bekijken. We beginnen met haar ‘Zelfportret’, dat als enige object, buiten staat. Het is een stuk van zwaar metaal en licht ze toe: “Op de kruispunten zitten gelaste spijkers in een soort nestachtige structuur. De spijkers die naar buiten wijzen zitten met hun platte kant naar buiten. Het is een van mijn zelfportretten. Het gaat over vrouwen in het algemeen. Onze nesten worden vaak verkracht, er wordt vaak misbruik van gemaakt. Vroeger was ik heel stekelig en waren er prikkanten naar buiten, in de feministische tijd, en nu zijn het de platte kanten van de spijkers. Tot hier en niet verder, een mildere vorm dus, maar wel duidelijk, wij vrouwen hebben grenzen. Dat lange, dunne stuk is het kwetsbare gedeelte, maar ik ben ook ouder geworden en daar wijst dat degelijke stuk naar want dat stáát. Staat als een huis. Ik wil mijn kwetsbaarheid en speelsheid houden, dat is een bron van inspiratie, maar langzamerhand mag die wel behoorlijk gefundeerd zijn!
Daarna staan we onder meer stil bij ‘Maria vol van genade’, ‘De overgave’, ‘Max’ en als laatste bij ‘Model’. Een klein kwetsbaar speeltje soepel in elkaar gezet van metaal, hout en karton. “Het is eigenlijk helemaal niets maar tegelijkertijd is dit wat ik meer wil maken want het verbeeldt de kwetsbaarheid van het leven.”

Ellen de Jong
 
T/m 21 december 2013
Pimpelmees 3, Soest
www.deploegh.nl
www.hannahblom.nl