Suasso de Lima de Perado, Hans

Solo-expositie van Hans Suasso de Lima de Prado in Galerie 1664 in Amersfoort. “Mijn handen moeten alles doen en alles moet kunnen”

Beeldend kunstenaar-vormgever, zo staat Hans Suasso de Lima de Prado te boek. Hij was ook onder meer docent en directeur aan de Akademie voor Beeldende Vorming in Amersfoort. Hij heeft een atelier in Noord Frankrijk en in Amersfoort op het Eemplein. Hans volgde de academie in Tilburg waar hij zich bekwaamde in tekenen en schilderen. “Het beste wat me overkomen is dat ik van die academie ben afgeschopt na anderhalf jaar. Ik kon er niet leven, het was zo’n rare wereld. Ik vertrok met een oom die pater was naar Noord Frankrijk en hielp mee met het opbouwen van de kerk die een ruïne was. Ik heb daar muren gebikt en gestuct omdat de bekende Limburgse schilder Charles Eyck wandschilderingen kwam maken waarbij ik heb mogen assisteren. Terug in Nederland, intussen verliefd geworden op een meisje en op het gebied, belandde ik in Utrecht. Ik kwam er terecht bij een edelsmid. Ik werd direct geraakt door de schoonheid van dat vak. Later in Amsterdam wilde ik gaan edelsmeden maar dat kon dat jaar niet meer. Op een gegeven moment kwam ik in aanraking met een architect die iemand nodig had om mozaïeken te maken. Dat heb ik gedaan. Weer terug naar Amsterdam ben ik gaan edelsmeden. Maar ik vond dat toch te beperkt en richtte me op industriële vormgeving, een stukje beeldhouwen en architectuur. Ja, wat ben ik nu eigenlijk? Laten we het voorlopig maar op beeldhouwer houden. Ik heb ook heel wat kerkelijk werk gemaakt, tabernakels, doopvonten en kelken. Ik was dus toen al min of meer bezig met plasticiteit in de ruimte. Vooral uit een bebouwde omgeving haal ik mijn ideeën. Steden als Venetië en Barcelona inspireren me mateloos.” Hans laat een aantal schilderijen zien die geënt zijn op die fascinatie. Zowel figuratief als abstract en met ultramarijn, “voor mij moet er altijd iets van die kleur inzitten.” Hans die honderduit vertelt moet ik wel bij de les houden. Hij is me elke keer voor en roept nu uit: “Ik ben beeldbouwer, eigenlijk geen beeldhouwer! Wezenlijk is voor mij de relatie: vorm-ruimte,  vorm-omgeving. Je maakt niet iets en ziet dan wel waar je terecht komt, nee, een ding hoort ergens. Je maakt niet een beeld en zet het dan op een sokkel, nee, een sokkel is een integraal onderdeel van het beeld. Dat leerde ik mijn studenten op de academie.” Hans gebruikt hout, staal, en beton om zijn ideeën te verwezenlijken. “Bij voorkeur gebruik ik harde materialen, ik heb een gloeiende hekel aan klei! Hans benadrukt zijn aversie tegen dit softe spul met een misprijzend gebaar. Hoe gaat hij tewerk? “Ik kies een materiaal en begin altijd vanuit nieuwsgierigheid. Hoe het uitpakt zie je in mijn atelier.” Het staat stampvol met beelden, schilderijen en objecten. Wat me vooral trekt zijn zijn drie kinderstoeltjes van plexiglas geplaatst op een grote grenenhouten stoel. Hij heeft er ook een schilderij van. En een aantal houten kisten, een paar kleine en een van groot formaat. Gerelateerd aan de Etruskische grafkisten. Maar er zijn veel meer dingen die ik geweldig origineel en spitsvondig vind zoals zijn sieraden van plexiglas en zijn beeld met figuurtjes die, hand in hand, in een vrolijke kring staan. Van brons dat hij overigens ook zelf giet, “mijn handen moeten alles doen en alles moet kunnen.” Hans is een duizendpoot en zijn bijnaam Ti-ta-tovenaar is niet uit de lucht gegrepen. Hij vertelt in snel tempo verder: “Het gekke is dat ik laatst op een tentoonstelling van mijn werk hoorde zeggen: god, hoe bestaat het dat jij zulk jong werk maakt. Men verwacht dat als je een bepaalde leeftijd hebt je oubollige dingen maakt. Terwijl ik gewoon doorga met visueel denken en vormgeven. Ik probeerde dat ook aan studenten op de academie uit te leggenen en hen te adviseren: houd een schets/dagboek bij van je werkproces, want op een zeker moment gaat er tijdens je werk iets mis en wat is er dan gebeurd? Dan kan je zien hoe het gekomen is. Aan verhalen heb je natuurlijk niets als het over beelden gaat.” Maar aan Hans’ verhalen heb ik wel degelijk iets hoewel zijn fascinaties teveel zijn om op te noemen. Ga ze zien op de tentoonstelling en u zult ogen tekort komen.”

Ellen de Jong
26 mei 2013: opening om 15.00 uur door Lex van de Haterd
Muzikale omlijsting: Paul Smithuis
t/m 8 september
Havik 25, Amersfoort
Openingstijden: vr. 14.00 – 17.00 uur, za. 12.00 – 17.00 uur en op afspraak
www.galerie 1664.nl