Barmentlo, Maria

Expositie van schilderijen in Café Halewijn in Amersfoort

“Als het maar met een kwast te maken heeft ben ik gelukkig”

Beeldend kunstenaar Maria Barmentlo (1963) groeide op de Veluwe op. Ze genoot van de natuur en de dieren om haar heen. Een omgeving die haar inspireerde om te gaan schilderen. Welke dieren spraken Maria het eerst aan? Haar antwoord komt direct: “Honden. Ik ben er helemaal weg van! Je kunt met hen iets opbouwen, het zijn huisvrienden bij uitstek. Voordat ik ga schilderen maak ik een schets met houtskool op doek en die laat ik daarna even liggen en kijk later of het beeld wat ik voor ogen had, klopt. Soms zie ik iets niet en vraag mijn kinderen, die overigens nooit commentaar geven, of er wat aan mankeert. En ja hoor ik dan zeggen: die neus is iets te lang! Verhip, waarom heb ik dat niet gezien? Ik heb ook foto’s waarmee ik werk maar ik wil het dier later in het echt nog wel even zien.”
Maria werkt snel en probeert zo natuurgetrouw mogelijk het portret van een hond, poes, koe of ander dier uit te beelden. Op de
Academie in Nunspeet kreeg ze de opdracht vreemd perspectief te schilderen. In Amsterdam koos ze een blok dwars door elkaar heen gebouwde huizen om aan haar opdracht te voldoen maar, zegt Maria: “Ik vond er niets aan, aan die huizen, en vond dat er een kat bij moest.” Maar één vond ze toch niet genoeg, het werden er drie die ze op de voorgrond van haar compositie uitbeeldde, en achter de ramen zijn er nog een aantal die nieuwsgierig naar buiten loeren. In de mooiste designs: van een effen vacht tot een gestreepte, en met witte befjes en voetjes. Een kostelijk en origineel schilderij, de katten maken het schilderij helemaal áf. Het is Maria’s ding, al zegt haar leraar: hoe kom je van die beesten af? Waar het haar om gaat is de uitdrukking van het dier raak te treffen.” Daar is ze knap in geslaagd, want zowel haar honden, katten en koeien, kijken je melancholisch, dan wel mysterieus of sullig aan. Het specifieke karakter van het door Maria gekozen dier springt eruit. “Soms schilder ik wat losser maar dat hangt van m’n bui af, de ene keer werk ik heel netjes en heb ik gewoon zin om rustig te zitten, een andere keer zit er zo’n spanning in me dat ik er alles op wil knallen.” Op één schilderij van Maria’s expositie is geen dier te bekennen. Het doet me ogenblikkelijk aan een schilderij van Monet denken. Waterlelies her en der op het blauwe water uitgestrooid, er boven een luchtgezicht van overdrijvende wolken. “Ik ben dat doek begonnen met niets, ik zette wat kleuren op en dacht: het lijken wel de waterlelies van Monet, net wat jij dacht, en dan ga je het afmaken en komt dat er ook wonderwel uit. Dat doe ik dus meer op m’n gevoel, gewoon kleuren erop zetten.” Zo gewoon vind ik dat niet zeg ik tegen haar, want de combinaties ervan zijn fenomenaal. En haar compositie en lichtval mogen er ook zijn. “Elk schilderij moet je, als je er niet meer uit komt beoordelen op vorm, kleur en compositie.”
Maria beschildert ook porselein. Weer met dieren maar ook met thema’s als het strand, Kerst en Sinterklaas. “Als het maar met een kwast te maken heeft  ben ik gelukkig.”  Marjolein Bastin inspireerde haar. In Utrecht volgde Maria een cursus en raakte er zo enthousiast over dat ze hele series serviezen, “ik barst ervan”, van schilderingen, voorzag. “Ik wil elk seizoen een ander servies op tafel!”
Maria’s zus Janna die meegekomen is met Maria maakt beelden van was die daarna in brons worden gegoten. Ze hebben een hechte band en exposeren ook af en toe samen. “Dat creatieve stimuleert en motiveert ons intens.”

Ellen de Jong  

Tot 1 december 2012                       

Grand Café Halewijn, Hof 14, Amersfoort

www.mariabarmentlo.nl