Martin, Arthur 2011

Tentoonstelling in Galerie De Ploegh in Soest: Fotografie, een inventarisatie

Arthur Martin: ‘Ik ben een straatfotograaf’


 


Fotografie is erg populair. Het is een veelzijdige manier van afbeelden waarbij de relatie met de werkelijkheid op allerlei manieren bespeeld wordt. Tegenwoordig speelt ook iphoneografie een steeds grotere rol. Deze tentoonstelling is een inventarisatie van fotografie bij de Ploegh. Wie zijn de fotografen en wat maken ze? Kunstenaars: Gijs Dragt, Erik Fliek, Marjan Jaspers, Riet Kamper, Mary Schermer en Arthur Martin.


Arthur Martin werkt in opdracht voor ontwerpstudio’s en uitgeverijen. Dit met als thuisbasis zijn sfeervolle studio/atelier in Bussum. Hij exposeert met regelmaat in galeries, kunstuitleencentra, musea en bij bedrijven. Ik spreek Arthur in zijn ordelijke studio over zijn werk. Hoe kwam hij tot fotograferen? ‘Als kind al, mijn vader fotografeerde als hobbyist en dat sprak me als jongen van twaalf jaar direct aan. Ik had zelf ook een fototoestelletje en ik ging al gauw met een vriendje op de lagere school lichtdrukjes maken en later kocht ik een vergrotingsapparaat. Ik was een speels kind en laat in mijn ontwikkeling en ik besloot onderwijzer te worden en later leraar tekenen en handvaardigheid. Daarmee stopte ik na een tijd en stond mijn besluit vast: ik wilde fotograaf worden. Ik volgde er een opleiding in en toen ik daarmee klaar was wist ik precies wat ik niet wilde doen: geen bruidsreportages of recepties, geen winkeltjes gedoe, ik zei altijd: bij mij is de deur op slot. Wel graag werken voor de professionele markt als reclame bureaus en voor bladen. Het leukst vond ik aan kunst gerelateerde onderwerpen, onder meer voor musea en een blad als Avenu. Of voor kunstverzamelaars. Alles wat met kunst te maken had vond ik meteen leuk. Met allerlei camera’s fotografeerde ik in kleur en zwart-wit, het beste was voor mij niet goed genoeg. Ik werkte met groot plezier en dat is altijd zo geweest.’ Ik kijk na deze woorden naar twee foto’s die Arthur met veel gevoel voor compositie in beeld bracht: een ervan is gemaakt in Chicago, waar tal van gebouwen een hoofdrol in die stad spelen en een in Havanna waar in een straat een auto, een Buick, geparkeerd staat en de aandacht trekt. Het zijn fascinerende stadsgezichten waarop geen mens te bekennen valt. In 2001 ging Arthur veel reizen maken. ‘Ik kwam in een crisis terecht, persoonlijk en als fotograaf. Ik had mijn grenzen bereikt, ik wilde mezelf niet herhalen en vroeg me af wat ik nu verder moest. Ik besloot mijn werk meer en meer te ontwikkelen en daar zaten reizen aan vast. Helemaal alleen ging ik op pad om foto’s te maken die ik spannend vond om ze later te kunnen verkopen. En dat doe ik nog. Wat ik fotografeer? Ik ben een straatfotograaf, als jonge jongen slenterde ik al met een cameraatje door de stad. De stad is interessant voor mij, er gebeurt wat, elk moment  verandert er iets, en soms komen er mensen in voor. Ze spelen niet de hoofdrol, het zijn  figuranten.’ In Arthurs boek ’Steden Cities’, met teksten over zijn werk zowel in het Nederlands als in het Engels, zijn flitsende zwart-wit foto’s te zien van steden als Stockholm, Barcelona, Amsterdam, Napels en New York. Met al dan niet de mens, maar dan als figurant, in beeld. Ik blader erin, de foto’s zijn niet alleen boeiend, maar hebben een puurheid die ik indrukwekkend vind. Arthur is een ongekunsteld fotograaf en ook als persoon; dat is te merken aan de manier waarop hij met mij over zijn werk praat.


 


‘Early Morning’


 


 


 


Arthur is recent lid van De Ploegh. Wat verwacht hij ervan? ‘Een krachtige, professionele kunstenaarsvereniging die nationaal en zo mogelijk internationaal een sterk profiel neerzet.’       


Hij exposeert er met twee zwart-wit foto’s en vier kleuren foto’s uit 2010 die voor het merendeel New York als onderwerp hebben. ‘Ik kom graag in die stad, maar ik ga dan niet naar Manhattan, maar blijf een beetje uit het centrum zitten. Die gebieden heb ik verkend.’ Arthur haalt een grote foto tevoorschijn die hij ‘Early Morning’ noemde. Hij maakte die, in kleur, rond half zeven in de ochtend. ‘Dit is de Queens Borrough Bridge, die Queens met Manhattan verbindt. Hier twee wegdekken voor auto’s, beneden en boven rijden ze, en erdoorheen rijden ook nog subways. Die gaan soms door tunnels maar in dit geval ook over de brug en die maken een flinke herrie. Hier ligt het Roosevelt eiland en erachter ligt Manhattan. Dus die brug gaat over het Roosenvelt eiland naar Manhattan. En er is ook nog een lift die bij het eiland stopt.’ Het is een boeiend schouwspel.  Aan de verkleurde bomen zie je dat het herfst is. Arthur was er ook in november. Links onder in beeld staat een gedeelte van een dicht getimmerd huis. Het roept iets geheimzinnigs op. Ook in deze foto is de mens afwezig. Arthur licht hier en daar nog wat toe en zegt: ’Het is een beetje spanning wat ik zoek. Het is ook goed als het niet af is, als het allemaal aangesneden wordt op een bepaalde manier, als het spel van de lijnen goed lopen, blijft het verrassen. Blijft het míj verrassen’, zegt Arthur met klem. ‘Ik ben vooral bezig met mezelf, als een ander het leuk vindt ben ik daar blij mee, maar in de eerste plaats doe ik het voor mezelf. Dat klinkt vervelend maar het is de waarheid. Tot besluit: toen ik als jongen de fotografie gevonden had ben ik er voor gegaan. Daarbij komen drie dingen kijken: enthousiasme, doorzettingsvermogen en gedrevenheid.’ Arthur heeft deze alle drie.


 


Ellen de Jong    


 


Van 29 april t/m 21 mei 2011


Pimpelmees 3


Soest


Meet & Greet met de fotografen op 21 mei om 15.00 uur.


www.deploegh.nl