Warnawa, Kitty

Interview in 2009


De bronzen sculpturen van Kitty Warnawa
'Ik zet geen dier neer, ik zet een karakter neer'

Kitty woont en werkt in Zandvoort. Als ik van het station naar haar huis loop hoor ik de meeuwen en ik denk dat ik de zee ruik. Ik word uitbundig door haar hond begroet en Kitty zelf straalt ook als ik haar ferme hand schud. In haar atelier zit ik met haar temidden van een grote collectie, bronzen, beelden die ze in de afgelopen jaren maakte. Op haar website had ik haar liefde voor dieren, in 't bijzonder voor vogels, al gezien. Nu ik ze in 't echt zie ben ik nog meer onder de indruk. Kitty groeide op in Overschie, vlakbij Diergaarde Blijdorp. Ze ging er vaak naartoe en ze was van meet af aan onder de indruk van de diverse diersoorten en hun gedrag. Ze ging al spoedig haar dierbare wezens vereeuwigen in haar tekeningen en later in haar beelden. Kitty volgde de kunstacademie in Leiden en tijdens die opleiding ontdekte ze haar belangstelling voor boetseren met was. 'Het ging me direct goed af, het was mijn ding waarmee ik me kon onderscheiden. Dat was natuurlijk moeilijk en dat kwam ook pas jaren later.'
Kitty begon met figuratieve beelden van dieren, 'heel precies tot en met hun oogjes en wimpers boetseerde ik ze. Maar wat ik toen al wilde was die emotie in die dieren te brengen, hetzij eenzaamheid of afhankelijkheid. Later ben ik meer gaan abstraheren, maar die emotie bleef, wellicht nog sterker, aanwezig. Ik ging steeds meer schrappen, hoewel ik de anatomie goed beheerste anders kun je nooit die karakteristieke eigenschappen neerzetten. Zoals hier bij deze gier, die staat zo'n beetje voor zich uit te staren, een beetje te loeren en dan doen die poten en die buik er niet toe. Ik wil zijn karakter uitbeelden, ik zeg altijd: ik zet geen dier neer, ik zet een karakter neer.'
Kitty was ooit stewardess en maakte vele reizen onder meer naar Afrika waar ze dieren in het wild zag, een prachtige ervaring die haar inspireerde. Maar ook dichterbij huis als ze door de duinen en de bossen loopt of waar dan ook.
'In eerste instantie boeide groot wild me, leeuwen en tijgers, de katachtigen. Die vind ik zo elegant en gracieus. Maar uiteindelijk kwam ik op vogels terecht omdat ik een kauwtje heb gehad die uit het nest was gevallen. Een heel sneu beestje die we hebben leren vliegen. Wanneer heb je nu een vogel in je hand, daar was ik zó door geraakt. Zo'n slim beestje, want die zijn zo slim als wat, tikken op de kraan als ze willen drinken, je hebt er wel een soort band mee. En toen ben ik echt van vogels gaan houden. Maar ook de eend en vooral de zwaan vind ik geweldig. Qua houding en karakter want zwanen zijn eigenlijk hartstikke onaardige beesten.' Ik zeg tegen Kitty: die zijn toch zo monogaam. Ze lacht en reageert: 'Ik las dat een bioloog een onderzoek heeft gedaan naar een zwanengezin en die heeft DNA monsters genomen en die waren gewoon van verschillende vaders! Dus dat monogame verhaal is ontkracht! Wat ik overigens zo mooi aan zwanen vind is hun broedzorg, dat beschermende wat ze hebben.'


Het verloop van het beeld

Kitty laat haar beelden in brons gieten maar ze werkt ze zelf af: 'Als je een beeld van de gieterij terug krijgt zitten er allerlei tuiten, tappen en verbindingstukken aan en het zit vol met gips van de mallen en het is dan net of je een stuk oud ijzer terug krijgt. Dus ga ik aan de slag, ik sla de gipsmantel weg en ik begin het met allerlei gereedschappen te bewerken tot en met het polijsten toe. Ik doe dat allemaal omdat ik het beeld op een bepaalde manier heb bedoeld. Je kan het zo vormen naar je hand. Je maakt een beeld drie keer, je boetseert het, je werkt je wasmodel bij en daarna werk je je bronzen model af. Het zit dan ook echt in je vingers.'
Kitty maakt in opdracht ook mensfiguren, ik zie op haar bureau een slanke vrouwengestalte met welvingen op de juiste plaats, haar houding straalt een en al souplesse uit. Ze wilde er ook echt een prachtige vrouw van maken.
Toch zijn het dieren die Kitty het liefst creëert en meer en meer wil ze zich toeleggen op het werken met lijnen, terwijl het dier toch herkenbaar moet blijven. Ze wijst me op een eend die een echte eendenkop heeft.
'Verder', vervolgt Kitty, 'is het verloop van het beeld abstract. En dat verloop vind ik eigenlijk het leukste om te doen. Het is een eend, klaar, niemand twijfelt daaraan, maar de overgang van het realisme naar het abstracte vind ik het spannendste. Bij deze eend heb ik gedacht: ik ga een eend maken maar niet drijvend in een sloot, zoals een badeend, maar een die z'n sloot uitgaat om z'n kroost te beschermen.' Ik aai het ontroerende koppie en volg met zachte vingers de lijnen van het gladde lijf, het spannende, abstracte, verloop, waar Kitty zo voor gaat. Als ik daarna langs een olifant, een gier, een uil, een kakatoe, een reiger, een maraboe en vele andere beelden loop word ik keer op keer geroerd door datgene wat ze uitdrukken, fierheid, onzekerheid, doelgerichtheid, kwetsbaarheid, en dat is waar het Kitty omgaat: een karakter neerzetten. Ze legde haar werk vast in een boek getiteld:
'Dierbaar & Denkbeelden.' Ze is van plan een tweede boek uit te geven dat 'Als gegoten' gaat heten. Ik mag het vast inkijken en zie veel vogels in hun vlucht gemaakt door een uiterst bevlogen vrouw.

Ellen de Jong

www.warnawa.nl
tel. 06 34 19 16 57