Verduijn, Norbertus

Interview in 2009


Portret van kunstschilder Norbertus Verduijn

'Ik probeer dingen uit waardoor je blijft groeien'




In het historische pand aan 't Havik in Amersfoort hingen vroeger Perzische kleden in de etalage. In de meest mooie kleuren en dessins waren ze te koop. Sinds kort werkt en woont Norbertus Verduijn er.
Hij had het geluk dat de verhuurder er een kunstenaar in wilde hebben. Nu staan er in de etalage drie kleurrijke schilderijen van hem. En beelden van Mary Treu. Als je binnenkomt verbaas je je over de enorme ruimte waar Norbertus maar al te graag de beschikking over heeft. Langs de wanden en op een soort podium staat een groot deel van zijn werk. Zonnige landschappen met her en daar wat huisjes en bomen die hij al maakte toen ik hem een paar jaar geleden in zijn atelier elders in Amersfoort interviewde. In schitterende kleurcombinaties en met een geraffineerde vlakverdeling zijn het schilderijen die ver uitstijgen boven het gewone plaatje. Om de hoek bij de deur staan ook abstracte schilderijen van een paar mystieke dames zonder gezichten in grijzige gedempte tinten die een mooi contrast vormen met zijn Modern Dutch landscapes. De dames schilderde hij ter plekke in de drie maanden die hij hier nu zit. 'Soms vraagt de locatie erom deze zo te schilderen.' Ook een rij beschilderde bierviltjes trekken aan me voorbij met portretten van schilders als Corneille en Van Gogh. Op afroep schilderde Norbertus ze op zijn eigen speelse manier en zette ze achter glas. Voordat hij, welbespraakt als hij is, een en ander toelicht gaan we zijn tuin in. Op een intiem terras onder de platanen heb ik zicht op een aantal abstracte schilderijen. Norbertus schenkt groene thee en er klinkt op de achtergrond muziek. Het zijn Franse chansons die een extra tintje geven aan de unieke sfeer die hier heerst. Norbertus vertelt dat hij de landschappen blijft maken en dat hij door andere stijlen te gebruiken, dingen tegenkomt die hij weer kan gebruiken in zijn landschappen.


Het dorp



In zijn serie 'Het dorp', geïnspireerd op het lied van Wim Sonneveld, met onder meer de regels 'Langs het tuinpad van mijn vader met de hoge bomen', borduurt hij verder en verder op dat lied. We staan voor een groot doek dat hij dan ook 'De hoge bomen' noemde. In een ongerept landschap slingert een pad omhoog, de hoge bomen vangen de wind, je hoort de blaadjes ritselen. De zon straalt. Sonneveld zou het prachtig gevonden hebben net als ik.
Daarna staan we voor 'De landerijen' met stukjes tekst uit dat lied van Sonneveld. Eveneens een kunststuk dat Norbertus een ziel gaf zoals hij al zijn werk een ziel geeft. Het schilderen zit ´m in het bloed, hij heeft het van niemand geleerd. 'Ik ben blij dat ik dit mag doen.'
We passeren vervolgens twee werken gemaakt van talloze ijslepeltjes in kleuren als blauw, geel en roze. Het zijn twee Aziaten die iets tegen elkaar zeggen 'maar we zullen nooit weten wat.' 'Tokio secret' noemde Norbertus ze.
'Je hebt daar een geheime cultuur, geheime bars, geheime dit en geheime dat. Waarschijnlijk zeggen ze elkaar iets onbenulligs.' Ook koffiebomen beschildert Norbertus. Er staat er een die nog niet beschilderd is omdat de poten die er onder gezet zijn niet deugen, dus die gaat terug. 'Hij krijgt nog een beurt', zegt Norbertus enthousiast, 'ik ga 'm bewerken met goud en Delfts Blauw en ik maak er een zeestraat met zeeschepen op en een ultramarijne hemel.'
Norbertus heft zijn armen ten hemel, roept uit: 'en God weet wat nog meer want de vorm vráágt om het accentueren ervan.'
Inmiddels, gaat Norbertus verder, 'heb ik onder meer geëxposeerd bij 'Iris brillen' in Baarn en heb ik mijn werken bij twee toonaangevende galeries ondergebracht en wel bij 'IQ' in Zwolle en bij 'Sous -Terre' in Lithoijen.'
Hij is er trots op en terecht. 'Bij alles wat ik maak wil ik dat ik het nog nergens gezien heb, iedereen zegt wel, alles is al gedaan maar dat is niet waar, dat is luiigheid. Je kan best nieuwe dingen doen.'
We gaan na deze uitspraak weer naar buiten waar Norbertus verder gaat met zijn uitleg.
Op een van de muren hangt zijn doek 'Hollands vergane glorie'. 'Een vinexwijk die gebouwd wordt ten koste van de natuur, land - en tuinbouw . Een trotse tulp, de koe die op z'n rug ligt, het keurslijf met die veter, al die dingen zijn ook lachwekkend maar ondertussen. Ik probeer dingen uit waardoor je blijft groeien. Ivo de Lange, de uitvinder van Herman Brood (als schilder), zei tegen me: Ik heb nog nooit een schilder gezien die zich zo snel ontwikkelde. Dat is toch een fijn compliment.' Op een andere muur word ik getroffen door zijn serie 'Lost feelings', met 'Eternity', 'Ring of fire', en 'The lost world'. Ze zijn abstract en stralen een enorme kracht uit. 'Eigenlijk zijn het ook, fictieve, imaginaire, landschappen. Er zit een explosie in, dit gaat helemaal op gevoel, verstand op nul', verklaart Norbertus.

Plannen


Naast zijn pand komt waarschijnlijk een toonaangevende galerie, 'het wordt hier de Amersfoortse Spiegelgracht. Norbertus bruist van de plannen, hij wil boven waar hij woont ook zijn schilderijen laten zien. 'Gewoon in mijn woonkamer zodat mensen kunnen ervaren hoe ik woon en werk. Met koffieautomaat en al. Ik heb niets te verbergen. Het moet allemaal knisperen en knetteren van creativiteit.'
Voor ik zijn paradijs verlaat werp ik nog een blik op zijn mysterieuze dames bij de deur. Ze knikken naar me, het is goed zo. Ik fiets langs de gracht naar huis, Norbertus zwaait in de deuropening: een begenadigd kunstenaar.

Ellen de Jong


't Havik 33 - 35, Amersfoort
Open vrijdag, zaterdag: 12 - 17 uur
En als hij aan 't werk is
e-mail norbertus@live.nl
www.norbertus.org