Steenhof, Hélène - 2009


Het moet vooral niet saai zijn, het leven

Hélène Steenhof exposeert bij Iris Brillen

'Het moet vooral niet saai zijn, het leven'

De ouders van Hélène waren creatief in het verzamelen van kunst, zij wilde zelf creëren, maar daar was geen tijd voor naast haar werk als ondernemer. 'Als je een eigen zaak hebt ben je dag en nacht onderweg. Ik werd daar wel eens opstandig van als ik zag hoe mijn vriendinnen aan 't schilderen en boetseren waren. Tot het moment in 1997 waarop ik besloot, na een moeilijke periode in mijn leven, alles te verkopen. Ik ga nú doen wat ik wil, dacht ik, want je leven kan echt van de ene op de andere dag zo veranderen, dat er misschien helemaal geen later is. Ik ging een cursus aquarel schilderen volgen in Bodegraven waar ik toen woonde, je kent dat wel stillevens en landschappen en zo. Ik vond het heerlijk om te doen en ik was verbaasd dat het me goed lukte. In 2001 leerde ik mijn huidige echtgenoot kennen en verhuisden we naar Baarn. Ik kon mijn geluk niet op, want ik heb iets met bomen en bossen. Inmiddels was ik met klei bezig en volop aan 't schilderen, ik vond dat super de luxe. Al heel snel hoorde ik van de Gooise Academie in Laren, waar ik me direct inschreef. Ik begon met hakken in hout. Ik heb toen gelijk een roedel schapen gemaakt. Later ging ik onder leiding van Lex Ravoo beeldhouwen. Mijn beelden vorm ik eerst in was en later laat ik ze in brons gieten. Dat was en is nog steeds een openbaring voor me, dat je een beeld maakt dat goed is en dat daar een brons van gemaakt kan worden. Dat is het ultieme gevoel. Wat mijn eerste beeld was? 'Storm'.'
Ik zag het later, toen we de ronde deden door het huis waar Hélène haar werk her en der heeft uitgestald. Ik vind het een ontroerend beeld. Het toont een tenger gebouwd meisje, met een regenhoedje op en laarsjes aan, dat optornt tegen de wind. Uitgevoerd in grijsgroen brons. Hélène geeft al haar beelden namen en ze doet er een verhaaltje bij. 'Het was mijn eerste brons en ik was er dolblij mee. Daarna volgden er meer beelden en voor je het weet staat je huis vol. De eigenaar van Iris Brillen die hier wel eens komt zei: Hélène doe wat met die beelden. Meer mensen zeiden dat, maar ik was er eigenlijk te bescheiden voor en nog wel. Op een mooie Pinksterdag!, ongeveer een half jaar geleden, werd ik uitgenodigd om deel te nemen aan een verkoopexpositie in Laren, samen met andere kunstenaars. Ik had inmiddels een aardige collectie en stemde toe. Ik verkocht tot mijn grote verrassing in twee dagen zestien beelden. Mens- en dierfiguren. Maar ook wel eens een strakke tors.'
Ook die zag ik later op een sokkel staan in een van Hélènes vertrekken: een geabstraheerde vrouwenfiguur geïnspireerd op de Indonesische sarong. Een rijzige, mysterieuze gestalte. 'Gelijktijdig werd ik gevraagd om mee te doen met de open atelierroute en exposeerde ik hier in de tuin met mijn beelden. En dat was weer succesvol.'
Hélène signeert haar beelden niet, dat vindt ze zonde, maar de koper krijgt een certificaat met een foto van het beeld plus toelichting.


Collectie

Wat de bronzen betreft vertelt Hélène: 'Ik begin eraan, ik heb het voor me, ik maak geen proefmodel en dan ga ik loos. Ik heb zoveel ideeën in mijn hoofd, ik kom tijd tekort. Waar ik voor waak is het doorborduren op één thema, als ik een bepaald figuurtje heb wat ik leuk vind, geef ik er toch elke keer een andere draai aan en dan is het weer een nieuw beeld. Dat heeft denk ik ook met m'n karakter te maken, want ik houd van veel beleven en het moet vooral niet saai zijn, het leven. Ik ben niet wispelturig want ik weet heel goed wat ik wil, maar het moet spannend en vooral uitdagend zijn. En emoties oproepen. Ik krijg vaak kippenvel als mensen dingen in mijn werk zien waarvan ik hoopte dat ze ze zouden zien.'
Hélène neemt me na deze woorden mee om haar diverse werken te tonen. Eerst laat ze een paar houten objecten zien, het hout vond ze op de golfbaan of in een bos. Grillige takken die samen een abstract kunstwerk vormen. 'Het hout ligt half in de grond en is verrot en het is twee keer zo groot. Ik breek het af tot het niet verder kan en dan ga ik gutsen, slijpen en schuren tot het de vorm heeft die ik wil en beschilder het daarna met polyester.'
Vervolgens sta ik oog in oog met haar bronzen 'In balans', 'Halverwege' en 'Mijmeringen'. En met haar groepje vertederende 'Struisvogels', 'tweekleurig gepatineerd', licht Hélène toe.
Op een tafel staat tenslotte een absolute blikvanger: een prachtig lijnenspel van kronkelige takken, waarvan twee een bronzen musje dragen. De vogeltjes zitten er vrolijk bij, ik hoor ze in gedachten kwetteren. Wat een fantastische combinatie van hout en brons in één indrukwekkende compositie.
De gemeente Baarn zendt ieder jaar aan haar relaties een kerstkaart met een afbeelding van werk van een kunstenaar uit Baarn. 'Dit jaar ben ik hiervoor geselecteerd. Ik voel me zeer vereerd en ik ben blij dit te mogen doen.'




Ellen de Jong

Tot eind december
Optiek Galerie Iris Brillen
Laanstraat 45, Baarn
www.helenesteenhof.nl