Point, Frans - Het leven reikt


Het leven reikt de verhalen aan


Bekend van 'De kip die over de soep vloog' laat auteur Frans Pointl nu van zich horen met de verhalenbundel 'De Heer slaapt met watjes in zijn oren', (Nijgh & Van Ditmar). Opnieuw Pointl ten voeten uit: in bondige taal verwoordt hij met 'zwarte' humor - 'want dingen die erg zijn kan ik alleen zo benaderen anders kan ik het niet verwerken' - zijn levenservaringen en beschouwingen.

Zwerfkat Vlek, 21 jaar oud en een jonkie die Pointl Poentje doopte, liggen bij elkaar op en onder een krukje in de hoek van zijn kamer. Zijn liefde voor deze wollige aanloopwezens: "ik hoef ze niet met een stamboom", heeft Pointl nooit onder stoelen of banken gestoken: ze komen ruimschoots aan hun trekken in zijn verhalen.


Pointl kreeg vier jaar geleden een hartaanval, in het titelverhaal doet hij er verslag van. Hij moest onmiddellijk naar het ziekenhuis, maar ging pas dagen later toen zijn vriendin uit Rotterdam kon komen om op zijn katten te passen. Telt hun leven zwaarder dan het zijne? Pointl: "Ik wil niet dat ze de dupe zijn van mijn afwezigheid en ik had dus niet prettig in het ziekenhuis gelegen als ik wist dat ze niet verzorgd werden."

Wat betekent humor in je dagelijkse leven?

"Ik vind het leuk mensen op het verkeerde been te zetten. Bij de bakker bijvoorbeeld: mag ik een half Spaans brood of tegen m'n vriendin: luister eens Sophia, word jij nu ook elke dag 24 uur ouder?"
Pointls ogen twinkelen: "en tegen iemand in de lift, weet je het al van Prins Bernhard? Dan die sensatieblik, nee, wat is er met hem? Hij drinkt elke dag drie koppen thee."

Pointls wereld is grimmiger geworden, schrijft criticus Arjen Fortuin.

"Misschien wel, en hij had het ook over woede. Dat is zeker zo. Een oogarts die me een jaar met een blindenstok liet lopen, mijn ervaringen met een gierige oude vrouw, zijn dingen die je kwaad maken. Ik was eerder ook woedend zoals je weet uit mijn vroegere verhalen maar het is nu anders, killer wellicht."

Pointl noemde schrijven: muziek maken in de taal. Dat vindt hij nog steeds: "Als ik een verhaal schrijf en ik maak de zoveelste versie, lees ik het harop aan mezelf voor en als de zinnen niet lopen heb ik er geen vrede mee. In goed geschreven zinnen zit een soort golfslag. Zonder muziek, en mijn katten, was mijn bestaan veel minder prettig geweest."

Heb je je nu leeg geschreven?

"Het gekke is dat ik me dingen van twintig, dertig jaar geleden soms beter herinner dan wat ik gisteren heb gedaan. Zelfs in detail. Daar kan ik dus weer over schrijven en ook over de nieuwe dingen, die er altijd zullen komen. Het leven reikt de verhalen aan, maar je moet er oog voor hebben. Als toeschouwer sta ik in de marge en af en toe speel ik mee. Zo kan ik altijd blijven schrijven. Jij ook, want jij kan met dit artikel een bestseller van mijn boek maken!"

Ellen de Jong.