Kroonenberg, Yvonne (1999)


Yvonne Kroonenberg is te gast bij SLEE

Op zondag 31 oktober 1999 of 2004 om 15.30 uur treedt schrijfster Yvonne Kroonen¬berg, bekend, niet alleen door haar kinderboeken, maar vooral door haar pakkende columns over mannen en vrouwen en haar tv optredens, op in Grand café Kroonenburg, Stationsstraat 42 a/b, Amersfoort.
Graag tijdig aanwezig zijn.


Als mij iets toevalt schrijf ik erover
Yvonne Kroonenberg (Amsterdam, 1950) studeerde psychologie en had een tijd lang een praktijk in Amsterdam. In 1981 werd ze uitgenodigd een problemenrubriek in een tijdschrift te verzorgen waarna ze ook in andere bladen als Playboy, Margriet en het Vrije Volk ging publice¬ren. Later gaat ze zich helemaal toe leggen op het schrijven. In 1986 debuteert ze bij uitgeverij Contact in Amsterdam met 'Alle mannen willen maar één ding', wat meteen een bestseller werd: meer dan 100.000 exemplaren werden er van verkocht. Daarna volgden onder meer 'Volmaakte benen', 'Alles went behalve een vent', 'Kan ik hem nog ruilen' en 'Het zit op de bank en het zapt'.
Kroonenberg is een meesteres in het verzinnen van humoristische titels. In al haar boeken is de hoofdmoot: het scherp observeren van de man-vrouw relatie en wat daar zoal mis bij kan gaan, niet alleen op het seksuele front, maar ook op huishoudelijke - en andere gebie¬den. Ze analyseert meedogenloos zowel de man als de vrouw in hun samen¬spel en schrijft vrijmoedig en vlijmscherp over tal van zaken die de relatie tot een probleem maken als overspel, slaafsheid, heerszuch¬tigheid en ongeïnteresseerdheid, om maar eens een paar te noemen. Kroonenberg schrijft op een laconieke, geestige toon, er valt heel wat af te lachen om het mensdom en z'n sores. Èn herkenbaar want wie kent niet zo'n man die best zijn vrouw wil helpen, maar nooit eens iets uit zichzelf doet: geef hem een lijstje opdrachten en hij voert ze braaf uit, maar het huishouden met hem delen is uitge¬sloten.
Ik had Yvonne Kroonenburg jaren geleden geïnterviewd in verband met haar optreden in de Nacht van de Lach, destijds georganiseerd door SLAC. Ze kwam even zwierig als toen café Stopera in Amsterdam binnen¬stappen, waar we afgesproken hadden. Vergezeld van haar hondje Bonne, een dartel witgevacht beestje dat direct tegen me opsprong. Haar bos zwarte krullen even charmant onordelijk als ik me herinnerde en ook haar gulle lach was dezelfde.
Blijft ze schrijven over de moeizame omgang tussen man en vrouw?
"Het is natuurlijk niet het enige waar ik over schrijf, ik schrijf veel meer over gezondheidszorg, maar er zijn wel telkens nieuwe dingen waarvan ik denk: daar wil ik over schrijven. Maar het is onte¬genzeggelijk waar dat het bij mij gaat om mensen die veel van elkaar houden en zich voorgenomen hadden lang en gelukkig met elkaar te leven en die toch elkaar het leven zuur maken. En hoe dat dan werkt, ja daar blijf ik mee bezig. Hoewel ik elke keer denk: nu doe ik het niet meer blijk ik in de loop der jaren weer zoveel materiaal verza¬meld te hebben, daar heb ik kennelijk een soort oog voor, dat ik er toch weer mee aan de slag ga en het in een boekje bijeen breng. Als je vaak over bepaalde onderwerpen schrijft dan valt het je ook toe. Je ziet mensen bepaalde dingen doen die je opvallen. Mannen bijvoor¬beeld hebben een andere tijdsbeleving dan vrouwen. Als een man zegt: ik bel je volgende week, belt hij over drie of vier weken. Hij heeft geen idee dat die vrouw al die tijd naar die zwijgende telefoon zit te staren. Terwijl een vrouw echt de volgende week belt."

Praten
In 'Alles went behalve een vent' heeft Kroonenberg het over zo'n echtpaar dat voortdurend in het meervoud praat: Wij lusten alleen maar zelfgebakken patat. (Vrouw bakt patat en man eet het op).
Alleen als ze ruzie hebben is er een korte scheiding: Zij heeft altijd wat te vitten. Hij denkt dat dit huis een hotel is. Die laatste gedachte wordt later uitgewerkt: Wat zou het handig zijn als er een voorziening bestond, een pension voor echtgenoten, waar ze ongestoord met hun ondergoed kunnen strooien, hun koffie kunnen morsen en hun haren wassen. Alleen voor de gezelligheid komen ze thuis. Kroonenberg heeft nog meer originele oplossingen, zelfs eentje voor vreemdgaan. Iets dat Kroonenberg nooit doet. Ze schrijft:
'Als ik denk aan het geknoei in het geniep en aan de treurige ge¬sprekken met een verloofde die er natuurlijk tóch achter is gekomen, is de lust alweer verdord. Ik weet iets veel leukers dan seks met andere mannen: praten over seks.'
In Kroonenbergs laatste boek speelt seks een minder belangrijke rol, het gezinsleven gezien door de ogen van een buiten¬staander komt aan bod, er is een stukje over 'Oud', waarin ze beschrijft wat er gebeur¬de toen ze zich als veertig-plus vrouw nietsvermoedend vooroverboog om in een lager gelegen spiegeltje te kijken:
'Wat ze daar te zoeken had weet ze niet meer. De herinnering is weggevaagd door de schrik. Haar wangen die tevoren nooit klachten hadden gegeven zakten mee naar voren alsof ze los kwamen van hun bevestiging.'

Ga je je in de toekomst meer op die oudere vrouw richten?
"Dat hangt er van af, als ik een bijzonder verhaal hoor schrijf ik het op. Is dat juist iets over jongeren wat ik opvallend vind of me aan het denken zet ga ik daar iets mee doen. Het is niet zo dat ik ergens speciaal voor kies. Veel van mijn vriendinnen zijn leef¬tijdge¬noten en ik ben zelf bijna vijftig dus veranderd mijn blik natuur¬lijk.
Alhoewel ik niet denk dat het mij gegeven is een tobberig verhaal over opvliegers te schrijven, dat niet, maar als ik iets leuks in die leeftijdsgroep tegenkom zal ik niet nalaten daar over te vertellen. Als mensen dingen tegen mij zeggen luister ik altijd goed en hoe vaker een bepaald verhaal terugkomt hoe duidelijker het me wordt dat ik er even over moet schrijven."

Je stukjes lijken zo gemakkelijk en losjes geschreven.
"Er is een Engelse uitdrukking 'Easy reading is difficult writing' en daar zit veel waarheid in. Om iets vloeiend te laten lopen moet je een tijdje prutsen aan een verhaal en ervoor zorgen dat je zinnen polijst, ze niet te lang of te kort maakt; in elk geval zo schrijven dat taal niet hapert. Als aan die voorwaarden voldaan is ziet een verhaal eruit of het zo uit je mouw is komen glijden ook al is dat geenszins het geval."

Schaven en schuren.
"Inderdaad, ik schrijf helemaal niet zo gemakkelijk, ben heel spraak¬zaam, lul vijf kwartier in een uur, maar schrijven gaat stroef."

Ellen de Jong