Keuls, Yvonne


SLEE ontvangt Yvonne Keuls

Stichting Literaire Evenementen organiseert in samenwerking met Scholen in de Kunst een literaire middag rond de bekende schrijfster Yvonne Keuls. U wordt op zondag 26 november 2006 (vlgs de klalender) om 15.30 uur verwacht in het gebouw van Scholen in de Kunst, Coninckstraaat 58 (naast De Flint). Informatie,
tel. 033-4632902/06.20870933.
Yvonne Keuls zal eerst geïnterviewd worden en daarna vertellen over de achtergronden van haar werk en hieruit voorlezen. Na de pauze kunnen vragen gesteld worden.
Yvonne Keuls (als Yvonne Bamberg geboren in Batavia 1931) ontving in 1999 de Trouw Publieksprijs voor 'Mevrouw mijn moeder'. In dit autobiografische boek staat de moeder-dochter relatie centraal. Uit haar werk - verhalen, romans, toneelstukken, film- en televisiescenario's - spreekt een grote maatschappelijke betrokkenheid. Haar schrijfstijl is duidelijk en munt uit door rake observaties. Een greep uit haar oeuvre: boeken als 'De moeder van David S', 'Het verrotte leven van Floortje Bloem' en 'Mevrouw mijn moeder'. Televisie producties 'Vertel me iets nieuws over de regenwormen' en 'De koperen tuin'. Toneel en film 'Jan Rap en z'n maat'.
Op zes-jarige leeftijd kwam Yvonne met haar familie naar Nederland. Haar vader overleed in 1944. Haar moeder zag niets in haar plan om actrice te worden en stuurde Yvonne naar de kweekschool. Daarna trouwde ze, kreeg drie dochters en begint verhalen over haar kinderen te schrijven, gevolgd door gedichten, toneelstukken en hoorspelen. Ze wordt landelijk bekend en gaat lezingen op scholen geven en krijgt in de loop der jaren een steeds grotere interesse voor de problemen van jongeren, die vaak onderwerp van haar boeken zijn.

Wortels

Keuls' in 1999 verschenen en aan haar kinderen en kleinkinderen opgedragen boek 'Mevrouw mijn moeder' (uitgeverij Ambo) is een liefdevol relaas over haar bijzondere moeder en de band die zij speciaal met haar heeft.

Het is een ontroerend en boeiend verhaal over de Indische wortels van haar familie, waarbij de repatriëring naar Nederland, de vestiging in Den Haag
en vooral de herinneringen en verhalen van vroeger aan de orde komen.
Vond ze het niet moeilijk dat haar moeder het maar niets vond dat ze een creatief vak wilde kiezen? En dat haar moeder de rector van de school mededeelde: 'Zoiets komt in onze familie niet voor. En bovendien heb ik allang bepaald wat mijn kinderen moeten worden. Ik ga hiervan uit: oorlogen zijn er altijd geweest en kinderen ook, dus mijn zonen gaan het leger in en mijn dochters worden onderwijzeres, dan hebben ze altijd hun broodje.'

Yvonne heeft een heldere, warme stem, verfijnde gebaren.

"In die tijd gehoorzaamde je gewoon je ouders, tenminste in ons milieu. Je ouders bepaalden je leven, je had wel ambities en die bracht je ook naar voren maar als je ouders dan nee zeiden hield het op. En ik had altijd het vertrouwen in mezelf dat ik er toch wel kwam. En dat was ook zo want ik kwam terecht op een volksschool en daar leerde ik, zag ik later in, begrip te hebben voor weggelopen kinderen. Ik ging er over schrijven en toen paste alles wonderwel in elkaar en dat had ik voorvoeld."

Je schreef 'Mevrouw mijn moeder'tien jaar na haar dood.

"Dat kon ook niet eerder. Ik was nauw met haar verbonden, moest veel verwerken omdat ik het gevoel had dat ik niet de plaats had gekregen die ik graag had willen innemen en ook altijd wist dat ik die plaats nooit zou krijgen. En dat was de plaats die mijn broers hadden. Heel duidelijk vanuit haar opvoeding, het was geen willekeurige voorkeur, had ze geleerd dat mannen belangrijk waren, niet alleen omdat ze hen had voortgebracht maar ook omdat ze hen kon bespelen, een dubbele binding dus. En dat gaf haar macht. Als vrouw had ik die plaats willen hebben en erkend willen worden zoals ik was. Maar mijn liefde voor haar overheerst, ze was een uniek mens. Ik heb ook veel van haar geleerd: tijd voor alles en iedereen hebben. Voor wie zich meldt sta ik open, niet omdat ik tijd te over zou hebben maar omdat ik weet dat die persoon niet voor niets komt, die moet mijn weg kennelijk even op. Maar ik weet op dat moment wel met m'n tijd om te gaan, ik ga niet eindeloos ouwehoeren."
Keuls' moeder vertelde eindeloos verhalen, doorspekt met fantasie.
Yvonne: "Ze verbond dat vertellen met mijn naamgeving, ze gaf de bestemming door. En wie geeft een kind nog een naam. Een opdracht om 'm waar te maken. Ze voelde zich zo verbonden met dat oerleven dat ze aan mijn bewegingen voelde dat ik wellicht verteller ging worden. Daarom doopte ze me 'Angin' wat in het Maleis 'wind' betekent en verklaarde wijs: 'Want de wind neemt de verhalen mee. Maar Kabar angin betekent 'gerucht', het kan waar zijn, het kan niet waar zijn, of: 'verhaal dat op de wind wordt gedragen.'
Ze gaf me niet de naam van verteller maar een naam die alle kanten uitkon, heel slim dus."

'Aan tafel met Yvonne Keuls' verscheen onlangs, uitgave Fontein, Ambo, met foto's van Robert Collette. In 'Mevrouw mijn moeder' bracht Keuls het receptencahier van haar moeder al ter sprake. Dit receptenboek en de bijbehorende familieverhalen vormen de basis van het boek.
Yvonne: "Schrijver en uitgever Wim Hazeu vroeg me de familierecepten met de verhalen bij elkaar te brengen. Een deel van het boek heb ik daar ook aan besteed maar er zijn ook veel leuke mensen in de wereld die voor mij gekookt hebben en die gerechten, eveneens gecombineerd met een persoonlijk verhaal, zijn er ook in opgenomen. Het boek wordt afgesloten met een beschrijving van een paar aparte restaurants in Nederland die uitmunten door de sfeer van bijvoorbeeld Indonesië en Zuid-Afrika. En door een paar uitzonderlijke gerechten, waarvan de receptuur voor het eerst wordt prijsgegeven.

Indië blijft voortleven in je bloed.

"Ja, naarmate ik ouder word besef ik dat het een gunst is om nog steeds dat bloed te voelen stromen."

Ellen de Jong