Brokken, Jan



Auteur Jan Brokken bij SLEE

Na zijn eerste roman 'De provincie', volgden vele romans en verhalen. In zijn autobiografie 'Mijn kleine waanzin' (2004) beschrijft Jan Brokken, als domineeszoon, zijn moeilijke jeugd in het dorp Rhoon op de Zuid-Hollandsche eilanden. Brokken: ,,Ik geloof niet dat je dingen van je af kunt schrijven, wel dat je ze in een vorm kunt gieten, dan staat het er en heb je niet meer de neiging eraan te willen zitten. Je leven bestaat uit een dosis herinneringen die dwars door elkaar heen liggen en wanneer je er dan een boek over hebt geschreven heb je met al die herinneringen een huis gebouwd. Niet dat je daarmee alles vergeet maar je kunt op dat huis wijzen en zeggen: kijk, dat is het dan."
Brokken reisde veel ,,Reizen om te vergeten", maar kwam terug: ,,Nadat ik 20 jaar voortdurend de hort op was geweest vond ik dat ik moest kiezen anders weet je niet meer wat er gaande is in je eigen land. Ik ben tenslotte een Nederlandse schrijver. Dat was een goede beslissing, het was goed om mijn boek in dat klimaat te schrijven. Er was ook een soort mythe vorming aan de gang dat de jaren '50, begin '60, zo geborgen waren en zo fijn en gezellig en dat beeld heb ik er helemaal niet van. Het was zeer fanatiek toen en er was een terugkeer naar zekerheden en orthodoxie, ook in het geloof. Ik was dus extra gemotiveerd toen ik terugkwam om mijn herinneringen over die tijd te beschrijven."
In 2005 verscheen 'Waarom elf Antillianen knielden voor het hart van Chopin'. Brokken woonde een aantal jaren op Curaçao en ontdekte dat de mensen een innige band met Chopin onderhouden. Waarom hij?
,,Chopin schreef geniale muziek op verschillende dansvormen als de wals, polonaise en de mazurka. Voor Antillianen is muziek alleen muziek als er op gedanst kan worden. En Chopin was daar het meest bijzondere in en hij maakte daar prachtige, korte muziekstukken van, waar je op kon dansen. In 1900 was de mazurka op Curaçao de meest gedanste dans. Bovendien vonden ze de weemoedigheid van Chopin erg mooi en dat hoort ook bij de tropen. Ik heb dat boek vooral geschreven omdat muziek mij de mooiste manier leek om de Antillen te kenschetsen."
In 'De wil en de weg' (2006), geeft Brokken jonge schrijvers adviezen. Met uitspraken als: schrijven is schrappen, schrijven is orde scheppen in een chaotische wereld. Brokken put uit eigen ervaring als schrijver en journalist en interviewde tientallen schrijvers. Is er één schrijver met wie u op één spoor zit? ,,Ik heb geen schrijver waarvan ik denk: zo zou ik het voor de volle honderd procent willen benaderen, want dan zou ik zelf niet hoeven te schrijven, dan is het al gedaan. Bij al die schrijvers, zo'n 200, die ik in het boek naar voren laat komen heb ik een bepaald element genoemd dat ik interessant vond. Al die componenten samen vormen mijn beeld op de literatuur of op mijn manier van schrijven."

Ellen de Jong
Scholen in de Kunst
Coninckstraat 58
22 april 15.30 uur
Reserveren 033 - 4673473
e-mail info@scholenindekunst.nl