Brink, H.M. van den



H.M. van den Brink bij SLEE

Dat je het niet kwijt kunt raken



Op 29 mei is H.M. van den Brink te gast bij SLEE om 15.30 uur in Scholen in de Kunst, naast De Flint.
Inleidend interview Marijke Kuijten. Reserveren, tel. 033 - 4673473.


H.M. van den Brink (Oegstgeest, 1956) had groot succes met de novelle 'Over het water' (1998), een verhaal dat zich afspeelt in Amsterdam, aan het eind van de jaren '30. Anton herinnert zich vijf jaar later het geluksgevoel tijdens het roeien op de Amstel: de harmonie tussen lichaam en geest, zijn vriendschap met David. De roman 'Hart van glas' (1999) speelt in het Nederland van de jaren '90 en is een obsessieve liefdesgeschiedenis. Eric Loeff is een gescheiden projectontwikkelaar die ervan droomt een nieuwe stad van glas te laten verrijzen. Hij ontmoet Julia en door haar ontdekt hij dat zijn geliefde materiaal tegenstrijdige eigenschappen bezit. Het is hard maar breekbaar, ondoordringbaar en toch doorzichtig.

Van den Brink situeerde 'Over het water' in 1939: "Het had een simpele reden, ik zocht naar een wedstrijd waarvan de lezer wist dat die niet door zou gaan. Terwijl de hoofdfiguren dat niet zouden weten en dachten: de Olympische spelen van 1940 gaan gewoon door. Zo is het boek in die jaren terecht gekomen en toen bleken er een heleboel andere dingen automatisch op hun plaats te vallen. Oorlog en vrede en een toekomst waar je niet zeker van bent."

Het thema? "Geluk en wel op een specifieke manier namelijk wanneer je dat zowel met je geest als met je lichaam voelt en geen onderscheid meer maakt tussen binnen- en buitenwereld."


U noemde 'Hart van glas' een fataal boek.

"Marketing-technisch, in die zin dat je opeens een groot publiek bereikt en dat je dat dan misschien weer van je vervreemdt. Als je ergens succes mee hebt is het verstandig met hetzelfde door te gaan." Never change a winning team? "Inderdaad is dat de algemene opinie, maar ik wilde dat niet, ik hoef niet speciaal succes te hebben met m'n boeken. Ik wil schrijven wat mezelf interesseert, dus heb ik iets heel anders gedaan."

Van den Brinks boeken verschenen kort na elkaar. Voor hem geldt niet "als het lang duurt zal het wel goed zijn," wel een goed boek is "als een steentje in je schoen."
"Dat je het niet kwijt kunt raken, dat het niet alleen maar prettig is maar ook onprettig, een schurend geluid. Ik wil doordringen tot mensen en dat doe je niet altijd door vriendelijk en aangenaam te zijn maar ook door vervelende dingen te zeggen. Dat steentje betekent in ieder geval dat je je weer bewust wordt van je voet. Ik vind 'Hart van glas' een onaangenaam boek en dat was ook de bedoeling. Mannen voelen zich vaak een beetje betrapt en vrouwen zien zich bevestigd in hun mening over mannen." Ik zeg hem dat ik reuze de pest heb aan de hoofdfiguur. Hij lacht tersluiks, vervolgt: "een boek moet niet afgerond zijn op het moment dat je het uit hebt, lezers moeten er een bepaald gevoel van meenemen en dat hoeft niet zo erg te zijn als dat steentje, maar wel als een weerhaakje dat blijft zitten."


Ellen de Jong