Barillé, Elisabeth


Ik reis heen en weer tussen twee levens



Al tien jaar woont schrijfster Elisabeth Barillé (1964) beurtelings in Amsterdam en in Parijs. Ze is Parisienne van geboorte en schreef onder meer 'Lijfelijkheid', 'De kleur van woede', 'Rituelen voor de stilte' , 'Een modelpaar' (uitgeverij Thoth) en recent 'Een Parisienne in Amsterdam', uitgegeven door De Arbeiderspers. Ze houdt van de stad en vooral het Vondelpark is haar zeer lief: 'Mijn lichaam komt er zich haast elke dag verwarmen, verfijnen, verlichten, overgeven en openen.' Barillé neemt ons mee op haar tocht en laat ons kennismaken met musici en schrijvers die ooit iets met Amsterdam hadden. Ze is weer even in de stad, waar ik haar tref in een geliefd café van haar, Luxembourg op het Spui. Ze is tenger en heeft een blanke huid, waartegen het donkere haar mooi afsteekt. Haar nauwsluitende jurkje heeft een elegante snit. Een Parisienne in Amsterdam. Wat betekent de stad voor haar en het Parijs waar ze werd geboren?

"Parijs is de stad van mijn roots, daar had ik mijn jeugd, beleefde ik mijn eerste liefdes en emoties en ik studeerde er. Amsterdam is de stad van mijn leven als vrouw, als getrouwde vrouw daar ik een Hollandse man ontmoette. Ik reis heen en weer tussen twee levens."

Wat is een favoriete plek in Amsterdam?

"Ik houd veel van het Vondelpark. Toen ik voor de eerste keer in Amsterdam was als zestienjarige, sliep ik in een hotel voor jongeren en ik hield er direct van, van die speciale sfeer die er heerste en van die heerlijke sterrenhemel. Romantisch? Absoluut, dat hele gebeuren daar sloot diep aan bij mijn innerlijk leven. Elke dag ga ik er naar toe om te wandelen, nadat ik geschreven heb, ik ontspan er, het is echt mijn tweede huis. Überhaupt loop je in Amsterdam een romantisch virus op, die ongeneeslijke ontsteking van het hart en de zintuigen…"

Je schreef over Etty Hillesum, schrijfster van 'Het verstoorde leven'. Een dagboek dat haar vergezelde tot aan haar deportatie naar Auschwitz.

"Ze geeft in haar boek een levensles, ze laat zien dat zelfs als de dood rondwaart, het leven sterker is. Voor mij is ze het voorbeeld van een vrouw die echte vreugde uitstraalde en dat onder alle omstandigheden moedig bleef doen. Ze hielp me door te laten zien dat ze sterk was en moeilijkheden het hoofd kon bieden. Bovendien ging ze voor passie, liefde en haar werk als schrijfster, het was een vrouw met vele facetten."

Barillé schreef korte verhalen (Ritulen voor de stilte), situatieschetsen uit een vrouwenleven, en een roman (Een modelpaar), die een gelukkig huwelijk, met plaats voor een derde, tot onderwerp heeft. Barillé's ervaringen verweven met fictie. Maar ze schreef ook een biografie over de schrijfster Anaïs Nin: "Ik schrijf net zo als zij, in een dagboek, nagenoeg elke dag, vanaf mijn veertiende jaar. Hoe Nin haar leven vormde, haar waarheid gestalte gaf, een fictieve waarheid wel te verstaan, dat sprak me aan. Ik bestudeerde haar werk en ging er voor naar Amerika. Een interessante vrouw die een perfect image van zichzelf creëerde."

Je schrijft: 'Welke troost is er in de wetenschap dat we onafgebroken bewegen om nergens naartoe te gaan?' Een thema van je?

"Ik heb sterk 't idee dat 't leven nergens toe leidt. Waarom dan schrijven? Omdat we de plicht hebben iets voor onszelf te vinden dat een bedoeling heeft. Het leven an sich heeft geen betekenis, wijzelf moeten er een aan geven. Dat is niet pessimistisch, ik bedoel ermee dat je je niet moet laten drijven door illusies. Je moet jezelf behoeden voor dromen. Ik droom maar ik weet dan wel dat ik droom."


Ellen de Jong