Anema, Karen

Lezing in Het Klokhuis

Centro Hispano Americano organiseert voor haar leden een lezing op 24 mei om 20.00 uur in het Klokhuis, Weberstraat 2, Amersfoort. Tel. 033- 4700683.
Ir. Karin Anema (1955) zal vertellen over haar boek 'Mexicaanse sneeuw', (Wereldbibliotheek Amsterdam). Ze studeerde landschapsarchitectuur en koos later voor de journalistiek.

Na een dagenlange eenzame voettocht in Mexico kwam Karin Anema bij de Tarahumara's, een primitieve indianenstam die op 3000 meter hoogte in grotten aan de randen van de diepe canyons leeft. Ze worden 'rarámuri's genoemd - het volk van hardlopers - omdat ze dagen achter elkaar op blote voeten kunnen rennen, zelfs in barre weersomstandigheden. Bezit telt niet voor hen, tijd speelt geen rol en hun karakter is zwijgzaam. Tesquïno, een zelfgestookte drank, blijkt het middel om contact met hen te krijgen. Anema wilde met dit boek anderen deelgenoot maken van de fascinerende cultuur die zich niet snel laat leren kennen door de ontoegankelijkheid van het landschap en de mensen. En ze wil laten zien hoeveel geduld en intuïtie het vereist met hen te communiceren. Karin kan niet alleen boeiend schrijven, maar haar fascinatie voor deze stam ook helder en scherp onder woorden brengen.

Ze kwam toevallig bij de Tarahumara's terecht.

'Reizen is een reeks toevalligheden al hoop je op het goede moment op de juiste plek te zijn', schrijf je.

Karen: "Ik had gehoord van hun hardlopen over enorme afstanden op een hoogte die niet normaal is en dat sprak direct tot mijn verbeelding, evenals hun ontoegankelijkheid. Het was een uitdaging in hun wezen door te dringen. Maar het was echt toeval dat ik er belandde, want ik wist niets, alleen dat er een trein naar toe ging. Maar door een reeks toevallige ontmoetingen kwam ik er terecht. Wat ik bij hen zocht? Avontuur en hun cultuur. Het eigene en het bijzondere van hun levenswijze verraste me meer dan ik kan zeggen. Dat zo'n groep nog honderden jaren terug leeft, zowel qua kleding, woonwijze en andere specifieke gewoontes."

De Tarahumara's leven letterlijk en figuurlijk op het randje van de afgrond in de Barranca del Cobre, een leven op de grens van wat menselijk is.

Dat spoort met je behoefte je eigen grenzen te verkennen, op het scherp van de snede te opereren.

"Ja, altijd net wat verder gaan dan je denkt dat je zal kunnen. Niet zozeer wat het fysieke betreft want ik heb de Elfstedentocht uitgereden en dan weet je wat afzien is, maar mentaal is het veel meer een uitdaging. Vooral om de stilte te lijf te gaan, want mensen praten niet tegen je en dat is echt wennen; zeker als journaliste ben je gewend vragen te stellen en dat moest ik afleren. Ook het avontuur van waar kom ik terecht als iemand tegen je zegt: het is een klein eindje lopen en het blijkt dagenlang te zijn en je de nacht moet zien te overbruggen. En hoe ga je vervolgens met zo'n bewoner die je vergezelt om? Je moet ontzettend op je hoede zijn, voortdurend scherp blijven en dan leer je je eigen grenzen terdege kennen."

Hoe ervaarde je de Tesquïno feesten?

"In het begin vond ik het ontzettend leuk en had het gevoel dat je werkelijk wordt opgenomen; ze laten je voelen dat je een van hen bent. Omdat het contrast zo groot is tussen het dagelijks leven en de feesten, die soms een paar dagen, soms weken duren, ervaar je dat als zeer bijzonder. Het is wel for the time being want als later iedereen ladderzat tegen een rotsblok aanhangt, is de lol er af en wordt het saai. Alleen het beginstadium is leuk als iedereen heel loslippig wordt en de verhalen loskomen."

Ga je hen weer opzoeken?

"Zeker, hoewel het moeilijk is zoiets bijzonders te vinden. Maar ik ga absoluut weer naar hen toe, puur uit belangstelling, omdat het toch wel vrienden, tussen aanhalingstekens, worden. Het zijn mensen die, al zijn de tijden veranderd, toch heel regelmatig door mijn hoofd spelen."

Ellen de Jong.