Nieuwerf, Martijn, 2015

TERUG NAAR TOEN in het DelaMar Theater in Amsterdam. “Mensen doen zich beter voor dan ze zijn”

Tjitske Reidinga is op een reünie met acht mannen: Peter Blok, Dick van den Toorn, René van ’t Hof, Frederik Brom, Hans Leendertse, Guy Clemens, Wil van der Meer en Martijn Nieuwerf. Regie: Antoine Uitdehaag. Kees Prins bewerkte dit stuk van de fameuze toneelauteur Michael Frayn, over een groep oud-studenten van een veelbelovende jaargang, die vijfentwintig jaar na hun afstuderen naar hun oude universiteit komen voor een reünie. Wat is er overgebleven van hun dromen en idealen? En wat is er geworden van die vrouwelijke student Rosalie van Rooij (Tjitske Reidinga), waar ze allemaal verliefd op waren? Tijdens de lange nacht op de campus bloeien oude vriendschappen weer op, maar ook vergeten vetes en gênante herinneringen. Rosalie van Rooij wordt bijna letterlijk heen en weer geslingerd tussen haar oude liefdes en veroorzaakt een nacht die niemand snel zal vergeten.
Martijn Nieuwerf (Flikken Maastricht, A’dam - e.v.a., ’t Barre Land ), speelt voor het eerst bij DeLaMar Producties.
Martijn speelt de rol van Leo Maaskant en “dat is één van de oude studiegenoten en hij is binnen het clubje degene die voor de privé pagina van De Telegraaf schrijft. Hij is de roddeljournalist die alles wat zich tijdens de reünie afspeelt wel eens naar buiten zou kunnen brengen. Ik houd er erg van om een personage dat sympathiek lijkt hem vals te maken. Of als iemand kwade bedoelingen lijkt te hebben hem juist het tegenovergestelde te laten zijn. Ik zoek altijd naar de tegenstelling tussen iemands bedoelingen en wat je van hem ziet. En dat is bij deze rol zeker het geval, omdat het natuurlijk iemand is die probeert een schandaaltje aan de kaak te stellen, maar ja, om daar achter te komen moet hij wel midden in het vuur zitten en heel betrouwbaar lijken. Het is zeker een rol die ik graag speel.” Wat komt er vooral boven drijven in die nacht?  
Martijn: “Het stuk is een goede, degelijke Engelse comedy, een parodie op een klucht, en wat vooral boven komt, zoals dat ook bij het genre hoort, is: verwarring, vergissing, persoonsverwisselingen en veel angst voor reputatie schade. Mensen doen zich beter voor dan ze zijn en dat loopt bij iedereen vanzelfsprekend helemaal mis. Met als gevolg chaotische toestanden en verwarrende situaties. Het accent van de voorstelling ligt op de humor daarvan , puur daarop.”
Het is een nacht die niemand snel zal vergeten. Veroorzaakt Rosalie die? En waren de studenten allemaal verliefd op haar?
“Niet iedereen was verliefd op haar, wel hadden ze allemaal een warme herinnering aan haar. Ze verschijnt met een fiets op het toneel, maar ze was ook de oude fiets waarop iedereen het in eerste instantie heeft geleerd! Rosalie is net zo als alle mannen op zoek naar één oude vriend en studie genoot  - en ze verzamelen zich ook op zijn kamer die nacht - om met hem een groot feest te bouwen. Maar hij is er helemaal niet en juist daarom raken ze allemaal met elkaar in de knoop. De spil van de nacht is degene die er niet is. Het stuk is eerder een snelle, chaotische komedie, dan een romantische voorstelling.”   
Voert er één van de mannen de boventoon? “Ja, dat is Christiaan Heijmans gespeeld door Peter Blok. Zo’n reünie van zes van die mannen met één vrouw is natuurlijk ook een soort apenrots. Hij is absoluut de grote zilverrug op die rots en hij is staatssecretaris van onderwijs en heeft ook het meest te verliezen, laat ik het zo zeggen.”
Wat vindt Martijn het bijzondere van Michael Frayn? “Hij is een schrijver die met genres speelt, hij is niet iemand die een mooi toneelstukje wil schrijven. In dit geval maakt hij een parodie op een klucht, zoals ik al eerder zei. Het principe van de klucht is onder meer verwarring, persoonsverwisseling en angst voor reputatieschade. Hij blaast dat in deze voorstelling zo groot op, zet zoveel op het spel, dat het stuk zelf eigenlijk ontploft. Frayn heeft veel kennis van de toneelliteratuur, hij citeert ook uit allerlei andere stukken en hij haalt verschillende genres door elkaar. Die figuur waarvan ik zei dat iedereen hoopt dat hij komt, daar wordt op dezelfde manier over gesproken als over het wachten op Godot van Beckett: een kluchtvariant daarop. Daar heb je toch ook die twee zwervers die naar een plek gaan, omdat ze daar iemand verwachten waarvan ze hopen dat die enige zin aan hun bestaan zal geven. Deze mensen komen naar een reünie en in feite komen ze er alleen maar naartoe om die ene figuur te zien, want die kan die reünie nog een beetje de moeite waard maken. Maar die komt niet, evenals bij Godot niet.”       

Ellen de Jong

11 juni t/m 26 juli 2015
Marnixstraat 402
Reserveren: 0900 3352627
www.delamar.nl