Tuinman, Peter 2015

‘Tot volgend jaar!’ in De Flint. ,,Je krijgt nergens een waardeoordeel om je oren”

Boekhouder George (Peter Tuinman) en huisvrouw Doris (Liz Snoijink) spelen twee geliefden die elkaar één weekend per jaar beminnen, op dezelfde plek. Ze zijn beiden getrouwd. Een romantische komedie gebaseerd op de internationale toneelklassieker ‘Same Time Next Year’ van Bernard Slade die in 1975 op Broadway in première ging.
Ellen de Jong
,,George en Doris zijn rond de veertig”, vertelt Peter Tuinman en vervolgt: ,,Ze ontmoeten  elkaar in het restaurant van een hotel en de vonk springt direct over. Ik denk dat het voor veel mensen herkenbaar is dat als twee mensen elkaar aankijken er op hetzelfde moment een vuurwerk losbarst: groter dan bij oud en nieuw! Ze eindigen dan ook in de hotelkamer en realiseren zich de volgende ochtend wat een onwaarschijnlijke, vulkanische nacht ze hebben meegemaakt. Ze willen dat ook nooit meer missen en besluiten om elkaar elk jaar één weekend te ontmoeten. In diezelfde hotelkamer. Maar ze willen ook hun huwelijk niet opgeven, dat is het bijzondere ervan. Het publiek volgt ons dertig jaar lang en de scènes spelen zich om de vijf jaar af.”
Hoe de ontmoetingen verliepen? Tuinman: “Die enorme hartstocht tussen beiden blijft, die is niet meer uit te wissen. Je merkt alleen wel dat ze na elke vijf jaar veel veranderingen in de wereld èn in hun privé leven meemaakten. Je ziet dat ze zich ontwikkelen, maar niet altijd op dezelfde manier. Dat is ook logisch als ze zien wat er in de wereld gebeurt met bijvoorbeeld Martin Luther King, de Vietnamoorlog en de Flower Power periode, gebeurtenissen die hen op een verschillende manier beïnvloeden. Over hun privé leven vertellen ze elkaar frank en vrij, onder meer over hun huwelijken, waarin ook het een en ander verandert. Het bijzondere is dat niet alleen die hartstocht blijft, want dat is niet zo wonderlijk als je elkaar maar één keer per jaar ziet, maar ook de trouwheid aan de wederzijdse echtgenoten. Je krijgt nergens een waardeoordeel om je oren. Er wordt niet gezegd: ho, ho, dit kan niet, dit mag niet, het is echt een kwestie van: kom, en oordeel zelf maar. Ik herhaal, het is ongelooflijk herkenbaar voor heel veel mensen, er zitten genoeg ervaringsdeskundigen in de zaal”, grapt Tuinman. Waren de huwelijken gelukkig? vraag ik. ,,Kijk, als je langer getrouwd bent is er een hoge mate van loyaliteit en vriendschap en die hechtheid - ze hebben beiden nog kinderen ook - is hen zeer dierbaar. Je kunt je afvragen of mensen van nature monogaam zijn of niet, maar als je dat niet bent wil dat helemaal niet zeggen dat je niet van elkaar kunt blijven houden. We hebben allemaal een scala aan mogelijkheden in het leven waarvan je een aantal dingen tegenkomt die soms bedreigend zijn, maar die je toch wilt blijven koesteren. Dat gebeurt in dit geval ook. Er is zeker sprake van genegenheid en liefde in hun huwelijken, maar tegelijkertijd kunnen ze absoluut niet zonder elkaar, die ene keer per jaar. Wellicht halen ze daar de kracht uit om hun wederzijdse verbintenis in stand te houden.”

Ellen de Jong
------------------
Foto-Onderschrift: Peter Tuinman en Liz Snoijink nemen het publiek mee door de tijd
Regie: Bruun Kuijt
Paul van Vliet: Vertaling en bewerking
20 januari 2015, 20.15 uur
Reserveren: 033 -4229229
www.deflint.nl