Brom, Frederik 2014

‘The normal heart’ terug in het DeLaMar Theater in Amsterdam

Wegens het grote succes van vorige zomer is het toneelstuk ‘The normal heart’ van toneelschrijver Larry Kramer opnieuw te zien in het theater. De tournee start met een serie voorstellingen in het Amsterdamse DeLaMar Theater en is vervolgens te zien in vijfentwintig theaters verspreid door Nederland. In de Verenigde Staten werd dit toneelstuk overladen met Tony Awards en ook in Nederland waren de recensies afgelopen jaar lovend.
‘The normal heart’ is een aangrijpend en waargebeurd verhaal over een groep New Yorkers tijdens de opkomst van de aidsepidemie in de jaren ’80. Hun strijd tegen de gevestigde orde plaatst de onderlinge relaties onder hoogspanning. Spelers: Frederik Brom, Marisa van Eyle, Freek Bartels, Cas Jansen, Kevin Hassing, Jelle de Jong, Yannick van de Velde en Beau Schneider. Regie: Job Gosschalk. Vertaling: Coot van Doesburgh. Productie: Kemna Theater in samenwerking met OpusOne.
Frederik Brom was in augustus 2013 twee weken lang te zien in ‘The normal heart’ in het DeLaMar Theater, waarin hij de hoofdrol van Ned Weeks speelde: De New Yorkse homoactivist die bij politici en media aandacht voor de onbekende ziekte probeert te krijgen. De conservatieve samenleving waarin Ned zich bevond, keerde hem echter de rug toe. Nu speelt hij dezelfde rol nogmaals in een reprise. Brom: “Het is mijn eerste rol met zo’n omvang en zo’n parcours van twee en een half uur. Het begint met wachten op een dokter in de wachtkamer. Wat is er aan de hand? De twee jaren die dan volgen, jaren, waarin Ned met de grote thema’s van het leven te maken krijgt, zijn de belangrijkste en ingrijpendste geweest van zijn leven. Zeer interessant om te spelen. Het is een rijk, tijdloos stuk, er is geen sprake van één thema. De arena is de homobeweging in New York, begin jaren ’80, waarin die vreselijke ziekte de kop op steekt. Het doel van die homo mannen is om het op een politieke agenda te krijgen. Daarin worden ze tegengewerkt. Dat is één thema: hoe ga je om met grote, logge instanties die maar niet willen luisteren, ondanks dat je het gelijk zo keihard aan je zijde hebt. Een eenzame roep à la Don Quichotte die maar tegen die muren en deuren op blijft lopen en blijft rammelen net zo lang tot er geluisterd wordt. En daarnaast heb je een universeel thema: dat het stuk pleit voor de plicht die ieder mens heeft om te zoeken naar wie je bent en dat je vol moet leven. En als je daarin wordt tegengewerkt, moet je ervoor vechten om toch die vrijheid te verwerven. Dat is zeker in die homo beweging begin jaren ’80 opnieuw een gevecht geweest. Waarom liet de regering al die homo mannen vallen? Omdat het homo’s waren! Dat vind ik een heel mooi thema: ik herhaal: dat je moet staan voor wie je bent en dat je ervoor moet vechten die ruimte te creëren om vol in vrijheid te kunnen leven.”
Larry Kramers stuk was een aanklacht tegen de houding van politici, artsen en media die de waarheid over de ziekte wilde verdoezelen. Hij gebruikte het toneelstuk als uitlaatklep voor zijn woede, verdriet en frustratie daarover. Brom licht toe: “Je voelt dat het stuk een persoonlijk relaas is. Het knappe van hem vind ik dat hij een politiek statement maakt, vanuit een persoonlijk gegeven. Waardoor het heel invoelbaar is voor iedereen die ernaar kijkt. Het is geen essay geworden,  maar een voorstelling over mensen van vlees en bloed. Met reële angsten, problemen en dromen waarmee iedereen zich kan identificeren. Zijn politieke bewustzijn, zijn emotionele en persoonlijke verhaal mengt hij heel mooi door elkaar. Dat maakt dat die politieke boodschap zo goed verstopt zit. Of hij zelf ook homo was? Ja, Ned Weeks is Larry Kramer. Het is een volledig autobiografisch verhaal, hij heeft alleen de naam aangepast. Hij heeft het stuk in twee en een halve week geschreven, met een soort Mozartachtige snelheid. Die drift en urgentie voelde ik ook toen ik het stuk voor het eerst in mijn brievenbus kreeg en het begon te lezen. Je voelde dat het echt van het papier afspatte. Ik bleef maar doorlezen, wat een verhaal is dit! Wat een noodzaak zit hierachter om dit te vertellen! Ik wil ook nog iets zeggen over een mooie lijn in het stuk en wel over de relatie tussen Ned Weeks en zijn broer Ben. Ze houden zielsveel van elkaar en hebben heel wat met elkaar doorgemaakt, maar toch voelt Ned altijd dat zijn broer, die een big shot advocaat in New York is, er moeite mee heeft dat zijn broertje homo is. En dat moet uitgesproken worden nu er zo’n druk op de ketel komt te staan, want Ned vraagt zijn broer om hulp. Kan je mijn organisatie helpen met gerechtelijke bijstand? Maar hij draait er omheen en uiteindelijk komt het erop neer, zegt Ned letterlijk tegen zijn broer: je denkt nog steeds dat ik ziek ben, dat ik psychiatrisch niet helemaal lekker ben in mijn bovenkamer. Dat is lang de gedachte geweest over homoseksualiteit in Amerika en ook in Nederland. Ik vind dat een mooie lijn, want het gaat zo over liefde en acceptatie. En er loopt nog een mooie liefdeslijn door de voorstelling heen en dat betreft Ned Weeks ingewikkelde liefdesleven dat hij heeft gehad. Hij vond het moeilijk om zich te binden, om zich te geven en uiteindelijk gloort er in dit gevecht een beetje hoop aan de horizon…
”
Ellen de Jong  2014
 
2 t/m 10 augustus 2014 in DeLaMar Theater
Marnixstraat 402, Amsterdam
20.30 uur
Reserveren: 0900-3352627www.delamar.nl