Kralingen, Will van

Het Beloofde Land in Nieuwe de la Mar Theater

Het Beloofde Land is het nieuwste stuk van schrijver/regisseur Karst Woudstra. Hij schrijft in de traditie van Ibsen stukken waarin aan het licht gekomen geheimen de onderlinge relaties op zijn kop zetten. Dat was ook het geval in de stukken Een Zwarte Pool en Duifje Klok die hij eerder in opdracht van het Nationale Toneel schreef. Het Beloofde Land speelt 7 december in de Stadsschouwburg in Haarlem, tel. 023-5121212 en 21 december in Schouwburg Amstelveen, tel. 020-5475175.

Het stuk speelt zich af in de jaren zestig waarin, na jaren van wederopbouw, de herinnering aan de oorlog ver weg lijkt. Het Beloofde Land laat de eerste barsten in die zorgvuldig opgebouwde, maar fragiele faςade zien. Een explosief geheim dat aan de oppervlakte komt, verandert de bestaande familieverhoudingen grondig. Hoogleraar Sam Lanzenberg en zijn gezin staan eind juni 1965 op het punt naar Italië te vertrekken. Koortsachtig wordt er gepakt voor de grote vakantie. Maar tijdens de voorbereidingen voor de reis komt dat verschrikkelijke geheim aan het licht. Sam Lanzenberg was een van de weinige joodse Nederlanders die de oorlog heeft overleefd, maar tegen een zeer hoge prijs. Zijn zoons en vader worden twintig jaar na dato geconfronteerd met de verdrietige waarheid. Met spelers: Will van Kralingen, Gees Linnebank, Kees Coolen, Camilla Blereau, Maarten Wassink, Titus Boonstra, Marc Nochem en Joost Claes.

Will was verkouden, ondanks dat ze haar stem 'een beetje moe vond', kwam ze helder door.

Wat vind je het speciale van Woudstra?

"Dat hij schrijft zonder alles te zeggen. De zinnen zijn zo geconstrueerd dat het je dwingt er subtieler mee om te gaan dan met een huis-tuin-en keukentekst. Hij is een levende schrijver, je weet ook dat het lichtelijk autobiografisch is. Als je hem vraagt: wat dan, wat dan, zegt hij: dat kan ik niet helemaal vertellen, er zit een beetje in die figuur, er zit een beetje in die figuur...!

Het is een stuk waarin je niets kunt verdoezelen of wegstoppen.

"Je moet zeer vakkundig en uiterst zorgvuldig met zijn teksten omgaan, dat merk je elke keer weer tijdens het spelen. Gisteren zeiden we tegen elkaar: Hier en daar zeggen we het te gemakkelijk, we moeten weer even terug naar de essentie en kijken hoe we met het geheim wat er in zit, omgaan. Dat we vooral niet ergens overheen gaan lopen, wat toch op een gegeven moment dreigt als je het stuk een aantal keren gespeeld hebt. We moeten het fris zien te houden en daar hebben we het dan even over, voor we 's avonds opgaan. We zijn beter ingespeeld dan voor de première en dat merken we nu in Den Haag. Het publiek kijkt aandachtig toe en daar ben ik blij mee want het geheim wordt niet onthuld. Woudstra koos voor een open einde en er zijn mensen die dat onbevredigend vinden maar desondanks zeer geboeid zijn."

Ellen de Jong