Gieske, Wilbert

De Goede Dood in De Flint

Deze voorstelling, een tragikomisch toneelstuk over een vrijwillig levenseinde, is genomineerd voor de Toneel Publieksprijs 2007-2008. Wannie de Wijn die het schreef en regisseerde, koos voor het thema euthanasie. Hoe kan een mens leven met de wetenschap dat een naaste er morgen om dezelfde tijd niet meer zal zijn? Met dit moeilijke gegeven worstelt de familie Keller. De oudste broer, gespeeld door Wilbert Gieske, is terminaal en heeft gekozen voor een vrijwillig levenseinde. Andere spelers zijn Will van Kralingen, Huub Stapel, Peter Tuinman, Hans Thissen en Saskia Bonaris.

Ellen de Jong

Wilbert Gieske is onder meer bekend als acteur in de soap Goede Tijden, Slechte Tijden. In De Goede Dood speelt hij de rol van de oudste broer, die voor een vrijwillig levenseinde koos. Wilbert: ,,Als de voorstelling begint heeft hij de beslissing al genomen samen met zijn geliefde. Hij is blij en opgelucht omdat hij het besluit genomen heeft. Hij is voorbij die moeilijke, problematische fase, hij heeft voor hem zelf de oplossing gevonden. Hij verlangt ook naar zijn levenseinde en dat is enigszins onbegrijpelijk voor zijn omgeving omdat die altijd wil dat mensen zich aan het leven vastklampen. Maar dat leven heeft hem niet veel meer te bieden, dus heeft hij gewoon besloten om te gaan. In het stuk is hij, vreemd genoeg, de meest liefdevolle voor zijn naasten, meestal gaat de liefde naar de patiënt, maar in dit geval houdt de patiënt toch het meest van de mensen om hem heen. Die pijn en verdriet hebben en het helemaal niet begrijpen. Ze moeten allemaal gerust gesteld worden.
Mijn rol is die van de troostende, blijmoedige geest, gecombineerd met een lichaam waarvan de functies één voor één uitvallen. Ik moest heftig zoeken om die combi, een heldere geest in een aftakelend lichaam, treffend te kunnen spelen."
In het stuk zit humor, en het wordt nergens larmoyant. Wilbert: ,,Wannie de Wijn heeft geen stelling genomen, hij neemt ook niemand wat af. Hij geeft geen antwoorden, alleen de bevestiging van mijn personage dat zegt: ik ga.
Maar dat betekent niet dat iemand anders dat ook zou moeten doen, hij is geen missionaris van de euthanasie.
De toeschouwer gaat meer met de vragen naar huis. Die denkt: wat zou ik doen in zo'n situatie en dat is een legitieme vraag in deze tijd. Veel mensen stellen deze zaak uit of steken hun kop in het zand. Nu worden ze indirect geconfronteerd met deze vraag , want ze maken het mee in hun directe omgeving. Het is onvermijdelijk, je moet die kwestie onder ogen durven zien, want als je weet wat de kwaliteit van leven is, weet je ook wanneer je nee moet zeggen. Uit de reacties van zowel jong als oud blijkt dat men zich langzaam omhooggetakeld voelt worden en geen adem heeft om te lachen of te huilen. Het gaat maar door en door, tot op het eind alles stilstaat. Het publiek wordt opgezogen naar dat einde. Ik heb ook echt het gevoel dat de hele zaal dan rond mijn bed staat."

13 april, 20.15 uur
Reserveren 033 - 4229229