Dagelet, Hans

'Waterkou' in Theater De Lieve Vrouw in Amersfoort'.

In de leugen vinden mensen een soort waarheid'

In 'Waterkou', een coproductie van The Glasshouse en Theater Bellevue in Amsterdam, leren een oudere man en een jongen vrouw elkaar kennen via internet. Wat ogenschijnlijk begint als een oppervlakkige kennismaking mondt uit in een wonderlijke vriendschap. Terwijl de stad gaat slapen draait hun bestaan juist op volle toeren. Hoewel ze liegen over hun identiteit, lijkt het erop dat ze in deze leugens meer vinden dan in het dagelijkse bestaan waaraan ze proberen te ontsnappen.
Hans Dagelet speelt de rol van de oudere man die Peter heet. Als ik Hans vraag hoe de jonge vrouw, gespeeld door Rixt Leddy, heet, blijft het even stil, dan: 'Dat weet ik niet. Ze heeft wel een ingewikkelde internetnaam.' Dagelet is theater-, televisie - en filmacteur, verteller, danser en trompettist. Tijdens zijn carrière ontving hij prijzen als Louis D'or en Prix d'Italia. Waar moet hij als acteur in 'Waterkou' vooral op letten? Hans: 'Wat heel raar is in deze omstandigheden is dat ik met mijn tegenspeelster heel indirect contact heb. Via de computer, terwijl we vlak bij elkaar zitten. Dat is echt vreemd. We zitten met de rug naar elkaar toe en een gedeelte van het publiek zit naar Rixt te kijken en een gedeelte naar mij. Dus die twee publieken zitten ook helemaal tegenover elkaar. Boven mij hangt een groot scherm waarop geprojecteerd wordt wat ik intyp op de computer, het publiek dat naar mij kijkt ziet dat, en aan de andere kant zit het publiek dat meteen ziet wat Rixt intypt. Voordat mijn boodschap bij Rixt terechtkomt gaat er wat tijd overheen, maar als er dan iets grappigs wordt ingetypt begint míjn publiek eerst te lachen. Als ik het dan verstuur naar Rixt, begint de andere kant te lachen. Dat is uitermate vreemd. Later gaan we audio chatten, dat betekent dat we loskomen van de computer en de hele tijd langs elkaar heen lopen, in dezelfde ruimte. Terwijl we eigenlijk in de fictie van een toneelstuk hemelsbreed van elkaar wonen. In ieder geval niet in dezelfde ruimte zijn. 'Waterkou' is een modern sprookje, het gaat over twee mensen die elkaar helemaal niet kennen maar elkaar vinden via internet. Door eindeloos met elkaar te chatten. Heel veel stellen zijn zo bij elkaar gekomen. Ook in mijn kennissenkring. Het is eigenlijk een liefdesverhaal. Waar het op uitloopt laat ik in het midden. Wat ik er ook nog over wil zeggen is dit: in de leugen vinden mensen een soort waarheid. Ik kan haar op de mouw spelden wat ik wil, ik noem mezelf een veertiger, terwijl ik duidelijk over de zestig ben, ik werk als piloot en zit in Sjanghai. Ik lieg van alles bij elkaar. Het enige waar ik als acteur op moet letten, technisch gezien, is dat ik het goed doe op de computer. Ik moet nogal wat ingewikkelde handelingen doen, dus ik moet m'n kop er heel erg bijhouden.'
Kees Roorda heeft het stuk verzonnen, niet geschreven, 'we hebben geïmproviseerd en daar heeft hij zijn tekst op gebaseerd, dus op onze improvisaties. Op die manier is de dialoog tot stand gekomen.'
Hans had het niet verwacht, 'maar de reacties op het stuk zijn hartverwarmend.' Wat zou je fijn vinden dat er bleef hangen bij de toeschouwer? 'Een weemoedig gevoel.' In zijn stem hoor ik iets trillen: 'In de waan zullen ze elkaar vinden.'

Ellen de Jong

17 oktober om 20.30 uur
Theater De Lieve Vrouw
Lieve Vrouwestraat 13, Amersfoort
Reserveren tel. 033 - 4226555
www.lievevrouw.nl