Brauw, Elsie de

Elkaar een beetje de ruimte geven

'Tussenstand' is een onconventionele film over liefde, eenzaamheid en het onvermogen tot communiceren. Met in de hoofdrollen Elsie de Brauw, Marcel Musters en Stijn Koomen. De film is op een bijzondere manier ontstaan. Regisseur Mijke de Jong heeft samen met scenarioschrijfster Jolein Laarman de film in grote lijnen bedacht. Maar het uiteindelijke resultaat is een optelsom waar de acteurs Marcel Musters en Elsie de Brauw evenals alle tegenspelers (Jeroen Willems, Joan Nederlof, Jennifer St. Jago en Shireen Strooker) een wezenlijk aandeel in hebben gehad. Mijke de Jong: 'Het was bij deze film bijzonder om te merken hoeveel het oplevert als je het een en ander durft los te laten. Tijdens het regisseren heb ik wel de leiding gegeven, maar ik heb minder dan voorheen alles onder controle willen houden. Film gaat voor mij over dat magische moment van de opname. Ik probeer een sfeer te creëren waarin ik hoop dat die magie ontstaat. En het is mooi om daarbij mee te nemen wat de acteurs zelf aandragen.'

Improvisatie

Op het Utrechtse filmfestival beleefde de film intussen een geweldige première. Elsie de Brauw speelt de rol van Roos, de hoofdrolspeelster in de film, ze won er een Gouden Kalf mee. Elsie:
'De ouders bekvechten voortdurend, stiltes vallen er als het de zoon betreft', vertelt Elsie. 'Deze film is helemaal op basis van improvisatie gemaakt, we hadden wel een kader waarbinnen we improviseerden, waar het over ging en wat de scènes inhielden, we wisten dus wel wat er ongeveer moest gebeuren, maar verder was het improviseren, in alle scènes tussen Marcel en mij, maar ook tussen mij en de andere spelers en ook tussen Marcel en de anderen. We spelen volgens een plan, van dit moet erin en hier moet het over gaan en dit parcours moet je ongeveer aflopen, maar het lag niet vast zoals bij een andere film met vaststaande teksten voor deze en gene. Dat is het bijzondere en ook het spannende van deze film. Waar het accent ligt? Dat hangt er vanaf hoe je kijkt, welk perspectief je kiest als kijker. Er ligt nergens per se een nadruk op, het gaat gewoon over die driehoek van die ouders en die zoon. In de film zie je de zoon niet praten.'

Zijn houding spréékt boekdelen. Elsie blijft even stil, waarna volmondig: 'Juist.'

De recensies spreken van een vooral bijzondere film. 'Ik denk zelf dat onder andere het geïmproviseerde het speciale is, omdat het zo natuurlijk is en ook de camera voering is bijzonder; die zit heel dicht op je huid. Er wordt vanaf heel dichtbij gefilmd en constant vanuit één persoon. Normaal is het zo dat als de ene wat zegt de camera op die persoon focust en als de ander wat zegt op hem of haar. Maar hier voortdurend op Marcel of op mij. Je kan daarom ook niet ontwijken, je kan niet weg.'

Wat wil je graag dat de toeschouwer van deze film overhoudt? 'Wat die belééft kan ik niet invullen, maar ik zou het fijn vinden als je ervan overhoudt dat je elkaar een beetje de ruimte moet geven.'


Ellen de Jong

www.tussenstanddefilm.nl